Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

De stenen bruggen van Ergene, van Babaeski naar Lüleburgaz.

Op het gedeelte van de oude weg van Istanbul naar Edirne, dat door Kırklareli loopt, bevinden zich met regelmatige tussenpozen van enkele kilometers drie grote stenen bruggen.

Radar TürkiyeRadar Türkiye25 Ekim 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

De stenen bruggen van Ergene, van Babaeski naar Lüleburgaz.

Op het oude traject tussen Istanbul en Edirne, dat door Kırklareli loopt, bevinden zich met regelmatige tussenpoos drie grote stenen bruggen. Deze bruggen, gelegen over de Lüleburgaz-beek, de rivier Ergene zelf en de Babaeski-beek, worden nog steeds gebruikt door voertuigen en voetgangers. Dit artikel vertelt niet zozeer over de individuele kenmerken van de bruggen, maar over de redenen waarom ze daar staan: het militaire en handelsroute die zich uitstrekte naar de Balkan, de herbergcomplexen die langs de route werden gebouwd, hoe de stenen bogen hun stand konden houden en waarom het Ergene-gebied deze bruggen nodig had. Aan het einde van dit artikel geven we een suggestie over hoe u de drie bruggen op één dag kunt bezoeken. De route van Belgrado naar Istanbul.

Het verhaal van de bruggen begint met de weg. In de Romeinse tijd was er een route, bekend als de Via Militaris, die Belgrado verbond met Nis, Sofia, Filibe en Edirne, en uiteindelijk met Istanbul. Wikipedia meldt dat deze route in de 1e eeuw na Christus werd aangelegd en een lengte van 924 kilometer had tussen Belgrado en Istanbul. De Ottomanen baseerden een van hun drie belangrijkste routes voor militaire campagnes op dit oude traject. De TDV Islam Encyclopedia beschrijft Lüleburgaz als een van de belangrijkste tussenstations langs de handelsroute tussen Belgrado, Sofia, Edirne en Istanbul. Dus, onder de huidige D-100 snelweg, ligt een route die eeuwenlang is gebruikt door legers, karavanen en boodschappers. Deze route loopt niet door een vlakke vlakte. Talrijke beken stromen vanuit de Yıldız-bergen in het noorden van Thracie naar het zuiden en komen samen in de rivier Ergene. Reizigers komen om de paar uur water tegen, en tijdens het regenseizoen kunnen deze wateren overstromen. Zonder een permanente oversteek was het moeilijk voor een groot leger of een zware karavaan om regelmatig verder te reizen. De pagina over historische gebouwen van de provincie Kırklareli beschrijft precies het doel van de Lüleburgaz-brug: om waterovergangen te creëren voor karavanen en postroutes en om dienst te doen voor het leger dat in de 16e eeuw op campagne ging. De herbergcomplexen en Lüleburgaz onder Sokullu.

Een ander onderdeel van de Ottomaanse wegstructuur was de plaatsing van herbergcomplexen met regelmatige tussenpoos langs de route. Volgens het artikel over karavanserais in de TDV Islam Encyclopedia, was het Ottomaanse staatsbeleid om herbergcomplexen te bouwen om de reis te vergemakkelijken en om verlaten gebieden te ontwikkelen. Een karavanserais, een ziekenhuis, een badhuis en een markt werden in hetzelfde complex gebouwd, en de plaats waar reizigers 's nachts verbleven, ontwikkelde zich in de loop van de tijd tot een stad. Lüleburgaz is een van de meest duidelijke voorbeelden hiervan. Het artikel over Lüleburgaz in de TDV meldt dat de Duitse reiziger Hans Dernschwam in 1555 sprak over de stenen brug over de rivier, en dat enkele jaren later de gouverneur en grootvizier Sokullu Mehmed Pasha de stad volledig herbouwde. In 1560 waren de school en de mos Sinan, de speciale architecten en haastig gebouwde bruggen

Volgens informatie van het gouverneurschap van Kırklareli bevatte de troepenmacht die op campagne ging, honderden bouwspecialisten onder leiding van een door de architect-in-hoofd geselecteerde "hassa" (speciale) architect. Dit team bouwde de constructies en bruggen langs de route van het leger; sommige van deze bruggen werden haastig van hout gemaakt. Het artikel over bruggen in de Turkish Encyclopedia of Islam (TDV) geeft het bekendste voorbeeld: de houten brug die Mimar Sinan bouwde zodat het leger van Sultan Süleyman in 1538 de rivier Prut kon oversteken, werd zeer gewaardeerd en speelde een rol bij zijn benoeming tot architect-in-hoofd. Op de route naar het westen werden daarentegen duurzame stenen bruggen gebouwd. De pagina van het gouverneurschap noemt de bruggen van Haramidere, Büyükçekmece, Silivri, Lüleburgaz en Alpullu als voorbeelden van delen van deze route die tot op de dag van vandaag bewaard zijn gebleven. Hoe een stenen boog standhoudt

De belasting van een stenen brug wordt via druk over de boog verdeeld. Volgens de TDV Islam Encyclopedia moet de vorm van de boog zo zijn dat er overal in de boog een gelijke druk ontstaat. De Romeinen gebruikten voornamelijk ronde bogen, terwijl Turken, Iraniërs en Arabieren de puntige boog prefereerden. Omdat Ottomaanse vaklieden de middelpunt van de cirkel dicht bij het midden van de opening plaatsten, bevindt de vorm van de boog zich ergens tussen een halve cirkel en een parabool. De steen aan de bovenkant van de boog, die de andere stenen op zijn plaats houdt, wordt de "sluitsteen" genoemd, terwijl de eerste stenen die op de funderingen rusten, de "ankerstenen" worden genoemd. Een belangrijk deel van de constructie bevindt zich onder water. Volgens hetzelfde artikel worden er eerst houten schotten rond de plek waar de fundering moet worden uitgegraven geplaatst. Het water dat in de kuil stroomt, wordt met emmers en pompen weggepompt. Als een stabiele ondergrond niet kan worden bereikt, worden houten palen in de grond geslagen en met ijzeren beugels aan elkaar bevestigd. Aan de kant van de funderingen die naar de richting van de stroming wijzen, worden uitsteeksels gemaakt die lijken op de boeg van een schip; deze uitsteeksels, die "selyaran" of "mahmuz" worden genoemd, voorkomen dat de stroming de funderingen uitslijt en dat takken vast komen te zitten. De kleine afvoergaten die tussen de bogen worden geopend, laten tijdens overstromingen overtollig water wegstromen, waardoor de belasting van de brug wordt verminderd. Als je naar de bruggen van Ergene kijkt, is het zoeken naar deze details de beste manier om ze te begrijpen. De stenen brug van Lüleburgaz

De vierboogbrug over de beek, net buiten Lüleburgaz in de richting van Edirne, staat bekend als de "Stenen Brug" (Taşköprü). Wikipedia geeft een lengte van 92,6 meter en een breedte van 6,05 De TDV Islam Encyclopedie beschrijft de brug als een 123,80 meter lang bouwwerk met vijf bogen, en vermeldt dat dankzij de centrale boog van 20,05 meter, het de grootste brug is die door Mimar Sinan is gebouwd. De Culturele Portal geeft aan dat de stenen die de grote boog vormen 76 centimeter breed zijn en uit één stuk, met een lengte tot 2,5 meter. De brug heeft geen inscriptie; volgens Wikipedia staat het bouwwerk bekend als de Mehmed Pasha Brug in het werk "Tezkiretü'l-Bünyan", en een document uit 1579 waarin een vakman wordt gevraagd voor een brug in Sinanlı, suggereert dat de bouw al voor die datum begonnen was. Omdat de loop van de rivier Ergene later is veranderd, zijn de afvoerkleppen met aarde gevuld. De brug is tussen 1983 en 1987 gerepareerd door de Rijksdienst voor Wegen. Om de schaal van de brug te ervaren, is het het beste om naar de oever te lopen en naar de onderkant van de grote boog te kijken. Babaeski Brug en inscriptie paviljoen.

De derde brug bevindt zich bij de uitgang van Babaeski richting Lüleburgaz, over de rivier Babaeski, ook bekend als de "Devil's Creek". Volgens de vijf regels die in het inscriptie paviljoen in het midden van de brug staan, is deze in 1633 gebouwd, tijdens het bewind van Sultan Murad IV. Wikipedia meldt dat Evliya Çelebi de brug beschreef als een schenking van Çoban Veli Kasım Ağa, die in de Janissari-orde was opgestegen tot "kul kethüdası" (assistent). De regel "Deze brug is gebouwd door een dienaar op zijn pad" in de inscriptie, suggereert dat het bouwwerk is gebouwd door een dienaar, niet door de sultan. De brug is 72 meter lang en 5,85 meter breed; hij heeft zes bogen en tien afvoerkleppen. Op de boogstenen, in de inscriptie en in het observatiepaviljoen zijn veel afbeeldingen van rozen, tulp en bloemen te zien. De provinciepagina vermeldt dat de wachtposten prachtig zijn versierd en dat de noordelijke wachtpost is gerestaureerd in overeenstemming met het origineel. Volgens Wikipedia werden hier buitenlanders die vanuit Rumeli kwamen en naar Istanbul reisden, gecontroleerd. Sommige promotieteksten verbinden deze brug ook met Mimar Sinan; echter, de inscriptie draagt de datum 1633, en de bronnen noemen verschillende namen als architect, zoals Kasım Ağa of Davud Ağa. Daarom is het het meest correct om de brug als een werk uit de 17e eeuw te beschouwen. Het Ergene-bekken en de verhalen die aan de brug zijn verbonden.

De rivier Ergene ontspringt in de Yıldız-bergen en stroomt door Thracë met een vertakkende bedding, en mondt uiteindelijk uit in de rivier Meriç en bereikt de Egeïsche Zee. De rivieren Babaeski en Lüleburgaz zijn zijrivieren van dit systeem. In het westen van het bekken, bij de ingang van Pehlivanköy, Na het bekijken van de brug in Lüleburgaz, is het de moeite waard om naar de overblijfselen van het complex aan de overkant te wandelen. Het treinstation in Alpullu is een goed startpunt; stevige schoenen zijn handig om vanaf de kust naar de grote boog te kijken. In Babaeski kunt u voor de inscriptie-paviljoen staan en de motieven van dichtbij bekijken, en vervolgens naar de rivieroever afdalen om de zes bogen en de in het water reflecterende boog tegelijkertijd te zien. Omdat alle drie de bruggen open zijn voor verkeer, wees voorzichtig met het verkeer tijdens het oversteken en probeer, indien mogelijk, foto's vanaf de kust te maken. Het middaglicht verzacht de kleur van de stenen. Omdat de staat van onderhoud en de toegankelijkheid van de bruggen in de loop van de tijd kunnen veranderen, is het raadzaam om vooraf actuele informatie bij lokale bronnen te controleren.

Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie