Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

De reis van de Akarçay, van Altıgöz naar het Ebermeer.

De Akarçay is een rivier die niet uitmondt in de zee. De rivier ontspringt in de hoger gelegen gebieden ten westen van Afyonkarahisar, stroomt door het centrum van de stad, draait vervolgens naar het oosten en doorkruist een uitgestrekte vlakte om uiteindelijk uit te monden in het Ebermeer, tussen Bolvadin en Çay.

Radar TürkiyeRadar Türkiye19 Ekim 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

De reis van de Akarçay, van Altıgöz naar het Ebermeer.

De rivier Akarçay mondt niet uit in de zee. Ze ontspringt in de hooggelegen gebieden ten westen van Afyonkarahisar, stroomt door het centrum van de stad, draait naar het oosten, doorkruist een uitgestrekte vlakte en eindigt in het Ebermeer, tussen Bolvadin en Çay. Onderweg bevinden zich een Seltsjoekse stadsbrug, een lange karavanenbrug die stenen uit verschillende periodes (Byzantijns tot Ottomaans) herbergt, en een meer dat bekend staat om zijn vogels, rietlanden en droogte. In dit artikel volgen we de rivier van haar bron tot het meer en vertellen we u wat u onderweg kunt bekijken. Een rivier die een stroomgebied benoemt.

De Wikipedia-pagina over de rivier Akarçay vermeldt dat de rivier in Anatolië een stroomgebied met dezelfde naam vormt en uitmondt in het Ebermeer. Dezelfde pagina noteert ook dat de oude naam van de rivier Kokarçay was. Hoewel de rivier, die in Hittitse teksten Aştarpa wordt genoemd, meestal wordt gezien als een verwijzing naar de Büyük Menderes, beweren sommige academici dat deze naam overeenkomt met de huidige Akarçay; dus zelfs de historische naam van de rivier is nog steeds onderwerp van discussie. De rivier Akarçay ontspringt niet uit één enkele bron, maar groeit naarmate haar zijrivieren samenkomen. Volgens Wikipedia is de belangrijkste bron de Aksu Deresi, ook bekend als Araplı dere. Eerst voegt de Seyitler Çayı, ook wel Kuruçay genoemd, zich bij haar, afkomstig van het noorden; daarna volgt de Çayözü Deresi, eveneens van het noorden, en als laatste de Kali Çayı van het zuiden, waarna de rivier via deze wateren het Ebermeer bereikt. Omdat de omgeving omringd is door hoge bergen, bereikt de vochtige zeelucht hier niet. Daarom vertonen de hoeveelheden water die de rivier vervoert grote verschillen tussen het voorjaar, de zomer, de herfst en de winter. Iemand die de rivier in het voorjaar ziet, zal dus een andere ervaring hebben dan iemand die haar aan het einde van de zomer ziet. In de stad, de Altıgöz Köprüsü.

Het oudste spoor dat de rivier in de stad Afyonkarahisar heeft achtergelaten, is de Altıgöz Köprüsü (brug met zes bogen). Volgens Culture Portali bevindt de brug zich in het centrum van de stad, in de wijk Çetinkaya, vlakbij de Cirit Kayalığı, en overspant de Akarçay. De brug bevindt zich langs de oude weg die Afyonkarahisar verlaat en richting Han, vervolgens richting Gazlıgöl en Eskişehir leidt. De naam verwijst naar de zes bogen, waarvan er twee rond en vier puntig zijn. De constructie is opgebouwd met grote, gezaagde stenen, met een kern van onregelmatige stenen. Deze hergebruikte stenen zijn het meest interessante detail van de brug. Volgens Culture Portali zijn de oude muursten waarschijnlijk afkomstig van de theaterbanken van de antieke stad Prymnessos, die tegenwoordig bekend staat als Sülün. Aan de noordwestelijke kant van de brug, aan De inscriptie die in de rivier viel en in 1980 in een museum werd geplaatst, is teruggeplaatst op haar oorspronkelijke locatie. Een historicus die met het persbureau Anadolu sprak, meldde dat de brug ook in de Ottomaanse periode, in 1891, werd gerepareerd. De bronnen zijn het niet eens over de exacte bouwjaren van de brug. De pagina over bruggen van de provincie Cultuur en Toerisme wijst op het jaar 1214 en de Akkoyunlu-dynastie, terwijl de tekst op het Cultureel Portaal stelt dat de connectie met de Akkoyunlu's vermeld staat in gerechtelijke archieven, en dat de inscriptie de genoemde datums vermeldt. In dit artikel baseren we ons op de inscriptie, maar het is voldoende om te weten dat deze eeuwen op elkaar gestapeld zijn wanneer je voor de brug staat. Tegenwoordig wordt de brug weinig gebruikt, waardoor het een rustig gebouw is om te bekijken aan de oever van de rivier. De weg naar de vlakte

De Akarçay verlaat de stad en buigt naar het oosten, waar het uitkomt op een uitgestrekte vlakte. De Wikipedia-pagina over het Ebermeer beschrijft het gebied waar de rivier doorheen stroomt als een inzinking van ongeveer honderd kilometer lang en vijfentwintig kilometer breed, gelegen in noordwestelijke richting. In het noorden liggen de Emir-bergen en in het zuiden de Sultan-bergen, die deze vlakte omringen. Het geluid van de rivier vermindert hier, het stroomt langzaam tussen de velden en vloeit verder naar de tweede grote brug, die de sporen van oude karavaanroutes draagt. In Bolvadin, de Kırkgöz-brug

De Kırkgöz-brug bevindt zich ongeveer zeven kilometer ten zuidoosten van het centrum van Bolvadin, over de Akarçay die uitmondt in het Ebermeer. Volgens een bericht van het persbureau Anadolu werd de brug in 1150 gebouwd door de Byzantijnse keizer Manuel I Komnenos, met veertig bogen. Een historicus van de Afyon Kocatepe Universiteit, geciteerd in het bericht, stelt dat de brug een belangrijk knooppunt was op de noord-zuidelijke karavaanroute die Istanbul met het zuiden verbond, al vanaf de Romeinse tijd, dat het in de Seltsjoekse periode als hoofdweg werd gebruikt en dat het in de Ottomaanse periode een constant gebruikte doorgang was. Mimar Sinan was verantwoordelijk voor het uitbreiden van de brug tot zijn huidige lengte. Volgens de provincie Cultuur en Toerisme bestaat het zuidelijke deel van de brug uit marmer en gehouwen basalt, gebouwd door Manuel I, terwijl het noordelijke deel door Mimar Sinan is uitgebreid tot zesenvijftig bogen. Het persbureau Anadolu schrijft dat dit werk werd uitgevoerd tijdens de Bagdad- en Iraanse campagnes van Sultan Süleyman. Sinan voegde ook een gebedsplaats, een marmeren trap om in het water te komen en een inscriptie toe aan de brug. Volgens Wikipedia heeft Sinan de brug ongeveer tweehonderd meter naar het noorden uitgebreid en daardoor tweeëntwintig bogen toegevoegd. Het lichaam van de brug is als een st Wikipedia vermt aan dat tijdens het verleggen van de bedding van de rivier sommige oevers zijn ingestort en andere zijn onder het zand verdwenen. De brug is ook beschadigd tijdens de Turkse Onafhankelijkheidsoorlog, de inscriptie is in de rivier gevallen en later is deze gevonden en naar een museum gebracht. Tegenwoordig staat de brug iets van de hoofdweg af, tussen de velden, en vanuit de lucht lijkt hij de vlakte als een liniaal te doorsnijden. Het einde van de reis: het Ebermeer

De reis langs de Akarçay eindigt bij het Ebermeer. Volgens Wikipedia is Eber het elfde grootste meer van Turkije en ligt het op ongeveer 967 meter boven zeeniveau. Het is een zoetwatermoerasmeer, dat overblijft van een veel groter en dieper meer uit de laatste ijstijd. De naam is afgeleid van een Avsar-Turkmen stam en in hetzelfde artikel staat dat het ooit één meer was met het Akşehirmeer. Tegenwoordig transporteert het Ebermeer water via een kanaal naar het Akşehirmeer. Het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme meldt dat het meer zich bevindt tussen de districten Çay en Bolvadin en gevoed wordt door bronnen van de Sultanbergen. Het oppervlak van het meer is bedekt met riet. Volgens Wikipedia kunnen de rietstengels een lengte bereiken van vijf, of zelfs zes meter, waardoor het meer op veel plekken meer lijkt op een grasland dan op water. In het meer bevinden zich honderden drijvende eilandjes; de lokale bevolking noemt deze "kopak". De "kopak" ontstaan doordat de dikke rietwortels loskomen van de grond en er door de wind aarde op komt. Een deel van de mensen die in de dorpen aan de rand van het meer wonen, verdient hun levensonderhoud door het verwerken van riet en ander plantenmateriaal. Eber is ook een vogelmeer. Wikipedia noemt onder de trekvogels die naar het meer komen om te vissen, te broeden op de rieteilandjes of om de winter door te brengen: de kleine zwarte meeuw, de lepelaar, de Dalmatische pelikaan, de purperreiger, de roodkeelse reiger, de steltmees en de futerman. Het meer is op 22 juni 1992 uitgeroepen tot beschermd natuurgebied van de eerste graad. Deze beschermingsstatus is een goede herinnering om niet in het riet te lopen tijdens een wandeling langs de oever en om de vogels niet te storen. Maar er is nog een feit dat bekend moet zijn voordat u Eber bezoekt. Het oppervlak van het meer varieert sterk van jaar tot jaar. Wikipedia meldt dat het hoogste waterpeil werd gemeten in mei 1969 en het laagste in oktober 1991, en dat het oppervlak van het meer in die periode is afgenomen van zeventienhonderd vier kilometer tot zesenzeventig vier kilometer. De krant Hürriyet Daily News meldde in oktober 2018, met verwijzing naar lokale media, dat het meer volledig was opgedroogd als gevolg van een droogte, en dat de boeren die van het riet en de vis leefden, in grote problemen zaten. Dus het meer biedt niet elk seizoen hetzelfde uitzicht; het is verstandig om de waterstand te Wandel over de brug en probeer de stenen uit verschillende periodes te onderscheiden. Het is een bijzondere ervaring om het verschil te zien tussen het noordelijke deel, dat door Sinan is toegevoegd, en het zuidelijke deel, dat nog uit de Byzantijnse tijd dateert. Reserveer de laatste uren van de dag voor het Ebermeer. Neem een verrekijker mee voor het observeren van vogels en wees stil aan de oever; het meer is het levendigst tijdens de migratieperiodes. Draag wandelschoenen, want de paden langs de oever en rondom de brug zijn meestal van aarde en soms modderig. Beide bruggen zijn open voor bezoekers, maar het is aan te raden om voor het invallen van de duisternis terug te keren, vanwege de veiligheid en het licht. Deze korte rivier, die water naar de stad brengt, het omliggende land bewatert en uiteindelijk uitmondt in een meer, laat u Afyonkarahisar leren kennen, niet alleen door zijn fort, maar ook door zijn water.

Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie