Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

Uşak-tapijt.

Wanneer u door de Renaissance-zalen van Europese musea loopt en aandachtig kijkt naar een schilderij, een tafelkleed of de vloer voor een troon, zult u vaak een tapijt zien met blauw en rood versierd, of een tapijt met een achtpuntige ster.

Radar TürkiyeRadar Türkiye4 Kasım 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Uşak-tapijt.

Bij het bewonderen van schilderijen in Europese musea, of bij het bekijken van de vloer voor een troon, zult u vaak een tapijt zien met blauw-marine en rode medaillons, of een tapijt met een achtpuntige ster. Een aanzienlijk deel van deze tapijten is geweven in Uşak en omgeving. Het Uşak-tapijt is tegenwoordig een product met een geografische indicatie, maar de ware betekenis ervan is een eeuwenoud ambacht en een handelsverhaal dat zich uitstrekt van Anatolië naar Europa. Dit artikel beschrijft hoe u een Uşak-tapijt kunt herkennen, waar het vandaan komt en hoe u de traditie in de stad kunt volgen. Het tweede gouden tijdperk van de Turkse tapijtkunst.

Volgens het Ministerie van Cultuur en Toerisme van Uşak markeert de productie van tapijten in Uşak en omgeving in de zestiende eeuw het begin van het tweede en laatste gouden tijdperk van de Turkse tapijtkunst. Een artikel van kunsthistoricus Nurcan Perdahçı in het "Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi" volgt dezelfde lijn: het eerste gouden tijdperk wordt gekenmerkt door Anatolische Seltsjoekse tapijten met solide geometrische motieven, terwijl het tweede tijdperk begint met Uşak-tapijten, die gekenmerkt worden door composities met medaillonmotieven. Volgens Perdahçı is het Uşak-tapijt de grootste en meest bekende groep binnen de Turkse tapijten, maar in Europese inventarislijsten komt de naam Uşak zelden voor; daar worden deze tapijten simpelweg als "Turkse tapijten" beschouwd. Een studie, gepubliceerd in het tijdschrift "Belleten" van de Turkse Octrooien- en Merkenorganisatie, beschrijft hoe de tapijtwerving in deze regio verbonden was met Turkmeense en nomadenstammen zoals Kınıklı, Kaçar, Karakeçili en Tekeli. Oorspronkelijk was het weven een huishoudelijk bedrijf: elke familie weefde de tapijten, vloerkleden en wollen dekens die ze nodig hadden voor zichzelf en hun dochters. In de zestiende eeuw werd dit handwerk een productie-industrie dankzij de ontvangen bestellingen. Twee belangrijke families: medaillons en sterren.

De geografische indicatie bij het Turkse Octrooien- en Merkenkantoor definieert de twee hoofdtypen Uşak-tapijten als medaillon-Uşak-tapijten en ster-Uşak-tapijten. De medaillon-tapijten vormen de belangrijkste groep en er zijn voorbeelden van tot tien meter lang. Ze zijn gekenmerkt door ronde medaillons in het midden en puntige, driehoekige medaillons aan de zijkanten, en de compositie suggereert oneindigheid; de rand van het tapijt lijkt een stuk te zijn dat is afgesneden van dit oneindige geheel. Volgens de registratie zijn de beste voorbeelden van de medaillon-Uşak-tapijten, die werden geproduceerd van de zestiende tot halverwege de achttiende eeuw, die met donkerrode en blauwe medaillons op een blauw-marine achtergrond, gevuld met gele bloemen. De rode Tapijten in Europese schilderijen

Het is de schilderkunst die de naam van Uşak-tapijten in Europa heeft gevestigd. Perdahçı schrijft dat van het midden van de vijftiende eeuw tot het einde van de achttiende eeuw, deze tapijten vaak en met veel details in Europese schilderijen werden afgebeeld. In de geschiedenis van tapijten dragen sommige types de naam van de schilders die ze afbeelden. De kleine, geometrische tapijten die vaak voorkomen in de schilderijen van de Duitse schilder Hans Holbein, worden "Holbein-tapijten" genoemd. Een ander type, dat vaak te zien is in de schilderijen van de Italiaanse schilder Lorenzo Lotto, draagt de naam "Lotto-tapijten". Perdahçı verbindt beide types met de regio Uşak. Volgens de provincie Uşak voor Cultuur en Toerisme, verspreidde de reputatie van Uşak-tapijten aan het einde van de zestiende eeuw over heel Europa, en adellijke families begonnen Uşak-tapijten te bestellen met hun eigen familiewapens. De provincie merkt ook op dat er in Europese musea een groot aantal van dit type tapijten bewaard worden. Tapijten waren ook in de Ottomaanse hoofdstad in trek; volgens de verslagen die door Perdahçı worden geciteerd, werd in 1726 een bestelling voor tapijten voor het Topkapı Paleis naar Uşak geplaatst.

De route naar de haven van İzmir

Uşak-tapijten werden via İzmir naar de zee vervoerd. Perdahçı beschrijft hoe tapijten die 's ochtends naar de tapijtmarkt bij de Dokuzsele-brug in Uşak werden gebracht, de aandacht trokken van Britse handelaren in İzmir, en hoe de tapijten vervolgens met kamelen naar İzmir werden vervoerd. Volgens het onderzoek in Belleten werden tapijten in de zestiende eeuw met karren, op ezels en paarden naar Europa vervoerd. Eerst waren het de Britten, daarna de Nederlanders, de Italiaanse vorstendommen, de Oostenrijkers en de Duitsers die tapijten uit Uşak via İzmir kochten. Hetzelfde onderzoek geeft ook cijfers uit de negentiende eeuw. In de jaren 1840 was de tapijtwinning de belangrijkste economische activiteit van de stad, en een van de belangrijkste handelsartikelen van de haven van İzmir. In de jaren 1870 werd driekwart van de tapijtwinning in Anatolië in deze stad geproduceerd. De tapijtwinning was destijds de bron van inkomsten voor veel gezinnen; mannen werkten met wol en vacht, terwijl vrouwen hun gezinnen onderhielden door tapijten te weven. Er ontstonden ook draadfabrieken en ververijen als onderdeel van deze economie. Volgens het onderzoek in Belleten, behoorden de 220 tapijtmonsters die naar de eerste grote internationale tentoonstelling van het Ottomaanse Rijk, de "Sergi-i Umumi-i Osmani", in 1863 werden verzonden, tot de "sofa"-tapijten die in de regio's Uşak en Kütahya werden geweven. Deze tapijten vielen op door hun levendige kleuren, zoals blauw, groen, geel en oranje, op een licht De reputatie van de Uşak-tapijten was zo groot dat, volgens rapporten, in 1893 verschillende Britse industriëlen naar Uşak reisden en vier ervaren wevers meenamen naar Engeland, met de belofte van een hoger salaris. Het rapport vermeldt dat de intense vraag, die in de achttiende eeuw begon, ook tot vervormingen in de patronen leidde. Wat garandeert een geografische aanduiding?

Het Uşak-tapijt is momenteel geregistreerd als een geografische aanduiding onder nummer 152 bij het Turkse Octrooibureau. De aanvraag, ingediend door de Kamer van Koophandel en Industrie van Uşak op 7 januari 2010, werd op 16 mei 2011 gepubliceerd in het Staatsblad; de registratiedatum is 7 februari 2012, en de geografische grenzen omvatten de provincie Uşak. Het document beschrijft de technische specificaties van het product in detail. De knoopstijl is Turks, en wordt in het document aangeduid als de "Uşak dubbele knoop"; in deze symmetrische knoop wordt elke knoop door twee onafhankelijke draden geleid en aan beide vastgemaakt. Het aantal knopen per vierkante meter varieert van 675 tot 2000, en de poolhoogte wordt gehouden tussen vijf en zeven millimeter. Voor de draad wordt handgesponnen draad en semi-kamgaren, geproduceerd met de Kirman-techniek, gespecificeerd; het grondmateriaal is honderd procent wol. Er zijn twee methoden voor het verven: plantaardige kleurstoffen en metaalcomplexverf. Het weven gebeurt op metalen weefstolen, waarvan de lengte afhankelijk is van de grootte van het tapijt. Volgens het document is het meest onderscheidende kenmerk van het tapijt echter de patronen erop. De controle wordt uitgevoerd onder coördinatie van de Kamer van Koophandel en Industrie van Uşak; een comité van drie personen, bestaande uit vertegenwoordigers van de Universiteit van Uşak, de Directie Cultuur en Toerisme van de provincie en de Kamer, controleert jaarlijks het aantal knopen, de knoop, de draad, de verf en het patroon, en ook bij klachten. De traditie in Uşak

Om het weven van tapijten in de praktijk te zien, kunt u een bezoek brengen aan het Dokur Huis. Volgens de promotie van de Directie Cultuur en Toerisme is dit gebouw, dat door de gemeente Uşak is gerestaureerd om het originele karakter te behouden, ongeveer honderd en tachtig jaar oud en werd het in 2010 in gebruik genomen; het herbergt veertig tapijt weefstolen. Hier wordt de kunst van het weven van Uşak-tapijten, die te zien zijn op schilderijen van Europese kunstenaars, in leven gehouden. Informeer vooraf bij de betreffende instantie of de Directie Cultuur en Toerisme over de bezoekvoorwaarden en openingstijden. De weeftraditie is niet beperkt tot tapijten. De directie vermeldt dat de in het district Eşme geweven tapijten bekend staan als "Eşme-tapijten", en dat ze zich onderscheiden Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie