Altıntepe, een Urartische vesting in de vlakte van Erzincan.
Op de weg van Erzincan naar Erzurum, ongeveer 15 kilometer ten oosten van de stad, ziet u een ronde heuvel die vanuit het midden van de vlakte omhoog rijst.
Log in om te liken en te beoordelen

Op de weg van Erzincan naar Erzurum, ongeveer 15 kilometer ten oosten van de stad, ziet u een ronde heuvel die vanuit het midden van de vlakte oprijst. Deze heuvel, direct ten noorden van de weg, is, zoals het Ministerie van Cultuur en Toerisme het zegt, een van de best bewaarde Urartische nederzettingen die tot op de dag van vandaag zijn bewaard. De naam Altıntepe is bekend bij iedereen in Turkije die zich interesseert voor archeologie, maar het aantal bezoekers dat de top van de heuvel beklimt en vanaf daar uitkijkt over de vlakte, is nog steeds relatief klein. In dit artikel beschrijven we, op basis van publicaties van het onderzoeksteam en ministeriële documenten, hoe het fort is ontdekt, wat de opgravingen hebben opgeleverd en waar u deze vondsten vandaag de dag kunt bekijken. De heuvel is een vulkanische kegel met een prachtig uitzicht over de vlakte.
De vlakte van Erzincan is een vruchtbaar gebied omgeven door hoge bergen, en in het noordoosten van de vlakte bevinden zich verschillende heuvels van vulkanische oorsprong. Volgens een artikel uit 2015, geschreven door de hoofd van de opgraving, Prof. Dr. Mehmet Karaosmanoğlu, en Halim Korucu, is Altıntepe de meest indrukwekkende van deze heuvels. De heuvel stijgt ongeveer 60 meter boven het niveau van de vlakte en biedt een natuurlijk uitkijkpunt over het hele gebied. Het fort is gebouwd langs een oude handelsroute die het oosten met het westen verbond; hetzelfde artikel vermeldt dat de heuvel omgeven is door twee verdedigingsmuren vanwege de moeilijke verdedigbaarheid van deze locatie. De geschiedenis van de heuvel begint niet met de Urartische periode. Tijdens boringen onder de apadana (een ontvangsthal) zijn fragmenten van Karaz-aardewerk gevonden, gekenmerkt door een glad, glanzend zwart oppervlak met ingekerfde lijnen, wat aantoont dat de eerste nederzetting dateert uit de Bronstijd.
De opgraving van Altıntepe, onder leiding van Prof. Dr. Tahsin Özgüç, begon in 1959 en duurde tot 1968. Een artikel, gepubliceerd in 1969 in het tijdschrift Belleten van de Turkse Geschiedkundige Vereniging, vermeldt dat deze opgravingen werden uitgevoerd in opdracht van de Turkse Geschiedkundige Vereniging en de Directie-Generaal voor Oude Overblijfselen en Musea. De resultaten van Özgüç werden samengevat in een tweedelige publicatie; het eerste deel beschrijft de architectonische monumenten en muurschilderingen, terwijl het tweede deel de graven, het magazijn en de ivoorobjecten behandelt. Deze publicaties bleven lange tijd belangrijke referentiewerken in de Urartische archeologie, omdat veel van de structuren die in Altıntepe werden gevonden, het enige bekende voorbeeld van hun soort waren. Na de eerste opgravingen bleef het fort onbeschermd en, volgens het onderzoeksteam, werd het geplunderd door schattenjagers. De tweede fase van de opgraving begon in 2003, onder leiding van een team Het ministerie beschrijft het complex als een geheel bestaande uit een tempel-paleiscomplex, een zuilenzaal, een openluchtruimte, drie grafmonumenten en een opslaggebouw. Het centrale gebouw heeft een vierkante plattegrond en meet 13,80 meter bij 13,80 meter aan de buitenkant. Het onderzoeksteam schat dat de hoogte van dit torenachtige gebouw, met uitstekende hoeken en dikke muren, ongeveer 14 meter is, wat gelijk is aan de lengte van een zijde. Het gebouw bevindt zich in een binnenplaats van 27,20 meter bij 30 meter, omgeven door een portiek. De portiek werd ondersteund door houten kolommen die rustten op 20 zorgvuldig bewerkte stenen bases. De muren bestonden aan de onderkant uit enkele rijen kwalitatief hoogwaardige natuursteen, en aan de bovenkant uit leem. Volgens Özgüç waren de binnenmuren, bekleed met pleister, versierd met kleurrijke afbeeldingen. Onder de gebouwen is een doordachte infrastructuur aanwezig. Het onderzoeksteam ontdekte een rioleringssysteem dat was gepland voordat de gebouwen werden gebouwd en dat gericht was naar het oosten en het westen. Naast de paleisvertrekken werden een badkamer met een stenen waterreservoir en een stenen toilet ontdekt; het team beschrijft dit toilet als het oudste bekende voorbeeld van zijn soort. De bodem van het 13,50 meter bij 5,50 meter grote zwembad, gelegen tussen de binnenmuur en de vertrekken, was hellend en bedekt met kleurrijke kiezels ter grootte van een vuist, ingebed in een mengsel van klei en zout om waterlekkage te voorkomen. De Apadana is de grootste ontvangstzaal in Anatolië.
Het gebouw dat Altıntepe uniek maakt in de Urartiaanse architectuur, is de zuilenzaal. In de archeologische literatuur worden dergelijke zalen "apadana" genoemd. Het onderzoeksteam maakt hierin een onderscheid tussen twee fasen. De eerste apadana was 15 meter bij 37 meter en werd ondersteund door zes houten kolommen. Later werd in plaats van deze zaal een nieuw gebouw gebouwd, dat naar het noorden en het zuidwesten met zes meter werd uitgebreid. De uitgebreide apadana die door Özgüç werd blootgelegd, meet 44 meter bij 25,30 meter en wordt ondersteund door kolommen die rusten op 18 stenen bases, gerangschikt in drie rijen. Karaosmanoğlu en Korucu beschrijven deze als de grootste apadana uit de Urartiaanse periode in Anatolië. Omdat de vloer van de zaal zich twee meter hoger bevond dan de omgeving, was er een houten trap geplaatst voor de drempel. Aan de ingang zijn twee kamers toegevoegd die de doorgang vanuit de binnenplaats mogelijk maakten. Volgens het publicatie van het onderzoek werden de muren van deze deuwovertspanningen en de zaal versierd met kleurrijke afbeeldingen die waren geschilderd op een droge pleisterlaag, met behulp van de "secco" techniek. Helaas zijn slechts kleine fragmenten van deze afbeeldingen bewaard gebleven; tijdens een bezoek aan De keramische vondsten in Belleten laten zien dat het aardewerk van Altıntepe, dat vaak donkerrode of roestrode klei heeft met grof korrelige materialen, op een pottenbakkersschijf werd gevormd. Aan de zuidelijke helling van de heuvel bevinden zich drie grafkamers, waarvan er twee zijn gebouwd met zorgvuldig geplaatste stenen en de derde is ontdekt tijdens een wetenschappelijk onderzoek. De overledenen werden begraven in stenen sarcofagen of houten kisten, gekleed in kleding met gouden knopen. Een vergelijkbare sarcofaag is tot nu toe niet elders in een andere Urartiaanse nederzetting gevonden. Aan de oostkant van de graven bevindt zich een gebied van 7,75 bij 11,70 meter, omgeven door een lage muur, waar vier stèles van massief steen staan, met gebogen bovenkanten. Het onderzoeksteam beschouwt dit gebied als het enige complete voorbeeld van dit soort constructie in de Urartiaanse cultuur.
Na de Urartiaanse periode werd de heuvel ook nog gebruikt. Opgravingen na 2003 brachten een vroege Byzantijnse basiliek aan de oostelijke helling aan het licht. Volgens een studie van Birol Can, gepubliceerd in het "Journal of Mosaic Research", dateert het gebouw uit het midden van de 6e eeuw na Christus, heeft het een binnenruimte van 19,60 bij 11,30 meter en de vloer van ongeveer 220 vierkante meter is bedekt met mozaïeken met geometrische en botanische patronen, evenals afbeeldingen van dieren zoals stieren, herten en panters. De studie vermeldt dat het gebouw in de 7e eeuw werd vernietigd door Arabische invallen, maar dat de Byzantijnse aanwezigheid in de vesting op dat moment niet beëindigd werd. De Romeinse muren op de top van de heuvel zijn een teken van dit lange gebruik.
Waar de vondsten nu zijn:
De beste manier om Altıntepe te begrijpen is door de twee musea in combinatie met de heuvel te bezoeken. De Culturele Portaal meldt dat belangrijke artefacten uit de periode van de hoogtijdagen van de Urartiaanse kunst, afkomstig van de vesting, worden tentoongesteld in het Museum van de Anatolische Beschavingen in Ankara. Het artikel van het onderzoeksteam vermeldt ook dat de bronzen potten, de gouden beker, de zilveren en bronzen meubelstukken, de ivoor beeldjes en de paardentuigage uit de graven zich in dit museum bevinden. De Culturele Portaal noemt ook helmen, schilden en metalen voorwerpen als onderdeel van de vondsten. Bezoek ook het nieuwe Erzincan Museum, geopend op 3 mei 2023 in Erzincan. Volgens de website van het ministerie toont de archeologische afdeling op de begane grond maquettes van de vesting en de ontvangstzaal van het paleis, metalen en keramische objecten uit de Urartiaanse periode en het Byzantijnse mozaïek van de basiliek in Altıntepe. De bovenste verdieping van het museum is gewijd aan alledaagse voorwerpen uit de Seltsjoekse, Ottomaanse en Republiek De locatie ligt aan de weg die de stad in oostelijke richting leidt, waardoor het mogelijk is om het te combineren met een bezoek aan Ekşisu of de verder gelegen plaats Tercan. De heuvel is open en biedt geen schaduw; in de heetste periode van de zomer kan de middagzon fel zijn, doordat het licht wordt weerkaatst vanuit de vlakte. Het is het beste om vroeg in de ochtend of in de late namiddag te bezoeken, om zowel de koelte te ervaren als om de reliëfs op de muren goed te kunnen zien met zijlicht. Tijdens periodes van opgravingen en restauratiewerkzaamheden kunnen sommige delen afgesloten zijn. Informeer bij de provinciecultuur- en toerismeafdeling van Erzincan voor de actuele bezoekinformatie. Trap niet op de muren, verplaats geen losse stenen en neem geen enkel object mee. De schade die Altıntepe heeft geleden na de eerste opgravingen, illustreert voldoende waarom deze regels zo belangrijk zijn.
Bronnen:
- Cultureel portaal, Altıntepe archeologische site, https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/erzincan/gezilecekyer/altintepe-oren-yeri-
- Karaosmanoğlu en Korucu, Erzincan Altıntepe Kasteel (Atatürk Universiteit GSED, 2015), https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/711869
- Karaosmanoğlu en anderen, Altıntepe 2012 opgravingen en restauratiewerkzaamheden, https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/28763
- Kutlu Emre, Urartische keramiek in Altıntepe (Belleten, 1969), https://dergipark.org.tr/en/download/article-file/2721077
- Birol Can, Kerk met mozaïek in Erzincan Altıntepe (Journal of Mosaic Research, 2009), https://dergipark.org.tr/en/pub/jmr/article/306244
- Turkse musea, Museum van Erzincan, https://www.turkishmuseums.com/museum/detail/22389-erzincan-museum/22389/4
- TDV Islam encyclopedie, Erzincan, https://islamansiklopedisi.org.tr/erzincan
Reacties
Schrijf de eerste reactie
