Gidsen over cultuur en kunst, evenemententips en verhalen uit de stad.
In het zuidwesten van Bolu, verscholen tussen beboste bergen, liggen twee kleine stadjes, Mudurnu en Göynük, die de best bewaarde traditionele kenmerken van de provincie behouden.
Mengen, een klein district in het noorden van Bolu, gelegen tussen beboste heuvels, is een van de weinige plaatsen in Turkije waar de naam bijna synoniem staat voor een bepaald beroep.
Hoe je ook naar Zonguldak reist, de eerste indruk die de stad je geeft is dat ze jong is.
Iemand die Manisa in de zomer bezoekt, komt door kilometerslange rijen wijngaarden in de Gediz-vlakte. Van midden augustus tot begin september is er oogst in de wijngaarden, en langs de randen van de dorpen zijn overal uitgespreide druiven te zien.
Elke lente regent het in Manisa kleine stukjes papier, verpakt in kleurrijke folie, vanuit de lucht. De menigte kijkt omhoog, strekt hun handen uit, en elk stukje dat wordt gevangen voordat het op de grond valt, wordt begroet met een uitroep van vreugde.
Iemand die Isparta aan het einde van mei bezoekt, zal de stad in eerste instantie ervaren door haar geur. De roze rozen die in de tuinen in de vallei bloeien, worden vroeg in de ochtend geoogst en gedestilleerd voordat de dag echt warm wordt, waardoor een bekende geur over de stad hangt.
Wanneer men aan Isparta denkt, komen er twee dingen in gedachten: rozen en tapijten. De rozen vullen de lente van de stad met hun geur, terwijl de tapijten de rest van het jaar het ritme bepalen van de huizen, werkplaatsen en markten.
Antakya kan niet volledig beschreven worden zonder te spreken over de mozaïeken. De vloermozaïeken die zich in de stad en in de omliggende villa's bevinden, vormen vandaag de dag een van de grootste mozaïekcollecties ter wereld.
Reizigers die Hatay bezoeken, leren het gebied vaak eerst kennen door zijn keuken.
Om Elazığ te leren kennen, is het voldoende om aan tafel te gaan zitten. De keuken van Elazığ is een rijke en diepgewortelde Anatolische keuken, met meer dan honderdvijftig verschillende gerechten, zoals vastgelegd door het Ministerie van Cultuur en Toerisme van Elazığ.
Wanneer de avond valt in de hoogvlakte van Harput, verspreiden de lichten van het stadscentrum zich over de vlakte, en de stilte van de oude stad daalt neer. Deze stilte is de plek waar, door de eeuwen heen, een muzikale traditie is ontstaan en zich heeft ontwikkeld.
Wie Diyarbakır voor het eerst bezoekt, zal onmiddellijk de kleur van de stad opmerken. De muren, torens, binnenplaatsen van caravanserais, gevels van herenhuizen en straattegels hebben een tint die varieert van donkergrijs tot zwart. Deze kleur wordt bazalt genoemd.
Reizigers die Diyarbakır bezoeken, leren de stad eerst kennen door haar muren, en daarna door haar keuken. Als je de registraties bekijkt, zie je dat de keuken van deze stad niet alleen bedoeld is om honger te stillen, maar ook een kennis is die al generaties lang wordt doorgegeven.
Voor veel mensen roept de naam Tekirdağ direct beelden op van vleesgerechten. Echter, de zoete kant van deze regio is net zo kenmerkend als de köfte (Turkse gehaktballetjes), en het belangrijkste ingrediënt van deze zoete kant is verrassend genoeg kaas.
Wanneer iemand Tekirdağ bezoekt, is de eerste vraag vaak dezelfde: waar kan ik de beste köfte (gehaktballetjes) proeven? Deze vraag is begrijpelijk, omdat de naam van deze stad bijna synoniem is geworden met de naam van dit gerecht.
Wie Samsun kent als een havenstad en als een centrum voor industrie en handel beschouwt, weet vaak niet dat de grond van deze provincie een van de meest intensief bewerkte gebieden aan de Zwarte Zeekust is.
Of je nu Samsun per boot of over land bereikt, het eerste wat je ruikt is de geur van een bakkerij.
In de drukke wijken van Mersin en Tarsus steken twee groene heuvels op. Ze zijn beplant met dennenbomen, hebben paden en terrassen, en op het eerste gezicht lijken ze op gewone parken.
Voor iemand die voor het eerst Mersin bezoekt, is de stad vaak verbonden met een bepaald gerecht: de "dürüm". De "tantuni" is een gerecht dat nauw verbonden is met de naam van deze stad, maar de culinaire tradities van Mersin zijn veel uitgebreider dan slechts één gerecht.
De geschiedenis van Anatolië begint in een wijk waar handel werd gedreven.
De beste manier om Kayseri te leren kennen, is via de lokale keuken. De stad is gelegen in een vlakte aan de voet van de berg Erciyes, op een punt waar oude karavaanroutes samenkomen, en de keuken van de stad weerspiegelt deze twee aspecten.
Terwijl je door de historische markten van Gaziantep loopt, hoor je als eerste het geluid van hamers. In het gebied rond de voet van de citadel staan de koperwerkers nog steeds achter hun kraampjes.
Wanneer een reiziger Gaziantep bezoekt, is de eerste vraag vaak: "Waar kan ik hier het beste eten?". Deze vraag is meer dan alleen nieuwsgierigheid; het is een manier om de identiteit van de stad te ontdekken.
In Turkije is Ezine een van de eerste namen die te binnenvalt als je aan witte kaas denkt. Deze naam verwijst naar een district, maar ook naar een productieproces dat wettelijk beschermd is.
