Düzce en Akçakoca: Een culinaire ervaring.

Het is gemakkelijk om Düzce op de kaart te vinden. Het is een kleine provincie, gelegen in het midden van de weg tussen Istanbul en Ankara, die slechts een klein stukje van de Zwarte Zee raakt via de kust van Akçakoca. Om de lokale keuken te begrijpen, is wat tijd nodig, omdat dit niet de keuken van één bepaalde regio is, maar het gezamenlijke resultaat van verschillende gemeenschappen die vanuit verschillende delen van dezelfde vlakte zijn gekomen en zich hier hebben gevestigd. In dit artikel volgen we de officiële documenten om de keuken van Düzce en Akçakoca te ontdekken. We vertellen welke smaken beschermd worden met een geografische indicatie, welke tradities op de lijst van immaterieel cultureel erfgoed staan, en waar een bezoeker deze smaken en tradities kan ervaren. Een keuken die is verrijkt door migratie.

Het registratiecertificaat van het "Düzce Köftesi" (Düzce gehaktballetje) van het Turkse Octrooien- en Merkenbureau, beschrijft de keuken van de provincie en begint met de migratie. Volgens het document was Düzce, vanwege haar geografische ligging, haar positie als belangrijk knooppunt, het klimaat en de diversiteit van de vegetatie, een van de plaatsen waar mensen zich vestigden tijdens de migratiegolven in de tweede helft van de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw. De Kaukasische migranten, de mensen die vanuit het oosten van de Zwarte Zee kwamen, en de lokale bevolking hebben elkaar in de loop der tijd beïnvloed, en deze mix is ook terug te vinden in de keuken. De dorpen Manav in Akçakoca hebben hun oude tradities behouden. De registratiedocumenten beschrijven de "Melengücceği" (een soort zoetigheid) en de "Mancarlı Pide" (een soort platbrood met vulling) als smaken die van generatie op generatie zijn doorgegeven in deze dorpen. Deze diversiteit komt vandaag de dag ook terug in de officiële lijsten. De pagina over geografisch beschermde producten van het Ministerie van Cultuur en Toerisme van de provincie Düzce, vermeldt vijftien registraties. Naast gerechten en desserts, staan er ook landbouwproducten zoals kastanjes, hazelnoten, honing, rijst en courgette, en ook het "Düzce mes" (een soort mes) op deze lijst. Een deel van de registraties is als "oorsprongsbenaming" (geografische indicatie) en een deel als "aanduiding van geografische herkomst" geregistreerd. Een "oorsprongsbenaming" geeft aan dat alle kenmerken van het product afkomstig zijn uit die regio. Een "aanduiding van geografische herkomst" behoudt de link tussen de reputatie en de productie van het product met die regio. "Melengücceği", de zoetigheid van Akçakoca.

De meest bekende vermelding op de lijst is de "Akçakoca Melengücceği Tatlısı" (Akçakoca zoetigheid). Het certificaat van deze zoetigheid, geregistreerd in 2017 door de Kamer van Koophandel en Industrie van Akçakoca als "aanduiding van geografische herkomst", beschrijft het als een erfgoed van ongeveer In het verleden werd deze lekkernij zonder zoete siroop, in droge vorm, gegeten. Mensen brachten elkaar deze droge vorm aan als ze elkaar bezochten. De droge variant kan vandaag de dag nog steeds worden gegeten bij het ontbijt, samen met een lokale kaas genaamd "keşe" of met jam. De zoete variant wordt nog steeds veel gemaakt in de regio, vooral tijdens bruiloften en feestdagen. "Mancarlı pide" en de markt van "Yukarı Mahalle".

De "Akçakoca Mancarlı Pide" is in 2017 geregistreerd onder dezelfde naam. Volgens het document gaven de Turken die zich in de regio vestigden, de eetbare kruiden die in deze gebieden groeiden, de naam "mancar". Deze kruiden, die groeien in de vochtige grond van de regenachtige vlakte, vormden de basis van hun maaltijden. De vulling van de pide bestaat uit boerenkool, spinazie of kool. De gesneden groenten worden gemengd met ui, verse munt, zout, peper en een beetje olie. Het deeg wordt met meel gekneed, uitgerold en de helft wordt bedekt met de vulling. De andere helft van het deeg wordt eroverheen gevouwen in de vorm van een halve maan. De pide wordt gebakken in een stenen oven of op een pan boven een vuur. Terwijl het nog warm is, wordt er boter overheen gesmeerd en het wordt geserveerd met "ayran" (een yoghurt- en waterdrank). Het document vermeldt ook dat de gebakken pide tussen de 35 en 40 centimeter lang is. De beste manier om deze twee smaken in hun meest natuurlijke omgeving te proeven, is via de wijk "Yukarı Mahalle" in Akçakoca. Volgens het Provinciaal Kantoor voor Cultuur en Toerisme is deze wijk een van de oudste nederzettingen van het district en wordt ze beschermd als historisch gebied. De huizen, die ongeveer 150 tot 200 jaar oud zijn, zijn gebouwd met een stenen fundering, een houten frame en de "Bagdadi"-techniek. Sommige huizen hebben brede houten veranda's. Op de markt, die zich onder de schaduw van de huizen bevindt, verkopen de lokale bewoners hun eigen producten. Volgens de beschrijving van het kantoor is er een breed scala aan producten te vinden, van de "Melengücceği"-zoetigheid tot de "mancarlı pide", van boerenecht tot zelfgemaakte pasta en tot de kaas "keşe". De markt biedt meer dan alleen eten. Er zijn ook deegrollers, tafelkleden, de "shalvar" broeken en de "yazmalar" (sjaals) die door vrouwen in de regio worden gedragen. "Konuralp"-rijst en "yufkalı" pilaf.

De omgeving van Konuralp, ten zuiden van de vlakte van Düzce, is al eeuwenlang bekend om zijn rijstvelden. De "Konuralp"-rijst, geregistreerd in 2019 door het Provinciaal Landbouw- en Bosbouwkanteraal onder de naam "oorsprong", wordt in de volksmond "stadrijst" genoemd. Het registratiedocument traceert de geschiedenis van de rijst terug tot de 19e eeuw De pilav wordt op een schaal geserveerd en bestrooid met zacht geworden, dunne bladerdeeg of lavash, en warm geserveerd. Het document vermeldt dat de pilav vooral bij speciale gelegenheden, zoals bruiloften, aan gasten wordt aangeboden. Köfte, acika en eikenhoutskool.

Wat de Düzce köfte onderscheidt van andere, is volgens het registratiedocument het vlees zelf. De köfte wordt gemaakt van het vetrijke biefstuk van runderen, schapen of lammeren, die op een natuurlijke manier in de hooglanden van Düzce zijn grootgebracht, bij voorkeur jonge dieren. Er wordt geen extra vet toegevoegd aan het gehakt, maar in plaats van brood wordt maïsmeel gebruikt, gewonnen uit maïs die in Düzce wordt verbouwd. De köfte, ter grootte van een walnoot, wordt met de hand gevormd en vervolgens gegrild op witte houtskool en geserveerd met gegrilde tomaten en groene pepers. Vaak wordt de köfte geserveerd met Düzce acika. Deze bijgerecht, geregistreerd in 2017, wordt volgens het document gemaakt met lokale boter, hazelnoten en zoete paprika. Het feit dat het geen toevoegingen bevat, is een van de kenmerken die bijdragen aan zijn unieke smaak. Kastanjes, hazelnoten, honing en pekmez.

De bossen van Düzce brengen een eigen seizoenskalender op tafel. De Düzce kastanje werd in 2022 geregistreerd als een product met beschermde oorsprongsbenaming. Volgens het document zijn dit de eetbare zaden van het soort dat bekend staat als de Anatolische kastanje, en ze groeien ook van nature in de beboste gebieden van de provincie. De Akçakoca Kaplandede kastanje is een kleine, glanzend bruine kastanje met een dunne schil, die rijpt in september en oktober op de hogere delen van de Kaplandede berg. De Düzce kastanjebessenhoning, afkomstig van de bloemen van de kastanjebomen, is een donkerbruine honing met een licht bittere en zoete smaak. Het registratiedocument herinnert eraan dat de helft van het grondgebied van de provincie bedekt is met bossen en dat de regio een uniek ecosysteem voor bijen heeft. De Akçakoca gele hazelnoot kreeg in 2019 ook een beschermde oorsprongsbenaming. Volgens de registratie heeft deze hazelnoot een lager vetgehalte dan de gele hazelnoot die in andere delen van het land wordt verbouwd, maar is hij riker aan oleïne- en linolzuur. De hazelnoot komt ook voor in de Düzce hazelnoot tahini helva. Wat deze helva onderscheidt, is de combinatie van de hazelnoot met een laag vetgehalte met tahini en bietenstroop, en de fijne textuur waarin stukjes hazelnoot te vinden zijn. De Düzce suikerrietpekmez, gemaakt door het sap van suikerriet te koken dat in oktober wordt geoogst, en de Düzce kastanjepompoen, een grote, oranje pompoen die wordt verbouwd in Düzce, Gölyaka en Çilimli, completeren de lijst. Smaken uit de lijst van immaterieel cultureel De aanwezigheid van zowel Circassische als Abazische kazen toont aan hoe diep de tradities van deze gemeenschappen, afkomstig uit de Kaukasus, hun stempel hebben gedrukt op de lokale keuken.

**Hoe u de keuken van Düzce kunt ontdekken:**

De beste manier om deze keuken te leren kennen, is door rekening te houden met het seizoen. September en oktober zijn de beste maanden voor kastanjes en zoete kastanjes, en direct na oktober voor suikerrietstroop. Voor wie Akçakoca bezoekt, moet de markt in Yukarı Mahalle het eerste doelwit zijn. Terwijl u tussen de historische huizen rondloopt, kunt u kijken hoe de pide met spinazie in een pan wordt gebakken en kunt u melengücceği proeven, zowel in zijn zoete als in zijn droge vorm. Controleer voordat u gaat, op de website van de provinciale directie voor cultuur en toerisme of op lokale websites, wanneer de markt open is. Aan de kust vindt u de waarden die door de provinciale directie voor cultuur en toerisme voor Akçakoca worden gepromoot. Daaronder vallen de vissershaven, de verschillende soorten vis afhankelijk van het seizoen, wilde bessen, kastanjesiroop en hazelnoten. In het centrum en in Konuralp kunt u een lunch plannen om köfte, acıka (een soort lokale pasta) en rijst met filodeeg te proeven. Wanneer u een product met een geografische indicatie koopt, is het goed om naar het logo te kijken. De instanties die verantwoordelijk zijn voor de registratie controleren regelmatig of de naam en het logo correct worden gebruikt, zoals vermeld in de documenten. Bovendien vereisen de registratiedocumenten dat melengücceği in restaurants wordt geserveerd met een bordje dat de naam en de kenmerken van het gerecht beschrijft. U kunt aan het bordje zien of het gerecht daadwerkelijk het gerecht is dat u verwacht.

**Bronnen:**

* Provinciale directie voor cultuur en toerisme van Düzce, Producten met geografische indicatie: [https://duzce.ktb.gov.tr/TR-249197/cografi-isaretli-urunler.html](https://duzce.ktb.gov.tr/TR-249197/cografi-isaretli-urunler.html)
* Provinciale directie voor cultuur en toerisme van Düzce, Elementen van immaterieel cultureel erfgoed (ICU) van Düzce: [https://duzce.ktb.gov.tr/TR-447597/duzce-somut-olmayan-kulturel-miras-sokum-unsurlari.html](https://duzce.ktb.gov.tr/TR-447597/duzce-somut-olmayan-kulturel-miras-sokum-unsurlari.html)
* Provinciale directie voor cultuur en toerisme van Düzce, Het aantal ICU-elementen is gestegen tot 21: [https://duzce.ktb.gov.tr/TR-476931/duzcenin-somut-olmayan-kulturel-miras-unsuru-sayisi-toren-keskegi-kunduracilik-ve-manda-yogurdu-uns