Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

Malatya Abrikozen: Een beschermde geografische aanduiding, van boomgaard tot tafel.

Wie Malatya in de zomer bezoekt, herkent de stad in de eerste plaats aan de geur. Aan het begin van juli worden de abrikozen uit de tuinen geoogst en uitgespreid op daken, binnenplaatsen en velden. De zon verkleurt het fruit binnen enkele dagen.

Radar TürkiyeRadar Türkiye4 Kasım 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Malatya Abrikozen: Een beschermde geografische aanduiding, van boomgaard tot tafel.

Malatya, een stad in Turkije, wordt in de zomer vaak herkend aan de geur. Aan het begin van juli worden abrikozen geoogst en uitgespreid op daken, binnenplaatsen en velden. De zon verkleurt het fruit in een paar dagen. Volgens informatie van het Ministerie van Cultuur en Toerisme van Malatya, komt ongeveer de helft van de Turkse productie van verse abrikozen en 85 tot 90% van de gedroogde abrikozen uit deze regio. De abrikoos is hier meer dan alleen een vrucht; het bepaalt het ritme van de stad, de inhoud van de tafels en het imago dat de stad naar buiten uitdraagt. Deze tekst beschrijft de officiële identiteit van de Malatya-abrikoos, de soorten die het zo bijzonder maken, het klimaat, de droogtraditie en hoe u de abrikoos ter plaatse kunt herkennen. Het is een van de eerste geografische aanduidingen van Turkije.

De Malatya-abrikoos is geregistreerd onder nummer 32 in het register van geografische aanduidingen van het Turkse Octrooien- en Merkenbureau. De aanvraag werd ingediend door de Kamer van Koophandel en Industrie van Malatya op 31 juli 2000. Volgens het registratiecertificaat werd de geografische aanduiding aangekondigd in het Staatsblad van 28 januari 2001 en werd deze vanaf die datum geregistreerd. Het is een geografische aanduiding, wat betekent dat het product al zijn kenmerken ontleent aan de regio waarin het is geproduceerd. Dit registratienummer laat zien dat de Malatya-abrikoos een van de eerste producten is die bescherming kregen onder het systeem van geografische aanduidingen in Turkije. Een interessant detail van het document is de geografische grenzen. De bescherming is niet beperkt tot de provincie Malatya en haar districten. Ook de districten Baskil in Elazığ, Gürün in Sivas, Gölbaşı in Adıyaman en Elbistan in Kahramanmaraş vallen binnen dezelfde grenzen. Dit laat zien dat de abrikozenboom de provinciegrens niet respecteert en dat hetzelfde klimaat en dezelfde bodem ook in naburige valleien voorkomen. De Malatya-abrikoos staat ook geregistreerd als een Turkse geografische aanduiding bij de Europese Unie.

Zes soorten, één naam.

Het registratiecertificaat noemt de belangrijkste soorten Malatya-abrikozen bij hun naam: Hacıhaliloğlu, Hasanbey, Kabaaşı, Soğancı, Çataloğlu en Çöloğlu. Dit zijn lokale variëteiten van dezelfde soort, *Prunus armeniaca*, maar ze verschillen van elkaar. Volgens het document heeft de vrucht van Hacıhaliloğlu, Kabaaşı en Çataloğlu een ovale vorm, terwijl die van Soğancı en Çöloğlu rond is en die van Hasanbey een hartvorm. De schil en het vruchtvlees zijn bij alle soorten geel, en de smaak is bij alle soorten erg zoet. De grootste soort is Hasanbey; het document geeft een gewicht van 45 tot 60 gram voor deze soort, terwijl de andere soorten een gewicht hebben van ongeveer 25 tot 35 gram. Het verschil tussen de soorten zit niet De brochure van het Kayısı Onderzoeksinstituut, dat onder het Ministerie van Landbouw en Bos valt, beschrijft deze variëteit als een van de belangrijkste soorten die in de regio Malatya worden verbouwd voor gedroogd fruit. Volgens de brochure is de oorsprong van deze variëteit Malatya, en werd deze in 1976 daar ook ontwikkeld door selectiemethoden. In 2007 werd het officieel geregistreerd. De boom groeit krachtig en vormt een brede kroon. De bloei valt tussen de eerste en derde week van maart, en de oogst vindt plaats in de eerste week van juli. De vruchten zijn elliptisch, met een stevig en zoet vruchtvlees, en de pit is niet bitter. Koude winters, een droge lente en een zonnige, warme zomer zijn essentieel. De plant gedijt goed in warme, voedselrijke, klei- en kalkrijke bodems, maar niet in vochtige bodems met een hoog grondwaterpeil, omdat de wortels dan niet voldoende zuurstof krijgen. De brochure voor boeren van het Kayısı Onderzoeksinstituut geeft een praktische weergave van dit punt. Omdat de plant gevoelig is voor late vorst in het voorjaar, moeten bij het aanleggen van een abrikozenboomgaard hellingen en plateaus worden gekozen in plaats van vlakke gebieden en dalen. Een laag vochtgehalte in de lucht tijdens de zomer is belangrijk voor de kwaliteit van de vruchten. Daarom is het geen toeval dat de boomgaarden vaak op de hellingen rond de Malatya-vlakte zijn gelegen. De hellingen die u onderweg ziet, zijn bewust gekozen locaties om de bomen te beschermen tegen vorst. Gele abrikoos, bruine abrikoos.

In Malatya wordt het grootste deel van de abrikozen gedroogd. Het registratiedocument beschrijft twee verschillende producten. De abrikozen die op het juiste moment worden geoogst en worden behandeld met zwavel voordat ze worden gedroogd, hebben een gelijkmatige gele kleur. Natuurlijke, onbehandelde gedroogde abrikozen zijn lichtbruin tot donkerbruin. Beide hebben de kenmerkende smaak en geur van abrikozen. Het document geeft de vochtigheidsgraad van het gedroogde fruit, die tussen de 20% en 25% ligt, en geeft de samenstelling van 100 gram gedroogde abrikozen, inclusief de hoeveelheden vitamine A, kalium en ijzer. Het document dat het meest gedetailleerd beschrijft hoe het droogproces verloopt, is de registratie van de pit. De Malatya Abrikospit, geregistreerd door de Malatya Handelsbeurs, werd op 15 oktober 2020 geregistreerd als een geografische aanduiding onder nummer 573. Volgens het document worden de geoogste abrikozen direct gedroogd voor gebruik als zongedroogd fruit, of worden ze behandeld met zwavel en vervolgens in de zon gelegd. Na drie of vier dagen worden de pitten verwijderd, en de zwavelbehandelde en onbehandelde abrikozen worden apart verwerkt. De verwijderde pitten worden gewassen en gedurende vijf tot zes dagen in de zon gedroogd. De pit is ook een product.

De abrikospit Bijna alle abrikozen in de regio hebben een ent, waardoor de pit van de Malatyaanse abrikoos een zoete smaak heeft; dit wordt beschouwd als een van de belangrijkste kenmerken van het product. Om de pit te verkrijgen, worden de gepelde pitjes een nacht in bassins geweekt, vervolgens worden ze machinaal gekraakt en gedroogd in de zon of in een oven.

De huidige bekendheid van de Malatyaanse abrikoos is mede te danken aan wetenschappelijk onderzoek. Volgens de geschiedenis van het Abrikozen Onderzoeksinstituut, startte het Hoog Agronomisch Instituut in Ankara in de jaren 1930 een promotieonderzoek om de potentie van de fruitteelt in Malatya te onderzoeken. Dit onderzoek werd uitgevoerd tussen 1933 en 1936. Vervolgens werd in 1937, in samenwerking met Turkse en Duitse experts, een Abrikozenstation opgericht in Malatya. Vanaf 1940 werden hier voornamelijk abrikozen, maar ook andere fruitplanten, gekweekt. In de loop der jaren kreeg de instelling verschillende namen, zoals het Tuinbouwstation, het Abrikozen Onderzoeksinstituut en het Fruitonderzoeksinstituut. Sinds 2015 heet het officieel het Abrikozen Onderzoeksinstituut. Het instituut is tegenwoordig gevestigd op ongeveer vier kilometer ten zuidwesten van het centrum van Malatya, aan de Yeşilyurtweg. Volgens de website van de instelling zijn er in 2023 33 soorten abrikozen geregistreerd; de lijst omvat zowel lokale variëteiten zoals Hacıhaliloğlu, Hasanbey en Soğancı, als variëteiten met namen die verwijzen naar de regio, zoals Eski Malatya en Levent. Het controleonderdeel in het registratiedocument van de Malatyaanse abrikoos brengt deze instellingen samen. De controle wordt uitgevoerd in twee fasen, zowel aan de boom als aan de vrucht, door een commissie samengesteld uit experts van de Kamer van Koophandel en Industrie van Malatya, de landbouwinspectie, de landbouworganisatie, het onderzoeksinstituut, het abrikozenonderzoekscentrum van de İnönü Universiteit en de abrikozenlandbouwcoöperatie.

De abrikoos in de keuken van Malatya

De abrikoos vindt zijn weg in de keuken van Malatya, van desserts tot ontbijt. De provincie Cultuur en Toerisme van Malatya noemt de jam, pestil (een soort gedroogd fruit), nectar, honing en desserts gemaakt van abrikozen. Er worden ook producten zoals lokum (Turkse lekkernij), sucuk (Turkse worst) en jam gemaakt van abrikozen. De pagina over de keuken van de provincie noemt ook de "kaymaklı kayısı tatlısı", een dessert met abrikozen en room, als een van de regionale specialiteiten. Naast de abrikoos, komen ook andere producten van de provincie uit dezelfde tuinbouwtraditie. In de database van het Turkse Octrooien- en Merkenbureau zijn er tegenwoordig meer dan vijftig geografische aanduidingen voor Malatya geregistreerd; onder andere de Hekimhan-walnoot, de Malatya Dalbastı-kers en de Arapgir Köhnü- De registratiecertificaat is een vorm van merkbescherming; het basisdocument vermeldt dat de naam en het herkomstlogo op het product of de verpakking zullen verschijnen. Het zoeken naar het logo op de verpakking is de gemakkelijkste manier om te bepalen of het product afkomstig is van een erkend controlesysteem. Het proeven van zowel de zwavelgele abrikoos als de natuurlijk bruine abrikoos is een goede manier om kennis te maken met de twee verschillende droogmethoden van hetzelfde fruit. Zoals in het document vermeld staat, is het belangrijk om gedroogde abrikozen op een koele en droge plaats te bewaren om hun smaak te behouden.

Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie