Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye

Kırkpınar – Arena sportowa z tradycją sięgającą sześciu wieków.

Co roku, na początku lata, w Sarayiçi, na północ od Edirne, rozbrzmiewa dźwięk bębnów i duduków, a wytrenowani zawodnicy wychodzą na trawiastą arenę.

Radar TürkiyeRadar Türkiye19 Ekim 2026
Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Kırkpınar – Arena sportowa z tradycją sięgającą sześciu wieków.

Co roku na początku lata, w Sarayiçi, na północ od Edirne, rozbrzmiewa dźwięk bębnów i duduków, a zapoceni zawodnicy wkraczają na trawiastą arenę. Kırkpınar, jak określa Ministerstwo Kultury i Turystyki, jest najdłużej trwającą organizacją kulturalną i sportową w Turcji, a w 2010 roku została wpisana na Listę Reprezentatywnych Tworów Niematerialnego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO. Ten tekst opowiada legendę zapasów, zmieniające się położenie areny, elementy tradycji, od pasów po złote medale, oraz to, co osoba pragnąca zobaczyć Kırkpınar powinna wiedzieć. Czterdzieści dzielnych i źródło.

Nazwa Kırkpınar wywodzi się z legendy. Według najpopularniejszej opowieści, przekazanej w broszurze Ministerstwa, podczas wypraw Orhana Gazy do Rumelii, jego syn Sulejman Pasza zdobył z fortydziesiąt żołnierzy Domuzhisar. Jednostka zwiadowcza, wracając, zatrzymała się w Samonie, która obecnie znajduje się na terenie Grecji, i tam czterdzieści dzielnych mężczyzn rozpoczęło zapaśnicze pojedynki. Dwóch braci, o imionach Ali i Selim, według opowieści, nie mogło się porozumieć przez wiele godzin. Zgodnie z legendą, ci sami mężczyźni później, w dzień Hıdrellez, znowu zacięli się na łące w pobliżu Edirne, w Ahıköy. Walki trwały cały dzień, a nocą kontynuowano je w świetle świec i latarni; ostatecznie, obaj zapasnicy, wyczerpani, zmarli na arenie. Ich przyjaciele pochowali ich pod drzewem figowym. Kilka lat później, osoby przybywające w to miejsce zobaczyły silne źródło wody w miejscu, gdzie znajdowały się groby, i nadali temu obszarowi nazwę Kırkpınar. Historyczne źródła podają różne daty; artykuł na Wikipedii wspomina rok 1346, podczas gdy artykuł "Zapas" w Encyklopedii Islamu TDV łączy tę tradycję z okresem Orhana Beya i czterdziestu mężczyzn, którzy przeszli do Rumelii z Sulejmanem Paszą. Od jarmarku do areny.

Początkowo Kırkpınar był częścią jarmarku. Zgodnie z artykułem "Zapas" w TDV, w okresie osmańskim, zawody zapaśnicze odbywały się głównie podczas jarmarków, świąt i uroczystości weselnych, a najważniejsze zawody zapaśnicze miały miejsce podczas Kırkpınar. Artykuł na Wikipedii opisuje, że jarmark Kırkpınar trwał trzy dni, podczas którego kupowano i sprzedawano zwierzęta i różne towary, a oprócz zapasów organizowano wyścigi konne i biegi piesze. Prawdziwa łąka Kırkpınar, zgodnie z opisem na Wikipedii, znajdowała się na trasie łączącej Edirne z Ortaköy, pomiędzy wioskami Simavina i Sarı Hızır, w trawiast Ağa, jagnię i czerwone świece

Pierwszym elementem, który odróżnia Kırkpınar od innych zawodów zapaśniczych, jest urząd agi. Zgodnie z informacjami zawartymi w Encyklopedii Türk Dil Kurumu (TDV), zawody są organizowane przez osobę zwaną ağa Kırkpınar. W ostatni dzień zawodów jeden z zawodników, trzymając w ramionach jagnię, przechadza się przed publicznością; osoba, która zaoferuje najwyższą cenę za jagnię, zostaje agą na następny rok. Aga od początku marca zaprasza zawodników, gości i widzów. Artykuł w Wikipedii bardziej szczegółowo opisuje obowiązki byłych ag: zapraszanie zawodników do startu, gościnne przyjęcie gości, zapewnienie posiłków i miejsc do spania, dbanie o to, aby zawody przebiegały zgodnie z tradycją oraz wręczanie nagród. Obecnie większość kosztów pokrywają samorządy, ale tradycja urzędu agi jest kontynuowana. Zgodnie z definicją UNESCO, każdy festiwal rozpoczyna się uroczystym otwarciem przez agę, podczas którego grają zespoły składające się z czterech bębnów i fletów, a złoty pas jest paradą po mieście. Symbolem zapraszającym na zawody Kırkpınar są czerwone świece. Zgodnie z informacjami zawartymi w Wikipedii, dawniej w kawiarniach w miastach i wioskach wisiały te świece, aby w ten sposób zapraszać ludzi na zawody Kırkpınar. Kıspet, olej i peşrev

Najbardziej znanym strojem w zapasach w oleju jest kıspet. Broszura Ministerstwa definiuje kıspet jako ręcznie robiony produkt, wymagający precyzyjnego wykonania, wykonany ze specjalnie obrobionych skór bujółek, krów i owiec, charakterystyczny dla Edirne. Artykuł w Wikipedii wymienia jego elementy: część w talii ma cztery palce szerokości i jest gruba, przez nią przechodzi gruba lina, a ta część nazywana jest kasnak. Część, która przylega do uda, to paça; między nogą a paçą umieszcza się filc zwany paçabent, a na nim nakłada się skórę, która jest mocno związana sznurkiem. Po zawodach, nasmarowany olejem kıspet jest przechowywany w plecionym koszu z trzciny. Mówi się, że zapaśnik, który kończy karierę, wiesza swój kosz na ścianie. Zapaśnicy są nasmarowywani olejem, aby utrudnić im chwyt. Zgodnie z informacjami zawartymi w UNESCO, osoba odpowiedzialna za nasmarowywanie, przy pomocy ręcznika, nasmarowuje zapaśników. Artykuł w Wikipedii informuje, że w rogu areny znajdują się garnki wypełnione olejem i wodą, a podczas zawodów można pobrać z nich oleju i wody, gdy tylko o to zostanie poproszone. Zawody rozpoczynają się od peşrev. Peşrev to zarówno rozgrzewka, jak i pozdrowienie dla publiczności. Zapaśnicy wychodzą na Oto sposoby zwycięstwa, wymienione przez TDV, to: powalenie przeciwnika na ziemię, rozerwanie lub zdjęcie jego stroju, uniesienie nóg przeciwnika i utrzymanie go w tej pozycji, zmuszenie do poddania się, uniesienie przeciwnika w powietrze, zmuszenie go do opuszczenia areny lub powalenie go na bok lub tył, odsłaniając brzuch. Artykuł na Wikipedii dodaje do tego również możliwość objęcia przeciwnika i zrobienia z nim co najmniej trzech kroków.

Pojedynki odbywają się według kategorii wagowych. TDV wyróżnia pięć głównych kategorii: mała, średnia, duża, półciężka i ciężka. W dużych zawodach, takich jak Kırkpınar, wszystkie pary w tej samej kategorii wagowej walczą jednocześnie na arenie; przegrani opuszczają arenę, a zwycięzcy są ponownie parowani. W pierwszych dniach zawodów walczą zawodnicy z kategorii najlżejszej, a w ostatnich dniach odbywają się walki półciężkiej, ciężkiej i walka o tytuł mistrza. Zgodnie z artykułem na Wikipedii, istnieje bardziej szczegółowa lista kategorii wagowych, od najlżejszej do najcięższej, a dodatkowo nagradzany jest zawodnik, który najlepiej wykonuje tradycyjny taniec (peşrev) oraz ten, który wykazuje się największą uczciwością.

Zwycięzca w kategorii ciężkiej zostaje ogłoszony mistrzem i otrzymuje złoty pas. Zgodnie z informacjami zawartymi w TDV, zawodnik, który trzy razy z rzędu wygrywa w kategorii ciężkiej, staje się właścicielem pasa na stałe; natomiast artykuł na Wikipedii stwierdza, że pas jest przyznawany na jeden rok. Zgodnie z informacjami zawartymi na Wikipedii, chociaż w okresie osmańskim w wielu miejscach organizowano zapasy w oleju, tytuł mistrza przyznawany był wyłącznie zwycięzcy zawodów Kırkpınar. UNESCO podkreśla, że zawody Kırkpınar są otwarte dla mężczyzn w każdym wieku, pochodzenia i regionu, a zawodnicy są przykładem hojności, uczciwości, szacunku i przywiązania do tradycji, a wszyscy są szkoleni w systemie mistrz-uczeń. To właśnie tradycja jest podtrzymywana w ten sposób: zawodnik dorasta u boku mistrza, od niego uczy się tradycyjnego tańca (peşrev), wiązania stroju i zasad zachowania na arenie.

**Odwiedzenie zawodów Kırkpınar:**

Zawody odbywają się co roku na początku lata, zgodnie z informacjami zawartymi w TDV, w pierwszej połowie lipca, a według Wikipedii, między końcem czerwca a początkiem lipca i trwają trzy dni; dni zawodów są również okazją do odbycia się festiwalu w całym mieście. Dokładne daty są ogłaszane każdego roku, dlatego aktualny program i zasady uczestnictwa należy sprawdzić w oficjalnych komunikatach Urzędu Miasta Edirne. W tym okresie miasto jest bardzo zatłoczone, dlatego należy zadbać o rezerwację noclegu z wyprzedzeniem. Arena znajduje się w Sarayiçi, do której można dojść pieszo z centrum miasta. Krót Źródła:

Komentarze

0/1000

Napisz pierwszy komentarz