Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

Het bos in het water, het Iğneada-bos.

In het noordoosten van Kırklareli, op slechts een paar stappen van de Bulgaarse grens, bevindt zich een bosgebied waarvan de bodem in de winter vaak bedekt is met water.

Radar TürkiyeRadar Türkiye25 Ekim 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Het bos in het water, het Iğneada-bos.

In het noordoosten van Kırklareli, op slechts een paar stappen van de Bulgaarse grens, bevindt zich een bos dat in de winter bedekt is met water. Dit ecosysteem, dat in de lokale taal "longoz" en in de wetenschappelijke taal "subasar bos" wordt genoemd, strekt zich uit aan beide zijden van İğneada en is sinds 2007 beschermd als nationaal park. De provinciegouverneur van Kırklareli benadrukt dat dit type bos wereldwijd steeds zeldzamer wordt. Dit artikel beschrijft hoe de longoz is ontstaan, welke bomen er groeien, de rol van meren en duinen in dit gebied, de vogels en andere dieren die er leven, de geschiedenis van de bescherming en hoe u het gebied kunt bezoeken. Wat betekent longoz?

De provinciegouverneur van Kırklareli definieert de longoz als een bosgebied dat in de regenachtige winter- en lenteperiodes bedekt is met water. De pagina over ecotoerisme van de gouverneur beschrijft deze bossen als bomen met wortels in de grond, stammen in het water en takken die naar de hemel reiken. Kortom, het is een omgeving waarin een meer en een bos afwisselend bestaan, afhankelijk van het seizoen. Volgens het jaarboek van Kırklareli, in het onderdeel over toerisme, worden deze subasar bossen in de winter en lente volledig overstroomd, terwijl het water in de zomer en herfst gedeeltelijk wegtrekt, maar het grondwaterniveau hoog blijft. De bodem is rijk aan organische stoffen en is zuur. Klimplanten die zich aan de bomen vastklampen, geven het bos een uiterlijk dat doet denken aan tropische bossen. Het water dat het bos vormt.

De oorsprong van dit bos ligt in de Istranca-bergen, ook bekend als de Yıldız-bergen. Het jaarboek vermeldt dat de longoz is ontstaan door de afzetting van sedimenten die door beken vanuit de bergen naar de Zwarte Zee worden afgevoerd, en door het feit dat het gebied seizoensgebonden overstroomt. De pagina over ecotoerisme van de gouverneur noemt de beken die water naar de longoz transporteren: Böğürtlen, Paspala, Şahin, Efendi, Çavuşköprü, Madra, Bulanık en Yavuz, evenals water dat ondergronds komt. Volgens het jaarboek beslaan de Turkse delen van de Istranca-bergen een gebied van 197.000 hectare, en het hoogste punt is de Mahya-berg met een hoogte van 1031 meter. De loofbossen aan de hellingen van de bergen die naar de Zwarte Zee kijken, beginnen aan de kust en stijgen tot 1000 meter. De longoz is het laagste en natste deel van deze vochtige bosgordel waar het op de zee uitkomt. Het jaarboek vermeldt ook dat de Istranca-bergen internationaal gezien tot de vijf belangrijkste gebieden in Midden- en Oost-Europa behoren voor de bescherming van het Europese natuurlijke erfgoed. Volgens dezelfde bron bevindt zich in de buurt van de baai van Kastros, aan de westkant, het enige dennenbos van Thracë, en het gebied rond het Saka-meer, dat is aangewezen als beschermd natuurgebied De provincie meldt dat er in de moerasbossen 671 plantensoorten en 637 diersoorten leven, waaronder vogels, insecten, reptielen, vissen en zoogdieren. De waterlelies die in het vroege voorjaar op het wateroppervlak bloeien, worden specifiek genoemd als een van de mooiste bezienswaardigheden.

Binnen het nationaal park bevinden zich vijf meren, elk met een unieke rol in het ecosysteem. Volgens Wikipedia beslaan de gebieden voor Erikli 43 hectare, voor Mert 266 hectare, voor Hamam 19 hectare, voor Pedina 10 hectare en voor Saka 5 hectare. Volgens het jaarboek zijn Hamam en Pedina meren die zich in het bos bevinden, terwijl Erikli, Mert en Saka lagunen zijn die op bepaalde momenten van het jaar verbonden zijn met de zee. Erikli meer splitst zich in de droge zomermaanden van de zee, terwijl Mert meer is ontstaan op de plek waar de rivier Çavuşdere in de zee uitmondt. Deze openingen en sluitingen van de verbindingen met de zee zijn van groot belang voor vissen die van zee naar zoet water of van zoet water naar de zee migreren om te reproduceren, zich te voeden of zich te beschermen. De website van de provincie vermeldt ook dat het gebied bestaat uit twee delen: in het zuiden de meren Saka, Deniz, Hamam, Pedina en Mert, samen met de omliggende rietvelden; en in het noorden het Erikli meer en het omliggende moerasbos.

Tussen de meren en moerassen en de zee strekt zich volgens het jaarboek een zandrug van ongeveer 10 kilometer lengte uit. Wikipedia meldt dat deze zandruggen op sommige plaatsen tot 50-60 meter breed worden en dat de nederzetting İğneada de zandrug in tweeën deelt. In de zandruggen leven planten die specifiek zijn voor het zuidwesten van de Zwarte Zee en die beschermd worden door internationale verdragen. Volgens het jaarboek zijn de vegetatie van de kust, de voorste zandrug en de vaste zandrug in uitstekende staat. De zandrug fungeert als een barrière die het zoetwaterecosysteem scheidt van de zoute zee, waardoor het belangrijk is om de kust niet met voertuigen te betreden of de zandrug te beschadigen, omdat dit het hele systeem kan beïnvloeden.

Het gebied ligt op de route van migrerende vogels.

Een veldstudie die Mustafa Kaya tussen oktober 2011 en september 2014 uitvoerde in het moerasbos van İğneada en omgeving, identificeerde 227 vogelsoorten, behorend tot 52 families, tijdens 27 dagen van observatie. Daarvan waren 75 inheemse soorten, 78 zomerse trekvogels, 54 winterse trekvogels, en 122 soorten broedden in het gebied. Kaya benadrukt dat het gebied een belangrijk punt is voor vogels die migreren van noord naar zuid en van zuid naar noord, en dat de meren en de omliggende rietvelden en moerassen een belangrijke plek zijn voor migrerende vogels om te rusten, zich te voeden en te broeden. In dezelfde passage wordt vermeld dat in zoetwatergebieden meerval, forel en vliegvissen voorkomen, terwijl in de zee in de winter haring en platvis te zien zijn, en in de zomer makreel, kabeljauw en tongschar. De beschermingsstatus is een langdurig proces.

Het huidige nationale park is niet in één keer opgericht. Volgens het artikel staat het gebied op de lijst van belangrijke vogelgebieden; een groot deel werd in 1978 aangewezen als een natuurreservaat van 5399 hectare, terwijl het zuidelijke deel van 1345 hectare in 1988 werd aangewezen als beschermd natuurgebied. In 1990 en 1991 werd het hele gebied in twee fasen aangewezen als beschermd gebied. Deze verschillende delen met verschillende statussen werden in 2007 samengevoegd tot een nationaal park van 3155 hectare. De gouverneur van Kırklareli meldt dat de beslissing op 13 november 2007 in het Staatsblad is gepubliceerd en dat het gebied het 39e nationale park van het land is. Kaya benadrukt dat het gebied een fragiel ecosysteem is, en dat de uitbreiding van de bevolking naar het bos en de kust, afval en voertuigen die het duingebied betreden, de belangrijkste bedreigingen vormen. Mogelijke oplossingen zijn het verbieden of reguleren van jagen in de moerassen en de omliggende wetlands, het controleren van de landbouw op land dat eigendom is in het bos, en het verbieden van voertuigen in de duinen tussen het Mert-meer en de Bulanık-beek. Volgens de Turkse Wikipedia komt de naam van het dorp van İne Bey, die de regio aan het Turkse grondgebied toevoegde, en is deze in de loop der tijd veranderd in İğneada. Volgens het jaarboek bevinden zich binnen de grenzen van de provincie, naast dit nationale park, ook een beschermd natuurgebied, een natuurpark, 16 beschermde gebieden, 28 monumentale bomen en 25 geregistreerde grotten. Het jaarboek classificeert de moerassen rond de meren Erikli en Mert als afzonderlijke, strikt beschermde gebieden, kwalitatief waardevolle natuurgebieden en gebieden met gecontroleerd gebruik.

Het verkennen van de moerassen

Volgens de gouverneur ligt İğneada 27 kilometer van Demirköy, 97 kilometer van het centrum van Kırklareli en 237 kilometer van Istanbul. Het eerste stop is het Nationaal Park Administratie- en Bezoekerscentrum bij de ingang van het dorp. Volgens het jaarboek kunnen de wetlands hier via live camera's worden bekeken, kunnen er bewerkte dieren worden bestudeerd en is er een maquette van het gebied te zien. Er kunnen brochures worden verkregen en informatie van de medewerkers worden ingewonnen. Dezelfde bron vermeldt dat er op de paden in het gebied, bij voorkeur in groepen, kan worden gewandeld, kan men de natuur observeren en foto's maken. Als u de moerassen echt in het water wilt zien, is het einde van de winter en het begin van de lente de beste tijd; in de zomer zakt het waterpeil, waardoor het gemakkelijker is om door het bos te lopen, en de oevers van het meer Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie