Clotted cream, sucuk worst, Turkse lekkernijen, de tafel van Afyonkarahisar.
Iedereen die Afyonkarahisar bezoekt, herinnert zich de stad in de eerste plaats vanwege de heerlijke smaken die er te vinden zijn.
Log in om te liken en te beoordelen

Afyonkarahisar is een stad die iedereen zich vooral herinnert aan de heerlijke smaken. Voor sommigen roept de naam van de stad beelden op van een fort op een zwarte rots, of van warmwaterbronnen; maar voor velen is de eerste associatie met de stad een doos lokum (Turkse lekkernij) of een plak sujuk (Turkse worst) die op een grill knettert. Dit artikel vertelt over de keuken achter die bekende smaken, gebaseerd op informatie van de provinciale afdeling Cultuur en Toerisme, de gemeente en UNESCO, en geeft tips over hoe u die keuken kunt ontdekken wanneer u de stad bezoekt. Een kruispunt van smaken.
Afyonkarahisar ligt op het punt waar Anatolië en de Egeïsche Zee samenkomen, en is een stad waar wegen elkaar kruisen, die het noorden en westen verbinden met het zuiden en oosten. De pagina over gastronomie van de provinciale afdeling Cultuur en Toerisme beschouwt de landbouw en veeteelt als de basis van de economie van de provincie, en beschouwt dit als de belangrijkste factor in de culinaire tradities. Soepen, vlees- en groentegerechten, rijstgerechten, gebak en desserts vormen de kern van deze keuken; het intensieve gebruik van lokale producten in de gerechten verrijkt de diversiteit. De stad sloot zich op 31 oktober 2019 aan bij het UNESCO Creative Cities Network, en de pagina van UNESCO over de stad illustreert de economische basis van deze beslissing. Volgens deze pagina is de voedselproductiesector een van de grootste werkgevers in de regio, met meer dan zeshonderd bedrijven, en is het de tweede grootste economische sector, die 26% van de export van de stad vertegenwoordigt. Dezelfde tekst benadrukt dat de veeteelt een centrale rol speelt in de economie, en dat charcuterieproducten daarom een belangrijke plaats innemen in de gastronomische cultuur van de stad. De twee producten die Afyonkarahisar volgens UNESCO uit de spotlight brengen, zijn lokum en kaymak (room). De lijst van beschermde geografische indicaties vertelt hetzelfde verhaal. De pagina van de provinciale afdeling Cultuur en Toerisme vermeldt Afyon kaymağı (room), Afyon pastırması (gerookte rundvlees), Afyon sucuğu (Turkse worst), kaymaklı ekmek kadayıfı (gevulde filodeeg met room), patatesli ev ekmeği (aardappelbrood), de kersen van het district Çay en Şuhut keşkeği (een soort pap). Volgens Wikipedia is Afyon bükmesi (een soort brood) ook geregistreerd door het Turkse Octrooien- en Merkenbureau op 29 april 2021. Room van geitenmelk.
Centraal in dit culinaire landschap staat de kaymak (room). De pagina van de gemeente Afyonkarahisar over de culinaire tradities legt uit dat kaymak kan worden gemaakt van geiten- en koeienmelk, maar dat de variant gemaakt van geitenmelk wordt verkozen vanwege de betere smaak, de witte kleur en de langere houdbaarheid. Het kan puur worden gegeten, maar wordt ook vaak geserveerd bij het ontbijt met honing en jam, en wordt gebruikt in fruitdesserts en in ekmek kadayıfı Eerst wordt een siroop gekookt van suiker, citroensap en water. Het kadayıf (een soort filodeeg) wordt in een schaal bevochtigd met warm water, daarna wordt het overtollige water afgegoten en het kadayıf op het vuur geplaatst. De warme siroop wordt erover gegoten. Tijdens het koken wordt de siroop die zich ophoopt aan de rand van de schaal herhaaldelijk over het kadayıf gegoten, totdat het kadayıf de hele siroop heeft opgenomen. Vervolgens wordt het omgedraaid en op een kleinere schaal geplaatst. Na het afkoelen wordt er room (kaymak) bovenop gedaan. De textuur van dit dessert wordt bepaald door de siroop die geduldig wordt opgenomen; de room wordt pas als laatste op de afgekoelde korst gedaan. Dit is een soort roomtoetje met suiker en lokum (Turkse lekkernij).
Het verhaal van de roomtoetje met lokum, die verkocht wordt op het treinstation en langs de straten van de stad, gaat al meer dan honderd jaar terug. Volgens de gemeente werd dit toetje voor het eerst geproduceerd in 1901 door een suikerbereider in de stad en werd het al snel een van de symbolen van Afyon. De bereiding wordt ook beschreven: een donkere suikerstroop wordt opgeklopt tot hij wit wordt, daarna worden er room en vanille aan toegevoegd en wordt het gemengd. De geografische ligging van de stad heeft bijgedragen aan de verspreiding van dit product over het hele land. De gemeente schrijft dat de ligging van Afyonkarahisar, als knooppunt van wegen en spoorwegen, en het feit dat treinen door het station rijden, ervoor zorgen dat reizigers die van west naar oost, of van noord naar zuid reizen, de stad bezoeken, wat resulteert in een grote consumptie van dit toetje. De lokum zelf is een oudere lekkernij. Dezelfde bron meldt dat de naam "lokum" afkomstig is van een Ottomaanse uitdrukking die "keelpijn verlichtend" betekent, en dat het al bekend was in Anatolië sinds de vijftiende eeuw, en in de zeventiende eeuw zich verspreidde binnen het rijk. Oorspronkelijk gemaakt met honing of pek, en meel, is de bereiding en smaak van lokum veranderd met de komst van geraffineerde suiker en zetmeel. Afyonkarahisar is een van de plaatsen waar dit dessert veel wordt geproduceerd, en de roomtoetje met lokum combineert twee bekende producten van de stad in één. Sucuk en pastirma (Turkse vleeswaren)
De rol van de veeteelt in de economie van de stad komt tot uiting in de vleesproducten. De gemeente meldt dat sucuk, samen met pastirma en kavurma, vleeswaren zijn die al sinds de Middeleeuwen in Centraal-Azië worden geconsumeerd en die synoniem zijn geworden met de provincie Afyon. De basis van de productie van sucuk is het rijpen van rauw vlees met zout en kruiden. Volgens dezelfde bron is de meest geschikte periode voor de productie oktober en november, en voor sucuk worden vaak kleinere stukken vlees gebruikt die niet geschikt zijn voor De gemeente benadrukt dat papaverzaad een onmisbaar ingrediënt is in deze keuken, en dat het vooral veel gebruikt wordt in gebak. "Haşhaşlı pide" (pide met papaverzaad), "bükme" (een soort bladerdeeg), "ağzı açık" (een open gebak) en "katmer" (een dunne, gelaagde lekkernij) zijn hier bekende voorbeelden. In de provincie groeit papaverzaad in drie kleuren: geel, wit en zwart; het verschil in kleur heeft geen invloed op het gebruik. Papaverzaad dat in oktober wordt gezaaid, wordt beschouwd als "herfstzaad", terwijl zaad dat in maart en april wordt gezaaid, als "zomerzaad". De oogst begint eind juni. De zaden worden gescheiden en gebruikt om papaverzaadolie en -pasta te maken, of ze worden onbewerkt over het deeg gestrooid. Deze zaden zijn onlosmakelijk verbonden met de bakkerijtraditie. Volgens de gemeente zijn "bükme", "ağzı açık", "katmer", zuurdesembrood en aardappelbrood de meest voorkomende producten; ze bevatten vaak ingrediënten zoals linzen, kaas, aardappelen en gehakt. De smaak van het vet in "bükme" draagt aanzienlijk bij aan de smaak, en margarine wordt in deze keuken niet vaak gebruikt. De aardappelen die gebruikt worden in aardappelbrood komen ook uit de lokale landbouw. Volgens de administratie van de gemeente worden in Şuhut gele aardappelen en in Sandıklı witte aardappelen geteeld, en deze aardappelen zijn zeer gewild in veel delen van het land.
**Het feestmaal en de "sıra yemeği"**
Het is onvolledig om de keuken van Afyonkarahisar alleen te beschrijven aan de hand van individuele gerechten, omdat deze keuken een specifieke manier van tafelen kent. Tijdens speciale gelegenheden worden er gezamenlijke maaltijden geserveerd aan lange tafels, en dit wordt "sıra yemeği" genoemd. De gemeente en de provincie geven aan dat bij verlovingen en bruiloften, waar tot twintig personen aan tafel zitten, er tot vijftien verschillende gerechten worden geserveerd, waarvan er doorgaans vier vleesgerechten en vier desserts zijn. De assistent-kok bepaalt de volgorde waarin de gerechten worden geserveerd, en dit proces wordt "yemek kurtarma" genoemd. Bij uitvaarten en andere bijeenkomsten kan het aantal gerechten oplopen tot veertig. Een bekend kenmerk van de "sıra yemeği" is de afsluiting. Volgens de gemeente is het gebruikelijk om aan het einde van de maaltijd "ekşili bamya" (okra met een zure saus) te serveren, wat specifiek is voor Afyonkarahisar en bedoeld is om de spijsvertering te bevorderen. Vroeger werden ook "gezekler" (sociale bijeenkomsten) georganiseerd aan deze lange tafels. "Gezekler" zijn samenkomsten met een vast ritme, waarin er wordt gepraat, gegeten en waarin bepaalde regels gelden. De provincie meldt dat in de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw er kalkoen werd geserveerd bij "gezekler", en dat De kersen van Afyonkarahisar zijn een product met een geografische indicatie en werden vroeger geserveerd als compote bij traditionele maaltijden. Hoe herkent u deze keuken in de stad?
De gemakkelijkste manier om de keuken van Afyonkarahisar te leren kennen, is om de dag te beginnen met "kaymak" (room). Probeer deze room bij het ontbijt, puur of met honing, om dit product, dat de naam van de stad draagt, in zijn meest eenvoudige vorm te ervaren. Kies voor de lunch een van de lokale broodjes, zoals de "haşhaşlı bükme" (broodje met sesamzaad). Dit is een goede kennismaking met de smaak van sesamzaad voor wie dit nog niet eerder heeft geproefd. De provinciale directie voor Cultuur en Toerisme wijst op de historische bazaar "Uzun Çarşı" en de "Bedesten" in Sandıklı als plaatsen waar u lokale specialiteiten kunt vinden. Tijdens een wandeling door de historische bazaar ziet u winkels die worst ("sucuk"), luchtgedroogd vlees ("pastırma") en Turkse lekkernijen ("lokum") verkopen. De beste tijd om "sucuk" te proeven is aan het einde van de herfst en in de winter, omdat de productie dan het meest intensief is. Laat de "kaymaklı ekmek kadayıfı" (gebak met room) voor het einde van de maaltijd en let op hoe de siroop in het deeg trekt. De UNESCO-pagina vermeldt ook dat er in de stad festivals worden georganiseerd die gewijd zijn aan de lokale gastronomie. De data van deze festivals variëren elk jaar, dus raadpleeg de actuele aankondigingen van de gemeente en de provinciale directie voordat u vertrekt. Denk aan de koelkethoek voor de "kaymaklı lokum" of "sucuk" die u mee naar huis wilt nemen, aangezien roomproducten gekoeld moeten worden bewaard. Een laatste tip: probeer deze keuken niet in één maaltijd te proeven. De tafel van Afyonkarahisar biedt langzaam gegaarde vleesgerechten, zoete gerechten die met geduld worden doordrenkt met siroop, en gerechten die in een bepaalde volgorde worden geserveerd. Een maaltijd die u na een bezoek aan het kasteel en een blik op de daken van de stad nuttigt, zal de perfecte samenvatting van uw dag zijn.
Bronnen:
- Afyonkarahisar Provinciale Directie voor Cultuur en Toerisme, Gastronomische Stad Afyonkarahisar, https://afyon.ktb.gov.tr/TR-63518/gastronomi-sehri-afyonkarahisar.html
- Gemeente Afyonkarahisar, Eten en cultuur in Afyonkarahisar, https://www.afyon.bel.tr/afyonkarahisar/yemek-kulturu
- UNESCO Creative Cities Network, Afyonkarahisar, https://www.unesco.org/en/creative-cities/afyonkarahisar
- Cultureel portaal, "Kaymaklı ekmek kadayıfı", https://www.kulturportali.gov.tr/turkiye/afyonkarahisar/neyenir/kaymakli-ekmek-kadayifi
- Wikipedia, "Ekmek kadayıfı", https://tr
Reacties
Schrijf de eerste reactie
