Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

Erzincan tulpenkaas.

Wanneer men aan Erzincan denkt, is kaas een van de eerste dingen die in gedachten komen, zelfs voor mensen die zich ver van die regio bevinden.

Radar TürkiyeRadar Türkiye4 Kasım 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Erzincan tulpenkaas.

Erzincan wordt vaak geassocieerd met een specifieke kaas, zelfs ver weg in het land. De Erzincan Tulum kaas, met zijn kruimelige textuur, witte tot crème kleur en kenmerkende aroma, is het meest bekende product van de stad. In dit artikel leggen we uit waarom deze kaas alleen in de hooggelegen gebieden van Erzincan kan worden geproduceerd, welke regels het geografische beschermingsmerk oplegt, wat academisch onderzoek heeft ontdekt en hoe u deze kaas kunt herkennen wanneer u de stad bezoekt. De informatie is verzameld uit het registratiedocument van het Turkse Octrooien- en Handelsmerkregistratiebureau, de pagina's van de provinciale afdeling Cultuur en Toerisme en onderzoeken gepubliceerd door universiteiten.

Wat is Tulum kaas?

De Turkse Voedselcode definieert Tulum kaas als een kaas die wordt geproduceerd door het fermenteren en zouten van "teleme", een product verkregen uit melk die is gestold met kaasstolling, en vervolgens wordt verpakt in voedselveilige verpakkingen of leren zakken. Na rijping wordt de kaas vervolgens verkocht. Deze definitie wordt ondersteund door een studie die in 2024 is gepubliceerd in het tijdschrift "Çukurova Tarım ve Gıda Bilimleri". Tulum kaas wordt in veel regio's van Turkije geproduceerd en kan worden gemaakt van schapen-, geiten-, koeien- of buffelmelk. Wat de Erzincan Tulum kaas onderscheidt van andere soorten, is zowel de gebruikte melk als de geografische ligging van de productie. Een artikel gepubliceerd in 2020 door onderzoekers van de Atatürk- en Bingöl-universiteiten stelt dat de Erzincan Tulum kaas ook bekend staat als "Şavak" kaas en dat het een van de meest bekende soorten Tulum kaas is. Volgens dezelfde studie wordt de kaas gemaakt van de melk van Akkaraman schapen in de hooggelegen gebieden rond Erzincan, Erzurum, Tunceli, Bingöl en Elazığ, door de Şavak stam, tussen mei en september. De onderzoekers hebben hun monsters verzameld in de Dumlu hooglanden van Erzurum, met de hulp van de Şavak, die zij beschouwen als de oorspronkelijke producenten van de kaas.

Een beschermde geografische aanduiding

De Erzincan Tulum kaas is een product met een beschermde geografische aanduiding. Volgens het registratiedocument van het Turkse Octrooien- en Handelsmerkregistratiebureau is de aanvraag ingediend op 21 augustus 2000, de geografische aanduiding is aangekondigd in het Staatsblad van 9 december 2000 en de registratiedatum is vastgesteld op 29 augustus 2001. Het registratienummer is 30 en de organisatie die de registratie heeft aangevraagd is de Kamer van Koophandel en Industrie van Erzincan. De aankondiging van wijzigingen in het document is gepubliceerd in een bulletin van 15 oktober 2021. Een beschermde geografische aanduiding is het strengste type geografische aanduiding, dat stelt dat alle kenmerken van een product verbonden zijn aan een specifieke geografische regio. Het registratiedocument beschrijft de geografische grenzen in één zin: de hooggelegen gebieden van de provincie Erzincan die zich op een hoogte van Hier is de vertaling van de Turkse tekst naar het Nederlands:

In dezelfde lijst staan ook bekende producten, zoals Ezine-kaas. Het schema voor de melk en de weidegang.

Het meest opvallende aspect van het registratiecertificaat is de regelgeving met betrekking tot de melk. De kaas wordt gemaakt van rauwe melk, gewonnen van Akkaraman-schapen die worden gevoerd binnen een geografisch afgebakend gebied, tussen april en september. Aan deze melk mag maximaal 5% melk van Morkaraman-schapen of geitenmelk worden toegevoegd, wat betekent dat minstens 95% van de samenstelling schapenvlees moet zijn. De productie vindt plaats tussen april en december. Volgens het document wordt uit vier tot vijf liter melk één kilogram kaas geproduceerd. Dit schema is het schema van de weidegang. De periode van productie, die in academische studies wordt aangegeven als mei tot september, komt overeen met de maanden waarin de kuddes zich op de hooggelegen weiden bevinden. Het registratiecertificaat legt deze band vast met de geografische grenzen: de melk komt van kuddes Akkaraman-schapen die worden gevoerd op hooggelegen weiden boven de 1500 meter. Een consumentenonderzoek uit 2023 benadrukt dat het type melk dat afkomstig is van dieren die op grote hoogte worden gevoerd, de rijpingstijd en het zoutgehalte belangrijke kenmerken zijn die consumenten waarderen bij deze kaas. Van gist tot kaas.

Het registratiecertificaat beschrijft het traditionele productieproces stap voor stap. Allereerst wordt de gist bereid: ongeveer 25 tot 30 liter karnemelk worden vermengd met zes tot zeven gedroogde schapenrijst of drie tot vier kalfrijst en een week laten staan. De melk wordt in ketels ongeveer twee uur laten rusten, waarna deze wordt gefermenteerd: er wordt één tot drie liter gist per 100 liter melk toegevoegd. Na een uur wordt de wrongel in speciale zeven geplaatst, waardoor een "teleme" ontstaat. De "teleme" wordt een dag bewaard, vervolgens in zakken van 50 kilogram gedaan en gedurende ongeveer tien dagen dagelijks omgedraaid, zodat het water volledig kan uitlekken. De verkruimelde kaas wordt vervolgens met 2 tot 2,5% zout, afkomstig van een bronzout uit de regio Kemah in Erzincan, gezouten en stevig in de zakken geperst. De zakken worden gesloten, op elkaar gestapeld en nog eens tien dagen bewaard. De kaas, waarvan het water volledig is uitgelekt, wordt vervolgens stevig in zakken van geiten- of schapenleer of in voedselveilige verpakkingen geperst. De rijping is het meest geduldige onderdeel van het proces. Volgens het document duurt de rijping minstens vier maanden, omdat er rauwe melk wordt gebruikt, en de kaas wordt bewaard in koelruimtes op een temperatuur tussen min twee en nul graden. Nadat de rijping is voltooid, kan de kaas tot twaalf maanden onder dezelfde omstandigheden worden bewaard. Onderzoekers schrijven dat de kaas oorspronkelijk minstens drie maanden, soms een jaar, in grotten werd gerijpt, terwijl deze tegenwoordig meestal in plastic containers wordt bewaard en in de koelkast Het registratiecertificaat accepteert beide verpakkingen; zowel de kaas die in een leren zak is verpakt als de kaas in een plastic bak moeten aan dezelfde regels voldoen en ondergaan dezelfde controles. De beschrijving omvat smaak, textuur en laboratoriumresultaten.

Het registratiecertificaat beschrijft de kaas als wit tot crèmekleurig, niet gemakkelijk te breken, halfhard, homogeen en met een duidelijke zure en zoete smaak; de aroma is direct merkbaar bij het proeven. Het document bevat ook bepaalde grenswaarden: het droge gewicht moet minimaal 55% zijn, het vochtgehalte maximaal 45%, het vetgehalte in het droge gewicht minimaal 45% en het zoutgehalte in het droge gewicht maximaal 5%. Volgens het document zijn de kenmerken die de kaas onderscheiden het gebruik van minimaal 95% schapenmelk, traditionele stremsel en bronzout, en het stevig persen van de kaas. Laboratoriumonderzoeken specificeren deze beschrijving verder. Een aroma-onderzoek in 2024 identificeerde 22 aroma-componenten in Erzincan-kaas; de meest dominante groep waren zuren, waaronder hexaanzuur en butaanzuur. Een studie uit 2020, waarin verse en gepasteuriseerde Akkaraman-kaas werd vergeleken, toonde aan dat een sensorisch panel drie maanden gerijpte verse kaas als het meest bevredigend bevond. Een enquête uitgevoerd in 2023 door een onderzoeker van de Universiteit Erzincan Binali Yıldırım, onder 271 consumenten, toonde aan dat de geografische indicatie en de herkomst van de kaas belangrijke factoren waren bij de aankoopbeslissing.

Erzincan leren kaas herkennen:

Het provinciaal bureau voor Cultuur en Toerisme van Erzincan beveelt ten zeerste aan om tijdens aankopen in de stad Erzincan leren kaas en geroosterde kikkererwten te kopen; koperen producten en tapijten behoren ook tot de lokale producten die door het bureau worden genoemd. Zoek bij het kopen van de kaas naar de vermelding "Erzincan leren kaas" op de verpakking, evenals het herkomstlogo. Dit logo geeft aan dat het product is geproduceerd volgens de regels van het registratiecertificaat en onder toezicht. De controles worden ook in het document beschreven. Een commissie, bestaande uit ten minste drie personen, inclusief een vertegenwoordiger van de Kamer van Koophandel en ten minste twee experts van het provinciaal bureau voor Landbouw en Bosbouw van Erzincan, wordt opgericht onder de coördinatie van de Kamer van Koophandel. De commissie controleert minstens één keer per jaar de geschiktheid van de melk, het stremsel en het zout, de productiemethode, de samenstelling van het product, de verpakking en het gebruik van de vermeldingen. Indien nodig en bij klachten worden de controles ook uitgevoerd. De kamer die de registratie heeft aangevraagd, identificeert en registreert de producenten en stuurt de rapporten elk jaar naar het Turkse Octrooien en Handelsmerkenbureau. De gemakkelijkste manier om de kaas te herkennen is om hem puur te proeven. Laat een stuk kaas een paar minuten op kamertemperatuur staan en breek hem Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie