Gidsen over cultuur en kunst, evenemententips en verhalen uit de stad.
In het noorden van Niğde, gelegen tussen de Melendiz-vlakte en de unieke valleien met "feeën schoorstenen" van Cappadocië, bevinden zich heuvels die op het eerste gezicht slechts kale heuvels lijken.
Een paar kilometer ten oosten van het district Kaman, vlakbij het dorp Çağırkan, bevindt zich een ronde heuvel die uit de steppe oprijst.
Wie naar Batman reist, kent de stad vaak onder een bepaalde naam, maar achter die naam schuilt een verhaal van minder dan honderd jaar.
Wanneer u door de Renaissance-zalen van Europese musea loopt en aandachtig kijkt naar een schilderij, een tafelkleed of de vloer voor een troon, zult u vaak een tapijt zien met blauw en rood versierd, of een tapijt met een achtpuntige ster.
Onderweg van Uşak naar İzmir, ongeveer twintig kilometer ten westen van de stad, ligt een plaats genaamd Güre. De ronde heuvels aan de rand van het smalle vlaktegebied, dat wordt bevloeid door de rivier Gediz, lijken op het eerste gezicht gewone heuvels.
De keuken van Sivas is de keuken van de steppe. De runderen en schapen die op de hoogvlaktes grazen, de vijgen die op grote hoogte rijpen, de stenen ovens en het rotszout vormen de basis van deze keuken.
Als u in de vlaktes van Sivas een grote, lichtkleurige hond met een zwarte maskering ziet, is de kans groot dat u een Kangal-hond bent tegengekomen.
In Şanlıurfa, wanneer u aan tafel gaat zitten, ziet u altijd een donkerrood tot paars gekleurd kruid, dat bij het brood, het kebab en de köfte wordt geserveerd. De mensen van hier noemen het "isot".
Terwijl u door de wijk Haleplibahçe in Şanlıurfa loopt, voelt u onder uw voeten de overblijfselen van de grote woningen uit de Romeinse tijd, en in hun kamers lagen ooit tapijten van steen.
Wanneer men aan Erzincan denkt, is kaas een van de eerste dingen die in gedachten komen, zelfs voor mensen die zich ver van die regio bevinden.
Op de weg van Erzincan naar Erzurum, ongeveer 15 kilometer ten oosten van de stad, ziet u een ronde heuvel die vanuit het midden van de vlakte omhoog rijst.
Het is ongebruikelijk dat iemand die Çorum bezoekt, met lege handen vertrekt. Meestal zit er wel een zakje met "leblebi" (een soort geroosterde kikkererwt) in de tas.
Het is een van de meest opwindende momenten in de archeologie: de naam van een stad ontdekken door de eigen documenten van die stad. De twee archeologische vindplaatsen van Çorum, Hattuşa bij Boğazkale en Şapinuva bij Ortaköy, hebben precies dat mogelijk gemaakt.
In Ardahan komt de winter vroeg en vertrekt laat. De landbouwopbrengsten zijn beperkt, maar de weidegronden zijn uitgebreid; daarom bestaat het lokale dieet voornamelijk uit tarwe, melk, vlees en honing. Twee van de bekendste producten van deze regio zijn eend en kaas.
De Tokat kebab wordt geserveerd op een schaal, en elk onderdeel van die schaal vertelt een eigen verhaal.
In Tokat worden op sjaals, doeken of dekens met de hand motieven van appels en druiven aangebracht.
Tijdens een wandeling door de dorpen van Rize ziet u kleine houten constructies, die op vier palen staan en zich in de lucht bevinden, direct naast de huizen. Sommige van deze constructies zijn versierd met houtsnijwerk, terwijl andere hun charme behouden door het verweerde hout, en ze getuigen van een ambacht die al meer dan honderd jaar wordt beoefend.
Bij aankomst in Rize, via de kustweg, valt direct op dat het niet zozeer de zee is die je aandacht trekt, maar de hellingen die direct achter de zee omhoog rijzen. Deze hellingen zijn bedekt met dichte, netjes gesnoeide en in rijen geplante theeplantages, die een donkergroene kleur hebben.
Arslantepe, gelegen ongeveer zeven kilometer ten noordoosten van Malatya, rijst op tussen de abrikozenboomgaarden van Orduzu. Op het eerste gezicht lijkt het op een gewone heuvel.
Wie Malatya in de zomer bezoekt, herkent de stad in de eerste plaats aan de geur. Aan het begin van juli worden de abrikozen uit de tuinen geoogst en uitgespreid op daken, binnenplaatsen en velden. De zon verkleurt het fruit binnen enkele dagen.
In Kastamonu begint een dag vaak met een simpele broodrol, en eindigt vaak 's avonds met een versgebakken brood gevuld met vlees uit de steenoven. Tussendoor kan er een plakje pastirma, een kommetje tirit of een bord zure rijst worden gegeten.
De weg van Kastamonu naar Sinop daalt af naar een brede rivierdelta terwijl deze zich Taşköprü nadert.
Konuralp, dat zich op acht kilometer ten noorden van Düzce ligt, lijkt op het eerste gezicht een rustige wijk. Onder de tuinen, huizen en smalle straatjes bevindt zich echter een oude stad, waarvan de naam door de eeuwen heen verschillende keren is veranderd.
Het is gemakkelijk om Düzce op de kaart te vinden. Het is een kleine provincie, gelegen in het midden van de route tussen Istanbul en Ankara, en heeft slechts een klein stukje kust langs de Zwarte Zee, bij Akçakoca.
