Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

De Kangal Herdershond, de Wachter van de Steppe.

Als u in de vlaktes van Sivas een grote, lichtkleurige hond met een zwarte maskering ziet, is de kans groot dat u een Kangal-hond bent tegengekomen.

Radar TürkiyeRadar Türkiye4 Kasım 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

De Kangal Herdershond, de Wachter van de Steppe.

Als u in de vlaktes van Sivas een grote hond met een zwarte maskering en lichtgekleurde vacht ziet, is de kans groot dat u een Kangal-hond bent tegengekomen. De Kangal, genoemd naar een district van Sivas, is een herdershond die al eeuwenlang de veestapels in Anatolië beschermt. Dit artikel vertelt over de oorsprong van de Kangal, hoe u deze kunt herkennen, hoe wetenschappers deze hond bestuderen en hoe u op een veilige afstand kennis kunt maken met deze hond in Sivas.

De Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü (TIGEM), een landbouworganisatie, beschrijft de oorsprong van de Kangal als gelegen in Centraal-Azië. Volgens de organisatie namen de Oğuz-Turken, die hun levensonderhoud verdienden met schapenhouderij, bij hun migratie naar Anatolië hun paarden, schapen en Kangal-honden mee. Deze honden vestigden zich in de regio's Uzunyayla, Kayseri, Sivas, Erzincan en Tokat, met als belangrijkste centrum het district Kangal in Sivas. Een artikel van Ceyhan Özbeyaz van de faculteit Diergeneeskunde van de Universiteit van Ankara uit 1994 beschrijft duidelijk de oorsprong van de naam. Volgens het artikel worden de beste voorbeelden van dit ras gevonden in de regio Kangal in Sivas, en daarom wordt de hond in Turkije met deze naam aangeduid. Hetzelfde artikel vermeldt dat in het buitenland het ras onder andere namen wordt gefokt, en dat deze fokkerijen waarde hechten aan de dieren die uit Turkije worden geïmporteerd. Een studie van onderzoekers van de faculteit Diergeneeskunde van de Selçuk Universiteit uit 2012 noemt de Kangal de nationale hond van Turkije. Volgens de studie komt het ras veel voor in de regio's waar Akkaraman-schapen worden gefokt, met name in het oosten van Centraal-Anatolië en in de provincie Sivas. De auteurs benadrukken dat Sivas en de plaats Kangal het belangrijkste fokcentrum zijn, maar dat goede voorbeelden van het ras ook in andere delen van Turkije te vinden zijn.

Een leven met schapen:
De snelste manier om een Kangal te begrijpen, is door naar de kudde te kijken waar hij bij hoort. Bij het Turkse Octrooibureau is de term "Kangal" geregistreerd, maar het verwijst niet naar de hond, maar naar het schaap. De "Kangal" schaap is in 2003 geregistreerd als een geografische aanduiding, en wordt beschreven als een variant van het Akkaraman-ras, dat wordt gefokt in de regio rond Kangal, en in omliggende provincies zoals Sivas en Malatya. Volgens hetzelfde document is het Kangal-schaap goed aangepast aan de lokale omstandigheden, is het robuust en heeft het een grotere bouw dan andere varianten van het Akkaraman-schaap. Het heeft een gebogen neus, en zwarte vlekken rond de neus en ogen, en op de poten. De vacht is meestal vuilwit of crème. Het wordt gebruikt voor zijn vlees, melk en wol. Als u denkt aan de zwarte maskering en de lichte kleur van de Kangal-hond, is het niet moeilijk De afmetingen van de volwassen honden, volgens de specificaties van de organisatie, variëren van 50 tot 75 kilogram voor mannetjes en van 40 tot 60 kilogram voor teefjes. De schouderhoogte, oftewel de "cidago", ligt bij mannetjes tussen de 70 en 90 centimeter, en bij teefjes tussen de 65 en 80 centimeter. De kop is mesaticefale, wat betekent dat hij een vorm heeft die zich bevindt tussen een smalle, lange kop en een brede, korte kop. De ogen hebben een intelligente en betrouwbare uitdrukking. In het artikel van Özbeyaz wordt ook de overerving van de zwarte vacht besproken. De zwarte kleur rond de neus en mond, en aan de oren, wordt via een dominante overerving doorgegeven en komt in meer of minder mate voor bij bijna alle honden. Hetzelfde artikel beschrijft een groot hoofd, een sterke kaak, een stevige nek en een zeer ontwikkelde borst. Wetenschappers meten de Kangal.

Er zijn in Turkije veel meetstudies uitgevoerd op de Kangal, en de resultaten variëren per studie. Dit komt doordat de gemeten honden op verschillende locaties, onder verschillende omstandigheden en in verschillende leeftijden zijn opgegroeid. In 1994 heeft Özbeyaz 59 volwassen Kangals gemeten die zuiver gefokt waren in de Gemlik Militaire Veterinair School. De gemiddelde lichaamsgewicht van de mannetjes was 40,5 kilogram, met een schouderhoogte van 69,1 centimeter; de teefjes hadden een gemiddeld gewicht van 32,4 kilogram en een schouderhoogte van 62,4 centimeter. Een studie van het Selçuk Universiteitsteam in 2012 vergeleek de Kangal met andere Turkse rassen. In de studie werden 30 Kangals, 33 Akbaş, 37 Kars-honden en 30 Turkse windhonden gemeten, en de gemiddelde schouderhoogte van de Kangals werd vastgesteld op 76,2 centimeter. In alle gemeten lichaamskenmerken waren de waarden van de Kangal significant hoger dan die van de andere rassen. Een studie van hetzelfde team in 2017 breidde het onderzoek verder uit. Er werden in totaal 468 honden gemeten die in Turkije, Iran, Azerbeidzjan en Oezbekistan door de lokale bevolking werden gehouden en die op de Kangal leken. De conclusie was dat de Kangals in Turkije groter waren dan vergelijkbare honden in andere landen. Met andere woorden, de afmetingen die door TIGEM worden gegeven voor fokdieren zijn niet hetzelfde als de metingen van een willekeurige hond in een dorp; beide stukken informatie zijn correct binnen hun eigen context. Een studie uit 2013, waarbij ook de faculteit diergeneeskunde van de Cumhuriyet Universiteit in Sivas betrokken was, richtte zich niet op de lichaamsbouw van de Kangal, maar op de werking van het lichaam. De onderzoekers maten de hartslag, ademhaling en lichaamstemperatuur van 24 gezonde Kangals die in drie verschillende hoogtes in Sivas woonden (Karasar, Divriği en Çiğdemli), zowel in rust als na een korte inspanning. De reuk- en gehoorzintuigen zijn goed ontwikkeld. Volgens het artikel bewaakt een Kangal-hond urenlang een achtergebleven schaap of de bezittingen van een herder, en zorgt zo voor de kudde. Het beschermen van de kudde tegen roofdieren is essentieel, en dit heeft de Kangal eeuwenlang onmisbaar gemaakt in de steppe. In de folklore van Sivas:

Twee onderzoekers van de Selçuk Universiteit verzamelden in 2012 volkskundige informatie over de Kangal bij fokkers, dierenbezitters en traditionele genezers in de regio Sivas. Het onderzoek toont aan dat fokkers Kangal-honden indelen op basis van hun algemene ras kenmerken: zuivere lijnen, kruisingen en honden die geschikt zijn voor het beschermen van vee. Afhankelijk van de vachtkleur worden verschillende namen gebruikt, zoals "alası boz" (bruin), "karayaka" (zwart), "sarı yaka" (geel), "boz yaka" (bruin), "kıllı" (harig) en "kırçıl" (krullend). De vorm van de staart wordt ook gebruikt om onderscheid te maken, met termen als "kılıç kuyruk" (zwaardstaart), "kuyruğu eğri" (gebogen staart) en "kıvrak kuyruk" (slingerstaart). De conclusie van de onderzoekers is opmerkelijk: een belangrijke reden waarom de Kangal-lijn tot op de dag van vandaag is bewaard, is de overdracht van verhalen over de intelligentie, moed en loyaliteit van de hond, die specifiek zijn voor Sivas. Hetzelfde onderzoek benadrukt dat sommige traditionele verzorgings- en fokkerijpraktijken opnieuw moeten worden beoordeeld vanuit het perspectief van dierenrechten en dierenwelzijn.

Waar de Kangal vandaag de dag wordt beschermd:

Het officiële antwoord op de vraag waar en hoe de Kangal tegenwoordig wordt beschermd, is te vinden bij TİGEM. De organisatie stelt dat het belangrijkste doel van de Kangal-fokkerij in hun bedrijven het behoud van genetische bronnen is. Op de website van TİGEM worden twee bedrijven vermeld als fokkerijen van Kangal-honden: het Karacabey Tarım İşletmesi Müdürlüğü in Bursa en het Ulaş Tarım İşletmesi Müdürlüğü in Sivas. Een ander belangrijk punt is dat er in de geografische indicatieregister van TÜRKPATENT geen vermelding is van een hond voor Sivas. De naam "Kangal" komt daar voor als "Kangal Koyunu" (Kangal-schaap) en "Kangal Balıklı Kaplıcası" (Kangal-thermale bronnen). Dit betekent dat de bescherming van de Kangal niet plaatsvindt via een geografische indicatie, maar via fokkerijactiviteiten in overheidsbedrijven en via de kennis die door generaties fokkers is doorgegeven.

De Kangal ontmoeten in Sivas:

De beste manier om de Kangal in zijn natuurlijke omgeving te zien, is door te reizen door het platteland van Sivas, met name in de omgeving van Kangal, tijdens het seizoen waarin de kuddes grazen. In de lente en zomer worden de kuddes naar de weide gebracht en de honden doen hun werk. Als u een kudde tegenkomt, onthoud dan dat, vanuit het perspect Bij een bezoek aan Sivas, maak dan ook kennis met de producten van de kudde die samen met de Kangal-hond grazen. Het vlees en de melk van de Kangal-schapen zijn een belangrijk onderdeel van de lokale keuken. De weg naar het district Kangal leidt ook naar Divriği en de zuidelijke steppegebieden van Sivas. Daarom is het zoeken naar de Kangal-hond ook een goede manier om het platteland van Sivas te leren kennen.

Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie