Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye

Las w wodzie, długi las w İğneada.

Na północno-wschodnim krańcu prowincji Kırklareli, zaledwie kilka kroków od granicy z Bułgarią, znajduje się las, którego podłoże w zimie pokrywa się wodą.

Radar TürkiyeRadar Türkiye25 Ekim 2026
Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Las w wodzie, długi las w İğneada.

Na północno-wschodnim krańcu prowincji Kırklareli, zaledwie kilka kroków od granicy z Bułgarią, znajduje się las, którego podłoże w zimie pokrywa się wodą. Ten ekosystem, znany lokalnie jako "longoz", a w terminologii naukowej jako "las przybrzeżny", rozciąga się po obu stronach miejscowości İğneada i jest chroniony jako park narodowy od 2007 roku. Zarząd prowincji Kırklareli podkreśla, że tego typu lasy są bardzo rzadkie na całym świecie. Ten artykuł opisuje, jak powstaje "longoz", z jakich drzew się składa, jakie jest położenie jezior i wydm w tym ekosystemie, jakie ptaki i zwierzęta tam żyją, jaka jest historia jego ochrony oraz jak można zwiedzać ten obszar. Co oznacza "longoz"?

Zgodnie z definicją podaną na stronie internetowej zarządu prowincji Kırklareli, poświęconej turystyce przyrodniczej, "longoz" to obszar leśny, którego podłoże w okresie wysokich opadów, czyli zimą i wiosną, pokrywa się wodą. Strona internetowa opisuje te lasy jako drzewa, których korzenie znajdują się w ziemi, a pnie i gałęzie zanurzone są w wodzie. Krótko mówiąc, jest to środowisko, w którym las i jezioro współistnieją w tym samym miejscu, zmieniając się w zależności od pory roku. Zgodnie z rocznikiem statystycznym prowincji Kırklareli, w dziale poświęconym turystyce, te lasy przybrzeżne są całkowicie zalane wodą zimą i wiosną, a latem i jesienią woda częściowo się cofa, ale poziom wód gruntowych pozostaje wysoki. Gleba jest bogata w substancje organiczne i kwaśna. Pnącza oplatające drzewa nadają temu lasowi wygląd przypominający lasy tropikalne. Źródło wody dla tego lasu.

Źródłem wody dla tego lasu są góry Istranca, zwane również Górami Yıldız. W tym samym roczniku opisano, że "longoz" powstaje w wyniku osadzania się osadów transportowanych przez rzeki płynące z gór do Morza Czarnego, a także w wyniku sezonowego zalewania tego obszaru. Strona internetowa zarządu prowincji Kırklareli wymienia rzeki, które dostarczają wodę do "longoz": Böğürtlen, Paspala, Şahin, Efendi, Çavuşköprü, Madra, Bulanık i Yavuz, a także wody gruntowe. Zgodnie z rocznikiem statystycznym, góry Istranca zajmują obszar 197 tysięcy hektarów, a najwyższy szczyt, Mahya Dağı, ma wysokość 1031 metrów. Rozległe lasy liściaste na zboczach gór, zwróconych ku Morzu Czarnemu, zaczynają się na wybrzeżu i wznoszą się do wysokości 1000 metrów. "Longoz" to najniższa i najbardziej wilgotna część tego pasa lasów. W roczniku podano również, że góry Istranca są uważane za jedno z pięciu najważ Województwo informuje, że w lasach namorzynowych znajduje się 671 gatunków roślin oraz 637 gatunków zwierząt, w tym ptaków, owadów, gadów, ryb i ssaków. Szczególnie warto wspomnieć o grzybicach wodnych, które kwitną na powierzchni wody na początku lata.

Na terenie parku narodowego znajduje się pięć jezior, a każde z nich pełni odrębną rolę w ekosystemie. Według Wikipedii w języku angielskim, powierzchnia jeziora Erikli wynosi 43 hektary, Mert – 266 hektarów, Hamam – 19 hektarów, Pedina – 10 hektarów, a Saka – 5 hektarów. Zgodnie z rocznikiem statystycznym, jeziora Hamam i Pedina znajdują się w obrębie lasów, natomiast jeziora Erikli, Mert i Saka są lagunami i w określonych porach roku łączą się z morzem. Jezioro Erikli w czasie suchych letnich miesięcy oddziela się od morza, natomiast jezioro Mert powstało w miejscu, gdzie rzeka Çavuşdere wpływa do morza. To otwieranie i zamykanie połączenia z morzem ma ogromne znaczenie dla ryb, które migrują z morza do wód słodkich lub odwrotnie, aby się rozmnażać, odżywiać lub schronić. Strona internetowa województwa informuje również, że obszar parku narodowego składa się z dwóch części: południowej, obejmującej jeziora Saka, Deniz, Hamam, Pedina i Mert oraz otaczające je trzciny, oraz północnej, obejmującej jezioro Erikli i otaczające je lasy namorzynowe.

Według rocznika statystycznego, wzdłuż linii brzegowej, między jeziorami i mokradłami a morzem, rozciąga się pas wydm o długości około 10 kilometrów. Wikipedia w języku tureckim podaje, że niektóre z tych wydm osiągają szerokość 50-60 metrów, a osada İğneada dzieli ten pas na dwie części. Na wydmach rosną rośliny charakterystyczne dla południowo-zachodniej części Morza Czarnego, chronione przez międzynarodowe konwencje. Według rocznika statystycznego, roślinność na linii brzegowej, na wydmach i na stałych wydmach jest w doskonałym stanie. Wydmy pełnią funkcję bariery, oddzielającej ekosystem wód słodkich od morza, dlatego wjazd pojazdami lub deptanie wydm ma wpływ na cały ekosystem.

Obszar ten znajduje się na trasie migracji ptaków.

Badania terenowe przeprowadzone przez Mustafę Kayę w latach 2011-2014 w lasach namorzynowych w İğneada i okolicach, podczas 27 dni obserwacji, pozwoliły na zidentyfikowanie 227 gatunków ptaków należących do 52 rodzin. Z tego 75 gatunków jest rodzimych, 78 to ptaki migrujące latem, 54 to ptaki migrujące zimą, a u 122 gatunków stwierdzono rozmnażanie się na terenie parku. Kaya podkreśla, że obszar ten leży na trasie migracji ptaków z północy na poł W danym artykule podano informacje, że w słodkich wodach występują takie gatunki jak karp, pstrąg i smuż, a w morzu zimą śledź i płatki, a latem sardynki, dorsz i języki.

Ochrona tego obszaru to długi proces. Jak wynika z artykułu, obszar ten znajduje się na liście ważnych obszarów dla ptaków. Większość z niego została w 1978 roku uznana za rezerwat przyrody o powierzchni 5399 hektarów, a południowa część o powierzchni 1345 hektarów w 1988 roku została objęta ochroną jako obszar przyrodniczy. W latach 1990 i 1991 cały obszar został podzielony na dwie części i uznany za obszar chroniony. Te fragmenty o różnym statusie prawnym zostały w 2007 roku połączone w jeden park narodowy o powierzchni 3155 hektarów. W artykule zaznaczono, że decyzja o utworzeniu parku narodowego została opublikowana w Dzienniku Urzędowym 13 listopada 2007 roku, a ten obszar stał się 39. parkiem narodowym w kraju. Autor podkreśla, że obszar ten charakteryzuje się delikatnym ekosystemem, a głównymi zagrożeniami są rozprzestrzenianie się zabudowy w kierunku lasu i wybrzeża, odpady oraz pojazdy wjeżdżające na wydmy. Proponowane rozwiązania obejmują zakaz lub kontrolowanie polowań w mokradłach i na terenach przyległych, monitorowanie upraw na terenach rolnych w obrębie lasu oraz ograniczenie wjazdu pojazdów na wydmy między jeziorem Mert a rzeką Bulanık. Zgodnie z informacjami zawartymi w Wikipedii w języku tureckim, nazwa miejscowości pochodzi od İne Bey, który przypisał ten obszar terytorium tureckiemu, a z czasem przekształciła się w İğneada. Zgodnie z rocznikiem statystycznym, oprócz tego parku narodowego, w granicach prowincji znajduje się również obszar przyrodniczy, park przyrodniczy, 16 obszarów chronionych, 28 pomników przyrody oraz 25 jaskiń wpisanych do rejestru. Rocznik ten klasyfikuje mokradła otaczające jeziora Erikli i Mert jako wrażliwe obszary podlegające ścisłej ochronie, obszary o wysokiej wartości przyrodniczej oraz obszary podlegające kontrolowanemu użytkowaniu.

Zwiedzanie mokradeł

Według informacji przekazanych przez władze prowincji, İğneada znajduje się 27 km od Demirköy, 97 km od centrum prowincji Kırklareli i 237 km od Stambułu. Pierwszym punktem zwiedzania powinien być Ośrodek Zarządzania Parkiem Narodowym i Centrum Informacji dla Zwiedzających, znajdujący się przy wjeździe do miejscowości. Zgodnie z rocznikiem statystycznym, w tym ośrodku można oglądać mokradła za pomocą kamer, podziwiać eksponaty zwierząt oraz model terenu, można również odebrać broszury i uzyskać informacje od pracowników. W ośrodku można również spacerować po szlakach, Źródła:

Komentarze

0/1000

Napisz pierwszy komentarz