Gidsen over cultuur en kunst, evenemententips en verhalen uit de stad.
Wie Çanakkale bezoekt, legt de naam van de stad vaak uit in verband met de forten aan de zeestraat. Echter, de tweede helft van de naam heeft betrekking op het land.
De meeste boeken over de geschiedenis van de filosofie beginnen op dezelfde plek: Milet, vlakbij Balat, dat tegenwoordig deel uitmaakt van de wijk Didim in Aydın, aan de Egeïsche kust. Dit was in de 6e eeuw voor Christus.
Vandaag staat iemand op de hoogste verdieping van het theater van Milet, met de blik naar het westen. In plaats van de zee aan de horizon, ziet hij voor zich katoenvelden, irrigatiekanalen en een vlakte bedekt met rietland.
In het noordoosten van Kırklareli, op slechts een paar stappen van de Bulgaarse grens, bevindt zich een bosgebied waarvan de bodem in de winter vaak bedekt is met water.
Op het gedeelte van de oude weg van Istanbul naar Edirne, dat door Kırklareli loopt, bevinden zich met regelmatige tussenpozen van enkele kilometers drie grote stenen bruggen.
In een smalle vallei, gelegen in het zuiden van Yalova, aan de beboste hellingen van de Samanlı-bergen, komt warm water uit de grond.
Veel mensen kennen Yalova vanwege zijn warmwaterbronnen, de ligging aan de golf en de nabijheid van Istanbul. Echter, de naam van de stad komt ook voor in de Ottomaanse geschiedenis: hier werd in de 18e eeuw de eerste bekende papierfabriek van het rijk opgericht.
De Alişar-heuvel, gelegen in het zuidoosten van Sorgun, in het vlakke gebied van het Kanak-bekken, is tegenwoordig een rustige heuvel. Rondom liggen akkers en er is geen toeristische infrastructuur aanwezig.
De beste manier om Yozgat te leren kennen, is door aan tafel te gaan zitten. De provincie ligt midden in een uitgestrekte, hooggelegen steppe, bekend als de Bozok-hoogvlakte; de winters zijn lang en streng, de zomers kort en droog.
Safranbolu dankt zijn naam aan een bloem. De rode bloemkoppen van deze plant kleurden eeuwenlang de gerechten van de stad geel en gaven haar desserts een aroma.
Voor iemand die Safranbolu voor het eerst bezoekt, lijken de huizen aanvankelijk op een schilderij. De witte gevels, de donkere houten frames, de terracotta dakranden en de bovenverdiepingen die uitsteken in de straat vormen samen een prachtig panorama.
In Ordu, men plaatsen zich hoger gelegen gebieden, ver van de kust. Achter de kuststad rijzen bergen op, die uitkomen in uitgestrekte graslanden, vlaktes omgeven door bossen en verspreide kustgebieden, op hoogtes van meer dan duizend meter.
In Ordu is het eten een van de gemakkelijkste manieren om de geografie van de stad te leren kennen.
Wanneer u de Seltsjoekse gebouwen in Konya bezoekt, valt het vaak niet zozeer de steen, maar eerder de kleur die uw aandacht trekt.
Bij het naderen van Konya, of het nu per trein of over de weg is, onthult het uitzicht vanuit het raam ook het leven van de stad. Een vlak en uitgestrekt landschap strekt zich uit tot aan de horizon, met velden die geel kleuren na de oogst, en daartussen grazen kuddes schapen.
Iemand die Trabzon alleen kent van de kustweg, heeft slechts de helft van de stad gezien.
In Trabzon wordt de tafel gedekt tussen de zee en de bergen. Aan de ene kant is er haring, die in de winter op het strand wordt gevangen, aan de andere kant boter en kaas, gemaakt van de melk van dieren die op de hoogvlaktes grazen, en daartussen groeien maïsvelden op de hellingen.
Elke zomer, aan het begin van het seizoen, klinken de geluiden van trommels en klarinetten in Sarayiçi, ten noorden van Edirne, en de gesmeerde worstelaars verschijnen op het grasveld.
De eerste vraag die iemand die Edirne bezoekt vaak stelt, is meestal dezelfde: waar kan ik de beste "ciğer" (gefrituurde lever) krijgen? Deze vraag is begrijpelijk, omdat de brochure van het Ministerie van Cultuur en Toerisme over Edirne de meest bekende specialiteit van de stad ook als "tava ciğer" (gefrituurde lever) beschrijft.
Wanneer u de binnenplaats van Taşhan in Erzurum betreedt, ziet u rijen zwarte, glanzende stenen in de etalages. Deze steen heeft verschillende namen, afhankelijk van de regio; sommigen noemen het "Oltu-steen", anderen "Erzurum-steen" en weer anderen "zwarte barnsteen".
Wie Erzurum in de winter bezoekt, zal zich als eerste de koude herinneren, en daarna de heerlijke maaltijden.
De Akarçay is een rivier die niet uitmondt in de zee. De rivier ontspringt in de hoger gelegen gebieden ten westen van Afyonkarahisar, stroomt door het centrum van de stad, draait vervolgens naar het oosten en doorkruist een uitgestrekte vlakte om uiteindelijk uit te monden in het Ebermeer, tussen Bolvadin en Çay.
Iedereen die Afyonkarahisar bezoekt, herinnert zich de stad in de eerste plaats vanwege de heerlijke smaken die er te vinden zijn.
Iemand die Adana alleen kent van zijn kebab, de hitte en de brede straten, ontdekt een heel ander stadbeeld als hij een paar stappen omhoog loopt vanaf de westelijke kant van de Taşköprü.
