Οδηγοί πολιτισμού και τέχνης, προτάσεις για εκδηλώσεις και ιστορίες από την πόλη.
Στα βόρεια της πόλης Νιγδέ, ανάμεσα στην πεδιάδα Μελεντίζ και τις παραδοσιακές κοιλάδες της Καππαδοκίας, υπάρχουν ορισμένα υψώματα που, με μια πρώτη ματιά, φαίνονται απλώς γυμνά λόγια.
Στη νοτιοανατολική περιοχή, λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης Καμάν, και ακριβώς δίπλα στο χωριό Τσαγκίρκαν, υψώνεται ένας στρογγυλός λόφος που αναδύεται από την εύφορη πεδιάδα.
Όταν κάποιος επισκέπτεται το Μπάτμαν, συχνά το γνωρίζει με ένα συγκεκριμένο όνομα, αλλά πίσω από αυτό το όνομα κρύβεται μια ιστορία που διαρκεί λιγότερο από ένα αιώνα.
Καθώς περιηγείστε τις αίθουσες των ευρωπαϊκών μουσείων που φιλοξενούν έργα της Αναγέννησης, αν προσέξετε προσεκτικά ένα πίνακα, ένα τραπεζομάντηλο ή το δάπεδο μπροστά από έναν θρόνο, συχνά θα δείτε ένα χαλί με μπλε και κόκκινες διακοσμητικές λεπτομέρειες ή με ένα οκτάγωνο σχέδιο.
Στην οδό που οδηγεί από την Ούσακ προς την Σμύρνη, περίπου είκοσι πέντε χιλιόμετρα δυτικά της πόλης, βρίσκεται μια περιοχή που ονομάζεται Γκιούρε. Οι στρογγυλοί λόφοι που βρίσκονται στις όχθες της στενής πεδιάδας, η οποία ποτίζεται από τον ποταμό Γεντίζ, στην πρώτη ματιά φαίνονται σαν απλοί λόφοι.
Το τραπέζι της Σίβας είναι το τραπέζι της στέπας. Τα ζώα που βόσκουν στα βουνά, οι σύκες που ωριμάζουν σε μεγάλο υψόμετρο, οι πέτρινες φούρνοι και το αλάτι από βράχους αποτελούν τη βάση αυτής της κουζίνας.
Εάν δείτε ένα μεγάλο σκυλί ανοιχτού χρώματος, με μαύρη μάσκα, κοντά σε ένα κοπάδι προβάτων στην εύφορη πεδιάδα της Σίβας, είναι πολύ πιθανό να έχετε συναντήσει ένα σκυλί της ράτσας "Κανγκάλ".
Στην Σανλιούρφα, όταν κάθεστε στο τραπέζι, δίπλα από το ψωμί, το κεμπάπ και τις κεφτέδες, θα βρείτε σίγουρα ένα μπαχαρικό με βαθύ κόκκινο έως μωβ χρώμα. Οι ντόπιοι το αποκαλούν "isot".
Καθώς περπατάτε στη συνοικία Haleplibahçe της Σανλιούρφα, κάτω από τα πόδια σας βρίσκονται τα ερείπια των μεγάλων κατοικιών της ρωμαϊκής εποχής, ενώ στα δωμάτιά τους υπήρχαν χαλιά φτιαγμένα από πέτρα.
Όταν ακούγεται το όνομα "Erzincan", ένα από τα πρώτα πράγματα που έρχονται στο μυαλό, ακόμα και σε ανθρώπους που βρίσκονται σε άλλες περιοχές της χώρας, είναι ένα συγκεκριμένο είδος τυριού.
Στην εθνική οδό που συνδέει την Ερζιντζάν με την Ερζουρούμ, περίπου 15 χιλιόμετρα ανατολικά της πόλης, θα δείτε έναν στρογγυλό λόφο που υψώνεται από την πεδιάδα.
Σπάνια κάποιος που επισκέπτεται το Τσορούμ επιστρέφει χωρίς να έχει πάρει μαζί του κάτι. Συνήθως, στην τσάντα του υπάρχει μια συσκευασία με φιστίκια.
Η ανακάλυψη του ονόματος μιας πόλης μέσα από τα ίδια τα αρχαία κείμενα που προέρχονται από αυτήν, αποτελεί μια από τις πιο συναρπαστικές στιγμές της αρχαιολογίας. Δύο αρχαιολογικοί χώροι στην Τουρκία, η Χατούσα στην Μπογάζκαλε και η Σαπίνουβα στην Ορτακίοι, προσέφεραν ακριβώς αυτή την εμπειρία.
Στην περιοχή του Αρντάχαν, ο χειμώνας έρχεται νωρίς και διαρκεί πολύ. Η γεωργική παραγωγή είναι περιορισμένη, ενώ οι βοσκοτόποι είναι εκτενείς. Ως αποτέλεσμα, η διατροφή της περιοχής βασίζεται στο σιτάρι, το γάλα, το κρέας και το μέλι. Δύο από τα πιο γνωστά προϊόντα αυτής της περιοχής είναι η πάπια και το τυρί.
Το "Tokat kebabı" σερβίρεται σε ένα ταψί, και κάθε κομμάτι του ταψιού αφηγείται μια ξεχωριστή ιστορία.
Στο Τοκάτ, τα σχέδια με μήλα και σταφύλια που απεικονίζονται σε μαντίλες, σε υφάσματα ή σε καλύμματα κρεβατιών, χαράσσονται ένα προς ένα με το χέρι.
Καθώς περπατάτε στα χωριά της Ρίζε, θα δείτε μικρές ξύλινες κατασκευές, στερεωμένες σε τέσσερις στύλους, που αιωρούνται στον αέρα, ακριβώς δίπλα στα σπίτια. Κάποιες διακρίνονται για τις ανάγλυφες δοκούς τους, ενώ άλλες για τα σκουρόχρωμα ξύλινα στοιχεία τους, μαρτυρώντας μια τέχνη που διαρκεί πάνω από έναν αιώνα.
Καθώς πλησιάζετε στο Ρίζε από την παραλιακή οδό, το πρώτο πράγμα που σας τραβάει την προσοχή δεν είναι η θάλασσα, αλλά οι πλαγιές που υψώνονται ακριβώς πίσω από αυτήν. Αυτές οι πλαγιές είναι καλυμμένες με φυτείες τσαγιού, πυκνά φυτεμένες, καλλωπισμένες και διατεταγμένες σε σειρές, δημιουργώντας ένα βαθύ πράσινο χρώμα.
Στα επτά χιλιόμετρα βορειοανατολικά της πόλης Μαλάτια, ανάμεσα στους αμυγδαλόδενδρους της περιοχής Ορντούζου, βρίσκεται το Αρσλάντεπε, ένα λόφος που, με μια πρώτη ματιά, φαίνεται σαν ένας συνηθισμένος λόφος.
Όταν κάποιος επισκέπτεται το Μαλάτια το καλοκαίρι, συχνά αναγνωρίζει την πόλη από τη μυρωδιά της. Στα αρχάρια του Ιουλίου, τα βερίκοκα συλλέγονται από τους κήπους και απλώνονται στις στέγες, στις αυλές και στα χωράφια, όπου ο ήλιος τα κάνει να σκουρτίσουν μέσα σε λίγες μέρες.
Στην Κασταμόνου, μια μέρα συνήθως ξεκινά με ένα ψωμάκι και τελειώνει το απόγευμα με μια φρέσκια πίτα με κρέας που μόλις βγήκε από τον φούρνο. Ενδιάμεσα, μπορεί να υπάρχει μια φέτα παστουρμά, ένα μπολ τυριού ή ένα πιάτο με ξινό ρύζι.
Ο δρόμος που οδηγεί από το Κασταμόνου προς το Σινόπ, καθώς πλησιάζει στο Τασκεπρού, κατηφορίζει προς μια εκτεταμένη πεδιάδα ποταμού.
Το Κονουραλπ, που βρίσκεται οκτώ χιλιόμετρα βόρεια της Ντούζτσε, στην πρώτη ματιά μοιάζει με μια ήσυχη συνοικία μιας επαρχίας. Ωστόσο, κάτω από τους κήπους, τα σπίτια και τα στενά δρομάκια, βρίσκεται μια αρχαία πόλη, η οποία μετονομάστηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια των αιώνων.
Είναι εύκολο να βρείτε τη Ντούζτσε στον χάρτη. Είναι μια μικρή επαρχία, τοποθετημένη στο μέσο της διαδρομής μεταξύ της Κωνσταντινούπολης και της Άγκυρας, και βρίσκεται στην ακτή του Ακτσάκοτσα, η οποία είναι η μόνη περιοχή της που συνορεύει με τη Μαύρη Θάλασσα.
