Przewodniki po kulturze i sztuce, polecane wydarzenia i historie z miasta.
Akarçay to rzeka, która nie wpływa do morza. Wypływa z terenów położonych na zachodzie miasta Afyonkarahisar, przepływa przez centrum miasta, skręca w kierunku wschodnim, przecina rozległą równinę i kończy swój bieg w jeziorze Eber, położonym między miastami Bolvadin i Çay.
Każdy, kto odwiedza Afyonkarahisar, przede wszystkim zapamiętuje go ze względu na jego wyjątkowy smak.
Osoba, która zna Adanę jedynie ze względu na kebab, upały i szerokie ulice, odkrywa zupełnie inne miasto, gdy wspina się o kilka kroków od zachodniego krańca Taşköprü.
Podróżujący z Adany w kierunku północy, w stronę Pozantı, w pewnym momencie zauważa, że góry Toros wznoszą się jak wysoka ściana.
W Adanie jedzenie to nie tylko posiłek, ale przede wszystkim nawyk, który wyznacza rytm dnia.
Podczas spaceru po dolinach Kapadocji, z pewnością natkniecie się na małe otwory wyrzeźbione w zboczach, a niektóre z nich otoczone są czerwonymi i białymi pasami. To nie są okna domów, to wejścia dla gołębi.
Rzeka Kızılırmak, będąca najdłuższą rzeką w Turcji, dzieli miasto Avanos na dwie części, od wschodu na zachód. Nazwa miasta, a także rzemiosło, z którego mieszkańcy się utrzymują, są związane z tą rzeką.
Każdy, kto po raz pierwszy odwiedza Kapadocję, zadaje to samo pytanie: jak powstały te skalne formacje, przypominające grzyby, te smukłe kolumny zakończone ciemnymi "kapeluszami"? Odpowiedź kryje się nie w jednym zdarzeniu, ale w dwóch odrębnych procesach, które rozciągają się na miliony lat.
Rzeka Sakarya i prowincja Sakarya noszą tę samą nazwę nie bez powodu. Rzeka wypływa w pobliżu miasta Çifteler, w prowincji Eskişehir, biegnie przez duży obszar w środkowej Anatolii, a następnie, kierując się na północ, uchodzi do Morza Czarnego.
Dla osoby przybywającej do Sakarii ze Stambułu, pierwszym miejscem, które często przyciąga uwagę, jest stół pełen smakołyków. Region ten położony jest w miejscu, gdzie równiny, żyzne dzięki osedom transportowanym przez rzekę Sakarya, spotykają się z obszarami leśnymi i wybrzeżem Morza Czarnego.
Stojąc przed witryną w Eskişehirze i oglądając rzeźbę przedstawiającą scenę zbiorów winogron, wyryte w białym jak mleko kamieniu, w rzeczywistości podziwiamy materiał, którego jakość nie występuje nigdzie indziej na świecie.
Eskişehir to jedno z niewielu miast w Turcji, do których można dojechać pociągiem, a następnie zwiedzać je pieszo.
Zima w Ankarze to prawdziwa zima. Zgodnie z pomiarami prowadzonymi przez Główny Instytut Meteorologii od 1927 roku, średnia temperatura w styczniu w mieście wynosi niewiele powyżej zera, natomiast średnia najniższa temperatura jest poniżej zera.
Jednym z czynników, które przyczyniły się do przekształcenia Ankary w stolicę, była kolej. Pod koniec 1892 roku, kiedy to linia kolejowa połączyła Ankarę z Stambułem, miasto było niewielkim miasteczkiem w Anatolii, zajmującym się handlem wełną i zbożem.
Ankara ma średnią wysokość 938 metrów i jest miastem położonym na wzgórzach i zboczach, a nie na równinnej nizinie. Dlatego też najlepszym sposobem, aby poznać miasto, jest wspinaczka na wzgórze i spojrzenie na nie z góry.
Osoba mieszkająca w Ankarze codziennie przechodzi obok kilku kurhanów, często nawet nie zdając sobie z tego sprawy.
Zwykliśmy myśleć o Ankarze jako o mieście, które nie jest połączone z morzem ani dużą rzeką, ale w rzeczywistości miasto zostało założone na równinie, gdzie spotykają się wody.
Ankara, stolica położona w sercu stepu, to miasto, w którym duża część zieleni i dostęp do wody została stworzona później, dzięki planowaniu i ciężkiej pracy.
Wielu mieszkańców Izmiru kojarzy Bornovę z wschodnim krańcem linii metra, a także z miejscem, gdzie znajduje się duża liczba studentów i szpital.
Historia Izmiru jest często opowiadana poprzez pryzmat takich miast jak Smyrna, Efez i Bergama. Ten tekst przygląda się czasom i wydarzeniom, które poprzedzały te wielkie miasta i kształtowały je.
Kiedy myślimy o Urla, często przychodzą na myśl nabrzeża, winnice i Klazomenai. Jednak w głębi tego okręgu, pomiędzy gajami oliwnymi a zboczami pokrytymi sosnami, znajdują się dwie wioski, które stworzyły własną kulturę własnymi rękami.
Nie trzeba daleko jechać z Izmiru, żeby wybrać się na wędrówkę po przyrodzie.
Wielu ludzi kojarzy Izmir z zielonymi trawnikami promenady Kordon i błękitem zatoki. Jednak dla mieszkańców miasta, miejscami, w których spędzają weekendy, są często dzielnice położone nieco w głębi, w miejscach, gdzie ludzie naprawdę mieszkają.
Droga z Stambułu na zachód, w kierunku Edyrny i Bałkanów, od wieków borykała się z tym samym problemem.
