Przewodniki po kulturze i sztuce, polecane wydarzenia i historie z miasta.
Osoba przybywająca do Çanakkale często wyjaśnia, że nazwa miasta jest związana z zamkami znajdującymi się na cieśninie. Tymczasem druga część nazwy odnosi się do ziemi.
Sezon w amfiteatrze Harbiye Cemil Topuzlu dobiega końca koncertami w listopadzie; młodzież w wieku od 18 do 24 lat może bezpłatnie uczestniczyć w tych koncertach dzięki programowi "Koltuk Senin".
Wystawa, której kuratorem jest Marcus Graf, prezentuje 38 prac 24 współczesnych artystów i porusza tematy szczęścia oraz utopii. Można ją oglądać w galerii Taksim Sanat do 10 stycznia 2027 roku.
Wiele książek z historii filozofii rozpoczyna się w tym samym miejscu: w Milecie, położonym na wybrzeżu Egejskim, w pobliżu dzisiejszej dzielnicy Balat, należącej do miasta Aydın, a dokładniej w miejscu, które dziś jest częścią miasta Didim. Data: VI wiek p.n.e.
Dziś, stojąc na najwyższym poziomie teatru w Milecie i patrząc na zachód, nie można zobaczyć morza na horyzoncie. Przed nami rozciąga się płaski teren pokryty plantacjami bawełny, kanałami irygacyjnymi i trzcinami.
Na północno-wschodnim krańcu prowincji Kırklareli, zaledwie kilka kroków od granicy z Bułgarią, znajduje się las, którego podłoże w zimie pokrywa się wodą.
Na odcinku starej drogi prowadzącej z Stambułu do Edyrny, przechodzącym przez Kırklareli, znajdują się trzy duże kamienne mosty, rozmieszczone w odległości kilku kilometrów od siebie.
W wąskim wąwozie, położonym na południe od Yalovy, u podnóża porośniętych lasami zboczy gór Samanlı, wypływają gorące źródła.
Wielu ludzi kojarzy Yalovę z uzdrowiskami, położeniem nad zatoką i bliskością do Stambułu. Jednak miasto to ma również znaczenie w historii osmańskiej: w połowie osiemnastego wieku, w tym miejscu, powstała pierwsza znana fabryka papieru w państwie.
Alişar Höyüğü, położony na południowy wschód od Sorgun, w dolinie rzeki Kanak, to dziś spokojna góra; wokół rozciągają się pola uprawne, a infrastruktura turystyczna jest tu nie rozwinięta.
Najlepszym sposobem, aby poznać Yozgat, jest usiąść przy stole i spróbować lokalnych potraw. Miasto położone jest w samym sercu rozległej stepowej równiny, zwanej Bozok, gdzie zima jest długa i surowa, a lato krótkie i suche.
Nazwa Safranbolu pochodzi od kwiatu szafranu. Czerwone pistelki tego kwiatu przez wieki nadawały żółty kolor potrawom miasta, a także nadawały słodkościom charakterystyczny aromat.
Osoba odwiedzająca Safranbolu po raz pierwszy, patrzy na domy jak na obrazy. Białe elewacje, ciemne drewniane ramy, dachówki i górne kondygnacje wystające nad ulicę tworzą razem niezwykły widok.
Seria koncertów "Dźwięki dochodzące z głębi" w cysternie Şerefiye kontynuuje się w dniach 6-8 listopada trzema koncertami muzyki barokowej; koncerty solowe na skrzypcach i wiolonczeli, które odbywają się w akustyce cysterny, pozwalają słuchaczom doświadczyć wyjątkowych wrażeń.
W Ordzie, życie toczy się znacznie wyżej, z dala od wybrzeża. Góry, wznoszące się tuż za miastem nadmorskim, rozciągają się na wysokościach przekraczających tysiąc metrów, obejmując rozległe łąki, tereny porośnięte lasami i rozproszone osady.
W Ordzie, posiłek to najprostszy sposób, aby poznać geografię tego miasta.
Wchodząc do zabytków z okresu Seldżuków w Konii, często to nie kamień przyciąga najpierw wzrok, a kolor.
Podczas podróży pociągiem lub samochodem w kierunku Konyi, widok za oknem odzwierciedla również charakter tego miasta. Rozległa, płaska równina, która sięga horyzontu, pola, które po żniwach przybierają żółty kolor, oraz stada owiec pasących się pomiędzy nimi, to wszystko stanowi integralną część krajobrazu.
Osoba, która zna Trabzon tylko z drogi nadmorskiej, nie widziała połowy tego miasta.
W Trabzonie stół zastawiony jest między morzem a górami. Z jednej strony, w zimie, na stole znajdują się małe ryby, zwane hamsi, które wypływają na brzeg. Z drugiej strony, ser i masło pochodzą od mleka zwierząt pasących się na górskich łąkach. A pomiędzy nimi, na zboczach, rośnie kukurydza.
Co roku, na początku lata, w Sarayiçi, na północ od Edirne, rozbrzmiewa dźwięk bębnów i duduków, a wytrenowani zawodnicy wychodzą na trawiastą arenę.
Osoba przybywająca do Edirne często zadaje to samo pytanie: gdzie można zjeść najlepsze podroby? To pytanie jest zrozumiałe, ponieważ broszura turystyczna miasta, wydana przez Ministerstwo Kultury i Turystyki, określa smażone podroby jako najbardziej charakterystyczną potrawę Edyrne.
Kiedy wkraczacie na dziedziniec Taşhan w Erzurum, widzicie rzędy czarnych, błyszczących kamieni. Nazwa tego kamienia różni się w zależności od regionu; niektórzy nazywają go "kamieniem Oltu", inni "kamieniem z Erzurum", a jeszcze inni "czarnym bursztynem".
Osoba, która przyjeżdża do Erzurum zimą, najpierw pamięta chłód, a potem stół pełen jedzenia.
