Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen

Een veertigjarige archeologische opgraving in Kalehöyük.

Een paar kilometer ten oosten van het district Kaman, vlakbij het dorp Çağırkan, bevindt zich een ronde heuvel die uit de steppe oprijst.

Radar TürkiyeRadar Türkiye4 Kasım 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Een veertigjarige archeologische opgraving in Kalehöyük.

Een paar kilometer ten oosten van het district Kaman, vlakbij het dorp Çağırkan, bevindt zich een ronde heuvel die oprijst uit de steppe. Deze heuvel, die op afstand lijkt op een gewone verhoging, is in werkelijkheid een archeologische site met resten van duizenden jaren opeenvolgende nederzettingen. Deze plek, bekend als Kaman-Kalehöyük, wordt sinds de zomer van 1986 elk jaar onderzocht door Japanse archeologen. Dit verhaal gaat niet zozeer over de heuvel zelf of het bijbehorende museum, maar over de geschiedenis van dit langdurige onderzoek: hoe het begon, wat er gezocht werd, wat er tot nu toe is gevonden en hoe het in veertig jaar tijd is uitgegroeid tot een wetenschappelijk complex midden in de steppe. Het verhaal begint met een vooronderzoek.

Het verhaal begint in Tokio. Volgens de eigen beschrijving van het Japanse Instituut voor Archeologie in Anatolië, werd het Japanisch Centrum voor Midden-Oosterse Cultuur in oktober 1979 opgericht in de wijk Mitaka in Tokio, op initiatief van Prins Takahito Mikasa, voor onderzoek naar het Midden-Oosten. In 1985 voerde het centrum een vooronderzoek uit in Kalehöyük. Het 27e rapport van de archeologische expeditie vermeldt dat tijdens dit eerste oppervlakteonderzoek ongeveer 240.000 vondsten werden verzameld, waaronder keramiekfragmenten, ijzererts en andere objecten. Bij onderzoek van ongeveer een tiende van de verzamelde keramiekfragmenten, bleek dat de heuvel een cultuurlaag van ongeveer 5.500 jaar oud bevatte. De daadwerkelijke opgraving begon een jaar later. Volgens de pagina van het instituut over Kalehöyük, sloeg Prins Mikasa, als voorzitter van het centrum, in 1986 de eerste spade, en het onderzoek is sindsdien onafgebroken doorgegaan. Gedurende vele jaren werd het onderzoek geleid door Dr. Sachihiro Omura. De opgravingen in Turkije worden uitgevoerd met toestemming van het Ministerie van Cultuur en Toerisme, en in samenwerking met een vertegenwoordigende delegatie die door het ministerie wordt aangesteld. De rapporten van de delegatie vermelden elk jaar welke museummedewerker er deel van uitmaakt.

Hoe lees je een archeologische heuvel?
Bij een archeologische heuvel lees je de tijd van boven naar beneden. De meest recente nederzetting bevindt zich bovenaan, de oudste onderaan. De archeologische expeditie geeft de afmetingen van de site als 280 meter in diameter en 16 meter hoog, wat het tot een middelgrote archeologische heuvel in Anatolië maakt. Het ligt ongeveer 100 kilometer ten zuidoosten van Ankara, aan de oude weg tussen Ankara en Kayseri. Tot nu toe heeft de expeditie vier hoofdcultuurlagen geïdentificeerd. De bovenste, eerste laag dateert uit de Ottomaanse periode, ongeveer van de 15e tot de 17e eeuw. De tweede laag is de IJzertijd, die zich uitstrekt van de 12e eeuw voor Christus tot de 4e eeuw voor Christus. De derde laag omvat de Midden- en Late Bronstijd, van de 20e tot de De inscripties die in 1986 werden geopend, zijn bedoeld om de verschillende lagen van de site in detail te onderzoeken. De zuidelijke inscriptie is geopend om een breed overzicht te krijgen van de nederzettingen van elke cultuur die in het noorden is gedefinieerd. De ene is gericht op diepte, de andere op breedte. Licht op de Donkere Tijd

Een van de resultaten die Kalehöyük in de archeologische wereld prominent hebben gemaakt, heeft betrekking op het begin van de IJzertijd. Het instituut herinnert eraan dat de periode van de 12e tot de 8e eeuw voor Christus, na de val van het Hittitse Rijk, lange tijd de "Donkere Tijd" werd genoemd, omdat men dacht dat deze periode geen significante culturele overblijfselen had achtergelaten. Echter, in de IIe fase van Kalehöyük, die overeenkomt met het begin van deze periode, kwamen opeenvolgende nederzettingslagen en een rijke materiële cultuur aan het licht. Het rapport van het vierentwintigste seizoen beschrijft in de zuidelijke inscriptie half ingegraven structuren, paalgaatjes met gelijke tussenruimte en kamers met afgeronde hoeken. Hetzelfde rapport stelt dat de beschilderde keramiek die in deze lagen is gevonden, de sleutel kan zijn tot het begrijpen van de cultuur van de Donkere Tijd in Anatolië. In de lagen van de tweede millennium werden duidelijk verschillende culturele fasen waargenomen: eerst de periode van de Assyrische handelskolonies, gevolgd door het Oude Hittitse Koninkrijk en vervolgens de Hittitse Imperialistische Periode. Het rapport van het vijfentwintigste seizoen beschrijft in de noordelijke inscriptie een stenen muur van meer dan drie meter hoog en een pad bekleed met kiezels, die dateert uit de periode van de Assyrische handelskolonies; in hetzelfde seizoen werd op een kleine basis een gouden voorwerp gevonden, en de expeditie interpreteerde deze plek als een werkplaats. IJzer en werkplaatsen

De lagen van Kalehöyük bevatten niet alleen structuren, maar ook sporen van productie. Onder de vondsten die tijdens het eerste oppervlakteonderzoek werden verzameld, bevonden zich ook stukken ruwijzer, en de rapporten van de volgende seizoenen documenteren het metaalbewerking in detail. Het rapport van het achtste seizoen beschrijft naast een fort uit de Late IJzertijd, sporen van ovens die herhaaldelijk op dezelfde plek zijn aangelegd, stukken ruwijzer die zijn ontstaan tijdens het smelten van koper en stenen mallen. Op basis hiervan concludeerde de expeditie dat er in dit deel van de noordelijke inscriptie werkplaatsen uit de Late IJzertijd aanwezig waren. Ook sporen van het dagelijks leven zijn in de lagen te vinden. Hetzelfde rapport beschrijft in de zuidelijke inscriptie twee rechthoekige opslagruimtes met stenen muren. Deze structuren, waarin in een eerdere seizoen graan was gevonden, werden opnieuw bevestigd als graanschuren. In dezelfde laag werd beschilderde keramiek gevonden, versierd met gestileerde hertenfiguren. Hoe verloopt een opgraafseizoen

De opgraafrapporten geven ook een beeld van het ritme van een seizoen. Het werk begint meestal eind juni of begin juli en duurt tot Vandaag zien de mensen die van veraf naar de heuvel kijken, de lange, lichtgekleurde daken, die zelf een vorm van bescherming vormen. De heuvel is ook vanuit de lucht gefotografeerd met een digitale camera, bevestigd aan een ballon. Een instituut in de steppe.

Misschien wel het meest blijvende resultaat van de veertig jaar graafwerk is het complex dat naast de heuvel is gebouwd. Het Japanse Instituut voor Anatolische Archeologie werd in mei 1998 opgericht in het dorp Çağırkan, als onderdeel van het hoofdkantoor in Tokio. Volgens het instituut is er lange tijd in prefab gebouwen gewerkt. De bouw van het permanente gebouw begon in 2004; de vleugel voor onderzoek werd in september 2005 voltooid, en de vleugel voor conferenties en de bibliotheek in september 2007. De conferentiezaal is vernoemd naar de Turkse archeoloog Tahsin Özgüç, een goede vriend van het instituut. Een artikel van Gonca Tunçbilek Dinçer van de Universiteit Hacı Bektaş Veli in Nevşehir, gepubliceerd in 2024, bestudeert dit complex vanuit architectonisch oogpunt. Volgens het artikel bestaat de campus uit een museum, een depot, het instituut en woongebouwen; het instituutgedeelte bestaat uit drie onderling verbonden achthoekige gebouwen, en de depots zijn twee L-vormige gebouwen die naar deze gebouwen kijken. In het onderzoeksgedeelte bevinden zich laboratoria, een bibliotheek, studeerkamers, een fotocenter en een conferentiezaal. De website van het instituut vermeldt ook afzonderlijke gebieden voor conservering, archeochemie, archeobotanica, zooarcheologie en paleo-omgevingstudies. De andere twee delen van het complex vertellen het verhaal van de heuvel. De Prins Mikasa Herdenkingstuin, geopend in 1993, en het archeologiemuseum, waar vondsten van Kalehöyük, Yassıhöyük en Büklükale worden tentoongesteld, vormen samen met het instituut een cultureel complex. Het portaal van het ministerie vermeldt dat het museum is opgericht in samenwerking tussen de Turkse en Japanse overheden en op 10 juli 2010 is geopend voor het publiek. Een school in de vorm van een opgraving.

Kalehöyük is niet alleen een opgraving, maar ook een school. Het instituut heeft als doel jonge onderzoekers op te leiden en vooral interesse in geschiedenis en cultureel erfgoed te wekken bij de kinderen in de omgeving. Tijdens het zesentwintigste seizoen, parallel aan de opgraving, werd een cursus museologie voor experts van musea in Turkije georganiseerd, in samenwerking met de Japan Foundation en het Ministerie van Cultuur en Toerisme. In dezelfde zomer werden ook veldcursussen archeologie, zooarcheologie en archeobotanica gehouden, met deelnemers uit Japan, Turkije, de VS, Polen en Australië. Het instituut biedt elke zomer stageprogramma's aan voor studenten conservering. In 2015 werd een vierdaagse cursus archeobotanica gegeven door een expert van de Universiteit van Queensland, waarin werd geleerd hoe granen, peulvruchten en wilde zaden te identificeren aan de hand van voorbeelden In het eerste seizoen van Yassıhöyük werden, tijdens een magnetisch onderzoek in 2007 en 2008, de aarden muren van een groot gebouw ontdekt, gelegen in een verbrande laag. Volgens het rapport van de opgraving behouden deze muren nog steeds een deel van hun oorspronkelijke hoogte, namelijk 230 centimeter. Büklükale daarentegen bevindt zich op een rotsachtige uitloper met uitzicht op de rivier, op het punt waar de weg van Ankara naar Kaman de Kızılırmak kruist. Op basis van de aardewerk die aan het oppervlak is gevonden, beschrijft het instituut dit als een stad uit de periode van het Hittitse Rijk, met een diameter van ongeveer 500 meter. De reden voor de keuze is duidelijk: in Kalehöyük is de laag uit de periode van het Hittitse Rijk dun en is deze beschadigd door latere constructies uit de IJzertijd. Büklükale kan dit gat opvullen en bijdragen aan het creëren van een ononderbroken culturele geschiedenis van Midden-Anatolië.

Hoe beleeft u de opgraving?

De beste manier om het gebied te bezoeken is via het museum naast de heuvel. Bezoek eerst het museum om het model van de heuvel en de verschillende lagen te bekijken. Vervolgens kunt u de heuvel van buitenaf bekijken. Dit is de gemakkelijkste manier om de verschillende lagen die in dit artikel worden beschreven, in uw hoofd te plaatsen. Het is niet duidelijk vermeld in officiële bronnen of de opgraving buiten het opgraafseizoen bezocht kan worden. Informeer naar de bezoekvoorwaarden en de actuele openingstijden bij het museum of via het museumportaal van het ministerie voordat u gaat. Het opgraafseizoen is in de zomer, en er is dan een team aan het werk. Tijdens het bekijken van het werk van het team, is het belangrijk om respect te tonen voor hun werk en de beschermende constructies. In de steppe is er weinig schaduw, en de zon kan fel zijn. Vergeet niet om een hoed en water mee te nemen. Aan het einde van de lente en in het begin van de herfst zijn de kleuren van de steppe zachter en is het prettiger om te wandelen. Samen met de Japanse tuin, kan dit gebied gemakkelijk een halve dag van een bezoek aan Kırşehir vullen. In veertig jaar is Kalehöyük getransformeerd in een laboratorium waar archeologen uit twee landen samen de vijfduizend jaar die onder een heuvel verborgen liggen, laag voor laag bestuderen. Dit gebied, midden in de steppe, waar wetenschap geduldig wortel schiet, is een van de meest leerzame bezienswaardigheden van Kırşehir voor wie wil zien hoe wetenschap zich ontwikkelt.

Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie