Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

De Reis van de Schat van Karun.

Onderweg van Uşak naar İzmir, ongeveer twintig kilometer ten westen van de stad, ligt een plaats genaamd Güre. De ronde heuvels aan de rand van het smalle vlaktegebied, dat wordt bevloeid door de rivier Gediz, lijken op het eerste gezicht gewone heuvels.

Radar TürkiyeRadar Türkiye4 Kasım 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

De Reis van de Schat van Karun.

Op de weg van Uşak naar İzmir, ongeveer vijfentwintig kilometer ten westen van de stad, bevindt zich een plaats genaamd Güre. De ronde heuvels aan de rand van de smalle vallei, die wordt bevloeid door de rivier Gediz, lijken op het eerste gezicht gewone heuvels. In werkelijkheid zijn het tumuli, oftewel koningsgraven uit de Lydische periode, en hier begon een van de meest besproken verhalen over antiquiteitenhandel van de twintigste eeuw. De vondsten, bekend als de Schat van Karun, werden uit deze heuvels gehaald, bereikten de opslagruimtes van een museum aan de andere kant van de oceaan en keerden na een lange juridische strijd terug. Dit artikel vertelt het verhaal van die reis en hoe de schatten vandaag de dag in Uşak te zien zijn. De koningsgraven in de vallei van Güre.

Volgens de gemeente Uşak bevinden zich in de buurt van de vallei ten noorden van Güre tumuli die dateren uit de Lydische en Greco-Perzische periode, ongeveer in de zesde eeuw voor Christus. Een tumulus is een kunstmatige heuvel die is opgebouwd over een stenen grafkamer waarin de overledene begraven is. In de grafkamer werd de overledene op een soort bank, een "kline" genoemd, gelegd, samen met waardevolle bezittingen. Lydië is bekend als de staat waar de eerste munten werden geslagen en gebruikt, en Uşak bevindt zich, volgens het Ministerie van Cultuur en Toerisme, binnen de grenzen van deze staat. De heuvels met namen als Toptepe, İkiztepe, Aktepe, Basmacı en Harta waren de rijke graven van de elite van deze wereld. De jaren waarin de plunderingen begonnen.

Volgens de gemeente begon de plundering in 1965 met de illegale opgraving van de Toptepe tumulus. Volgens de verklaringen van degenen die de opgraving uitvoerden, werd bij het betreden van de grafkamer een zilveren kan en vele marmeren vazen aangetroffen. Een vallende balk had de kamer beschadigd, maar het grootste deel van de schat werd gevonden op de "kline" waar de overledene lag. Onder de vondsten bevonden zich een zilveren kan met menselijke handvatten, een schep met een sfinx en een gouden handvat, een gouden spoel die geluid produceerde bij het draaien, holle gouden oorbellen, een ketting met eikels en blauwe glazen armbanden met leeuwenkoppen. De lijst van de gemeente omvat ook kleinere oorbellen met stekels, een ketting van agaat en kleurstenen in geometrische vormen, een gouden ketting met stenen kralen en franjes, en een broche in de vorm van een vliegende paardenkop. De vondsten van Toptepe werden via tussenpersonen verkocht aan georganiseerde antiquiteitenhandelaren. Een jaar later, in 1966, was het de beurt aan İkiztepe. Een boer vond aan de westelijke helling van deze tumulus, die in de omgeving bekend staat als İkizce, een gladde marmeren blok. De antiquiteitenhandelaren, die op de hoogte waren Smokkelaars die vermoedden dat waardevolle objecten verborgen waren in een klin (een soort grafmonument), vernielden de klin. Volgens informatie van de gemeente is een deel van deze klin tegenwoordig te zien als bouwmateriaal in de muur van een boerderij. In dezelfde periode ontdekten lokale bewoners die aan het jagen waren de grafkamer van de tumulus van Aktepe. De klinvoeten, versierd met muurschilderingen in rood, blauw, zwart en groen, werden met een houweel in stukken gehakt en naar Izmir gestuurd om er te verkopen. De achterwand van de grafkamer werd vernield en voorzien van valse schilderingen, waarna deze aan antiquairs werd verkocht. Een deel van deze verliezen is onherstelbaar. Wanneer een muurschildering uit een grafkamer wordt verwijderd, verdwijnt niet alleen het kunstwerk zelf, maar ook de informatie over waar het zich bevond, wat er omheen stond en in welke context het zich bevond. Dit is de reden waarom archeologen illegale opgravingen als de grootste bedreiging beschouwen.

Een artikel van archeoloog Mahmut Aydın van de Universiteit van Batman, gepubliceerd in het tijdschrift TÜBA-AR, beschrijft de volgende stappen. Tussen 1965 en 1968 werden 363 objecten illegaal uit de tumuli van Güre verwijderd en onder de naam "Schat van Karun" verkocht. Alle objecten werden via smokkelroutes naar het Metropolitan Museum in New York gebracht. Het bestaan van de schat kwam aan het licht toen journalist Özgen Acar in 1985 objecten uit de collectie zag tijdens een tentoonstelling. Na een waarschuwing van het Ministerie van Cultuur en Toerisme, werd in 1986 officieel verzocht om de objecten terug te krijgen. Toen dit verzoek werd afgewezen, spande Turkije in 1987 een rechtszaak aan in de Verenigde Staten. Volgens Aydın werd het proces in 1993 afgerond en werd de Schat van Karun aan Turkije teruggegeven. De objecten werden aanvankelijk tentoongesteld in het Museum van Anatolische Beschavingen in Ankara, en in 1996 werden ze verplaatst naar het museum van de stad waar ze waren ontdekt, Uşak.

De tweede reis van de zeemeermin

Een van de meest waardevolle stukken van de schat is de gouden broche in de vorm van een zeemeermin, afkomstig van Toptepe. Dit kleine sieraad, dat in de antieke mythologie geassocieerd wordt met een wezen in de vorm van een gevleugeld paard, is volgens de metingen van Aydın ongeveer vijf centimeter lang van de punt van de vleugel tot de punt van de staart. Tijdens de tentoonstelling in Uşak werd de broche aan het einde van 2005 vervangen door een vervalsing en gestolen. De situatie werd in 2006 ontdekt, en de broche werd door Interpol en Turkse politie eenheden gezocht. Tijdens dit onderzoek werden verschillende vervalsingen in omloop gebracht door de smokkelaars, maar het bleek dat het allemaal eenvoudige kopieën waren. In oktober 2012 werd een broche waarvan vermoed werd dat het de originele was, gevonden in Hagen, Duitsland. De belangrijkste vraag was nu De samenstelling van de vervalsing die in Uşak werd gevonden, kwam overeen met het goud van de huidige 22 en 18 karaat. Het artikel stelt dat het zeer waarschijnlijk is dat de vervalsing is gemaakt door het smelten van modern goud van verschillende karaten. Om de vervalsing overtuigender te maken, hadden de vervalste fabrikanten de stenen uit de hangers van de originele broche verwijderd en ze in de vervalsing geplaatst; daarom waren er geen stenen in de hangers van de broche in Hagen. Het artikel bevat naast chemische metingen ook een archeologisch onderzoek. Volgens het onderzoek van Dr. Ertekin Mustafa Doksanalti van de afdeling Archeologie van de Selçuk Universiteit, is de voorkant van de broche gevormd door het bewerken van een gouden plaat die op een mal is geplaatst; details zoals de vleugels en de staart zijn met een beitel en een hamer bewerkt. Op de broche in Hagen waren ook resten van was te zien, die mogelijk zijn gebruikt om de mal te maken toen de vervalsing in Uşak werd gemaakt. Met dit archeometrische onderzoek is bewezen dat het object authentiek is, en de broche is teruggebracht naar Turkije. Het ministerie benadrukt in de promotie van het museum dat de broche in Duitsland is gevonden dankzij initiatieven van het ministerie en teruggebracht naar zijn thuisland. Waar kunt u de schat vandaag bekijken?

Het Archeologisch Museum van Uşak is in 2018 verhuisd van het gebouw dat het bijna veertig jaar heeft gebruikt, naar een nieuw gebouw in de buurt van het treinstation. Volgens Culture Portaal bestaat het museum uit drie verdiepingen, waarvan de bovenste verdieping is gewijd aan de Lydische periode en de Karun-schatten. Volgens de beschrijving van de provinciale afdeling Cultuur en Toerisme bestaat deze verdieping uit twee delen. In het eerste deel zijn artefacten uit de tumuli van Basmacı, Toptepe en Aktepe in chronologische volgorde tentoongesteld, en aan het einde bevindt zich de broche met de zeepaardje. In het andere deel worden reconstructies van de tumuli van İkiztepe en Harta getoond, evenals informatie over de Lydische handel en beroepen uit die tijd, zoals wevers, keramisten en mallenmakers, en het dagelijks leven. Het is logisch om het museum te bezoeken in de volgorde die in dit artikel wordt beschreven. Op de eerste verdieping vindt u vondsten uit de Paleolithische periode van Uşak, tot aan de Romeinse en Oost-Romeinse periodes, en stenen artefacten uit oude steden zoals Akmonia, Blaundos en Sebaste, die aantonen hoe lang deze schat al bestaat. Op de tussenverdieping wordt het drukken en gebruik van geld geïllustreerd, en er worden af en toe munten en muntenhoorden getoond die in de buurt van Uşak zijn gevonden. In het beeldhouwwerkgedeelte van dezelfde verdieping staan Romeinse beelden van bestuurders, staatslieden en sporters die in de omgeving van Uşak zijn gevonden. Nadat u de Lydische munten op de tussenverdieping heeft gezien, krijgt u een beter begrip van wat goud en zilver betekenen voor de rijkdom van deze regio als u naar de boven In de schatkamer, haast u niet bij de etalages; de details van de kettingen, de holle binnenkant van de oorbellen en de sfinxen op de steel van de schep zijn alleen van dichtbij te zien. Als u de zeemeermin wilt bekijken, vergeet dan niet dat deze zich achterin de zaal bevindt. Als u het museum verlaat en de weg naar İzmir volgt, komt u door Güre. Ga niet op de tumuli (grafheuvels), en roer de grond niet; het bekijken van het landschap vanaf de weg is voldoende om te begrijpen welke omgeving de objecten in het museum afkomstig zijn. Het verhaal van de schat van Karun is uiteindelijk een verhaal van transformatie: van de top naar het museum, van het museum naar de andere kant van de oceaan, en van daaruit terug naar de stad waar het opnieuw tot leven komt.

Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie