Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye

Czytanie domu w Safranbolu: Życie, Cumba i dom z winnicą.

Osoba odwiedzająca Safranbolu po raz pierwszy, patrzy na domy jak na obrazy. Białe elewacje, ciemne drewniane ramy, dachówki i górne kondygnacje wystające nad ulicę tworzą razem niezwykły widok.

Radar TürkiyeRadar Türkiye25 Ekim 202615
Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Czytanie domu w Safranbolu: Życie, Cumba i dom z winnicą.

Osoba odwiedzająca Safranbolu po raz pierwszy, patrzy na domy jak na obrazy. Białe fasady, ciemne drewniane ramy, dachówki i górne kondygnacje wystające na ulicę tworzą jednolity widok. Jednak każdy dom jest zapisem stylu życia, który kształtował się przez wieki. Według informacji z Biura Turystycznego w Safranbolu, w centrum miasta znajduje się około 2000 tradycyjnych domów, zbudowanych w XVIII i XIX wieku oraz na początku XX wieku, z których około 800 jest objętych ochroną prawną. Ten tekst opisuje, na co zwrócić uwagę, stając przed jednym z tych domów, jak poruszać się po nim i czego szukać w domu-muzeum. Najpierw należy "odczytać" miasto.

Aby zrozumieć dom w Safranbolu, należy najpierw przyjrzeć się jego lokalizacji. Historycznie miasto dzieli się na dwie części. "Miasto" to zimowa rezydencja, położona w dolinach na niewielkiej wysokości, gdzie znajdują się zamek, targ i dzielnice takie jak Akçasu, Gümüş, Musalla, Kalealtı i Tabakhane. Tutaj domy są blisko siebie, a ulice są wąskie. "Baglar" to letnia rezydencja, położona kilkaset metrów wyżej, bardziej narażona na wiatr i z większą przestrzenią. Według informacji z Biura Turystycznego, prawie każdy miał zarówno dom zimowy, jak i letni, a rodziny przenosiły się do domów w Baglar, gdy pogoda się ocieplała, ale produkcja i handel na targu trwały przez całe lato. Jedną z najważniejszych cech miasta jest szacunek dla sąsiadów. Ministerstwo Kultury i Turystyki w Karabük podkreśla, że żaden dom nie zasłania widoku na inny, a wszystkie domy są zwrócone w kierunku bardziej centralnie położonych budynków publicznych i zabytków. Fasady domów są proste, a dalsze widoki są otwarte. Można to sprawdzić, patrząc z góry, ze wzgórza Kale lub Hıdırlık. Prawie każde okno oferuje widok. Sama ulica jest również elementem architektonicznym. Drogi prowadzące do placu, dziedzińce zabytków i place są wyłożone kamieniem. Według źródeł, ta okładzina zmniejsza wilgotność, jest odporna na powodzie i pozwala korzeniom drzew na dostęp do wody. W ścianach domów na rogach widać ukośne krawędzie i podpory, zwane "ayıbacağı". Są to drobne, ale przemyślane rozwiązania, które dopasowują dom do kształtu ulicy. Kamienne ściany, drewniane górne kondygnacje.

Stojąc przed domem, skieruj wzrok od dołu do góry. Na podstawie analizy 47 planów domów, przeprowadzonej przez prof. dr Nigan Bayazıt z Uniwersytetu Technicznego w Stambule, parter jest zbudowany z kamiennych ścian i często dopasowany do nieregularnego kształtu działki. Ta kondygnacja jest całkowicie zamknięta od zewnątrz. Kondygnacje mieszkalne znajdują się powyżej i są zbudowane z drewnianej konstrukcji. Przestrzeń między drewnianymi słupami i W niektórych domach, w oknach i drzwiach, nadal można zobaczyć drewniane kraty zwane "muşabak". Warto również zwrócić uwagę na wystające fragmenty budynków. Te elementy, wystające na zewnątrz, nie są jedynie ozdobą. Jak wyjaśnia Bayazıt, ze względu na nieregularny kształt działek, pokoje są przesunięte, co pozwala na uzyskanie kształtu zbliżonego do kwadratu lub prostokąta, a także zapewnia dostęp do światła i widok na różne strony. Jeśli pokoje nie wystają, to z kolei werandy (tarasy) wychodzą na zewnątrz. Innymi słowy, wystająca część budynku to kompromis między nieregularnym kształtem działki a regularnym kształtem pomieszczenia.

Do domów wchodzi się przez duże, dwuskrzydłowe drzwi. Część domu, do której prowadzą drzwi, nazywana jest "hayat" (życie), a jeśli podłoga jest wyłożona kamieniem, nazywana jest "taşlık" (kamienna podłoga). W tej części znajdują się również kraty wykonane z rzeźbionych, pionowych desek, zwane "gliste". Według Karabük İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü (Departament Kultury i Turystyki w Karabük), w tej części domu umieszczane są drewno na opał, a kraty "gliste" latem zapewniają wentylację, a zimą izolację przed zimnem. Z "hayat" przechodzi się do obory. Na parterze znajdują się również duże piece, spiżarnie i pomieszczenia gospodarcze. Krótko mówiąc, parter to serce domu. Tutaj gromadzone są zwierzęta, drewno na opał, zapasy żywności i wykonywane są ciężkie prace domowe. W muzeum zwróć uwagę na kamienną podłogę, miejsce, gdzie stał piec, oraz charakterystyczne światło padające przez kraty. Tam najlepiej zrozumiesz, jak duża część życia domowego toczy się na tym półotwartym, półzamkniętym piętrze.

Sofa, weranda i pokoje

Na piętra prowadzą drewniane schody. Według Biura Informacji Turystycznej, drugie piętro jest bardziej skromne niż pozostałe i zawiera kuchnię, która może być również wykorzystywana jako sypialnia. Codzienne życie toczy się na środkowym piętrze, ponieważ jest łatwiej je ogrzać zimą. Trzecie piętro jest najbardziej starannie zaprojektowaną częścią domu, z wyższymi sufitami. W centrum planu znajduje się "sofa" (salon). Jak twierdzi Bayazıt, mieszkańcy Safranbolu nazywają "sofę" "çardak" (taras). "Sofa" może być umieszczona na zewnątrz, wewnątrz lub pośrodku. W domach z centralną "sofą" pokoje znajdują się po obu jej stronach. Przestrzenie pomiędzy pokojami, które są przedłużeniem "sofy", nazywane są "eyvan". Liczba "eyvanów" może wynosić od jednej do czterech. Puste "eyvany" często są podwyższone o kilka stopni, a czasami oddzielone od "sofy" filarami, a przed oknami umieszczane są ławeczki. Bayazıt pisze, że "eyvan" Osoby wychodzące za mąż nie otrzymują oddzielnych domów; panna młoda dołącza do rodziny, a każda rodzina mieszka w swoim pokoju, zaspokajając wszystkie swoje potrzeby. Najważniejszym miejscem w domu jest salon. Bayazıt opisuje, że salon i znajdująca się w nim sofa są starannie zdobione, a w niektórych domach ściany salonu są ozdobione obrazami i wzorami, a sufit sofy ma dekoracyjny kształt przypominający odwróconą łódź. W muzeum warto podnieść głowę i spojrzeć w górę, aby podziwiać sufit. Zdobione drewniane sufity cicho opowiadają o gustach i statusie właściciela. Kominek, grill i lampa.

W tych domach ogrzewanie zapewniał kominek. Węgiel drzewny spalany w kominku był przenoszony do grilla, a następnie do pomieszczeń. Biuro Informacji Turystycznej informuje, że utrzymanie ciepła w drewnianym domu jest trudne, dlatego ważniejsze jest ogrzewanie ludzi, a nie samego budynku. Według Karabük İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü, piece zaczęły pojawiać się w regionie dopiero pod koniec XIX wieku i na początku XX wieku. Do oświetlenia używano lamp naftowych, a później bardziej eleganckich lamp. Elektryczność zaczęła się upowszechniać wraz z powstaniem w 1937 roku huty stali. Pokoje z basenami.

Jednym z najbardziej zaskakujących miejsc w domu w Safranbolu jest pokój z basenem. Dr A. Esra Bölükbaşı Ertürk z Uniwersytetu w Karabük, w swoim artykule w czasopiśmie "Erdem", opisuje, że miasto czerpało wodę z źródeł Bulak i Hızar oraz z rzek, a obfitość wody umożliwiła budowę różnorodnych konstrukcji wodnych. W niektórych domach basen znajduje się w oddzielnym pomieszczeniu przy wejściu, w innych znajduje się na środku salonu na pierwszym piętrze, a pokoje wychodzą na ten salon z basenem. W przykładach przedstawionych w artykule, baseny są otoczone z trzech stron ławkami. W niektórych przypadkach woda spływa z rynny w kształcie głowy smoka. Ertürk zwraca uwagę na kilka funkcji basenu. Woda zapewnia chłód w pomieszczeniu, pomaga w przechowywaniu żywności bez psucia się, a także stanowi rezerwuar wody w przypadku pożaru. Dźwięk wody utrudnia słyszenie rozmów prowadzonych wewnątrz. W niektórych ogrodach w Bağlar, pokój z basenem jest budowany jako oddzielna, mała willa, z widokiem na otoczenie. W środku znajduje się basen, otoczony ławkami, a obok wejścia znajduje się kącik do picia kawy i szafki. Te budowle, zwane lokalnie "selamlık köşkü" (pokój gościnny z basenem), są obecnie rzadko używane, a wiele z nich jest w stanie ruiny. Dlaczego dom letni jest inny?

Dom letni i dom zimowy mówią tym samym językiem, ale używają różnych zdań. Według Bayazıt, w domach letnich w Bağlar, ze względu na To dom, który, jak się uważa, został zbudowany na początku XX wieku i należał do podpułkownika Hacı Mehmeta Efendi, dowódcy koszar w Safranbolu. Dom ten nosi nazwę pochodzącą od tytułu "kaim makam", który został przyznany podpułkownikowi w zamian za stopień majora. W 1979 roku Ministerstwo Kultury dokupiło nieruchomość i ją odrestaurowało. W 1981 roku dom został otwarty jako centrum edukacyjne, a obecnie pełni funkcję muzeum. Podczas zwiedzania, proszę postępować zgodnie z poniższą kolejnością: najpierw przyjrzyjcie się fasadzie i elementom architektonicznym z ulicy, następnie zlokalizujcie kominek i piec, wejdźcie po schodach na górę, usiądźcie na kanapie w jednym z portyków i podziwiajcie widok przez okno, a na koniec zwróćcie uwagę na sufit w głównym pomieszczeniu. Ze względu na zmienne godziny i dni otwarcia, przed wizytą prosimy o sprawdzenie aktualnych informacji na stronie internetowej gminy Safranbolu. Większość domów jest własnością prywatną i jest w nich zamieszkana. Podczas fotografowania, proszę o szacunek dla prywatności mieszkańców i otoczenia. Safranbolu zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO w 1994 roku, pod numerem 614. Powodem wpisu nie są pojedyncze domy, ale ich wspólny charakter, tworzący unikalną tkankę miejską. Poznanie architektury jednego domu pozwala lepiej zrozumieć całe miasto.

Źródła:

Komentarze

0/1000

Napisz pierwszy komentarz