Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

Mersin Sofrası, van Tantuni tot Kerebiçe.

Voor iemand die voor het eerst Mersin bezoekt, is de stad vaak verbonden met een bepaald gerecht: de "dürüm". De "tantuni" is een gerecht dat nauw verbonden is met de naam van deze stad, maar de culinaire tradities van Mersin zijn veel uitgebreider dan slechts één gerecht.

Radar TürkiyeRadar Türkiye4 Kasım 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Mersin Sofrası, van Tantuni tot Kerebiçe.

Hier is de vertaling van de Turkse tekst naar het Nederlands:

Voor iemand die Mersin voor het eerst bezoekt, is de stad vaak verbonden met een "dürüm" (Turkse wrap). "Tantuni" is een gerecht dat vaak geassocieerd wordt met deze stad, maar de keuken van Mersin is veel meer dan slechts één gerecht. De hummus en kebab van Tarsus, de yoghurt van Silifke gemaakt van geitenmelk, de bananen van Anamur, de abrikozen en olijfolie van Mut, en de "kavut" (een soort schapenvleesgerecht) van Bozyazı, zijn allemaal onderdeel van deze rijke keuken. Deze tekst, gebaseerd op de lijst met geografisch beschermde producten van de provincie Mersin, verkent de keuken van de provincie, district per district. Aan het einde staan enkele suggesties voor wie deze smaken ter plaatse en in het juiste seizoen wil proeven.

Wat betekent een geografische aanduiding?

Een geografische aanduiding is een registratie die de naam van een product beschermt, samen met de plaats waar het wordt geproduceerd. Om een product deze registratie te geven, moet worden aangetoond dat de kenmerken van het product afkomstig zijn van de bodem, het klimaat of de expertise die van generatie op generatie wordt doorgegeven in die regio. Op de website van de provincie Mersin worden de eenentwintig geregistreerde producten in de provincie individueel vermeld, met de datum van registratie voor elk product. De oudste vermeldingen in de lijst dateren uit 2003. De "Mersin Cezeryesi" (een soort zoet gerecht) werd geregistreerd op 15 januari 2003, en de "Anamur Banaan" op 9 juli 2003. De meest recente vermeldingen dateren uit 2024, waaronder de "Gülnar Druiven" en de "Anamur Batırığı" (een soort fruit). Bij het lezen van de lijst wordt duidelijk dat de keuken van de provincie voortkomt uit twee belangrijke bronnen: enerzijds de stedelijke keuken van Tarsus en Mersin, en anderzijds de traditionele keuken van de dorpen en nomaden langs de Torosbergen en de westkust.

Tantuni, de straatversnapering van de stad

Op de website van de provincie staat "Mersin Tantuni" vermeld met de datum 21 maart 2017, en wordt het beschreven als een typisch vleesgerecht uit de regio Mersin. Volgens de beschrijving van de registratie is het onderscheidende kenmerk het gebruik van vet rundvlees en katoenolie. Het vlees wordt eerst ontdaan van bloedvaten en membranen, in blokjes gesneden en kort gekookt. Vervolgens wordt het op een grote "tantuni"-plaat gespreid, en met katoenolie, rode paprikapoeder, sumak en zout op het vuur geroerd. Het gekookte vlees wordt naar het midden van de plaat getrokken en daar warm gehouden. Regelmatig wordt er water over de plaat gesprenkeld, zodat deze niet aanbrandt en de damp het vlees warm houdt. De tekst legt ook uit waarom katoenolie wordt gebruikt: deze olie geeft geen bittere of verbrande geur bij verhitting. De "tantuni" wordt naar wens in een Volgens hetzelfde document werden "kerebiç" voor het eerst in de jaren 1940 gemaakt door families die zich bezighielden met het maken van zoetigheden in de centrale markt van de stad. Ze werden alleen tijdens de ramadan en tijdens feestdagen verkocht vanaf karren. In de loop der tijd werd het een geliefd dessert dat het hele jaar door geproduceerd werd. Een ander detail dat in de registratie wordt benadrukt, is dat er geen suiker wordt gebruikt in het deeg van de "kerebiç". De zoetheid komt van het schuim dat vlak voor het serveren wordt toegevoegd. Het recept van het Cultureel Portaal beschrijft ook hoe het schuim wordt gemaakt. De wortel van de "çöven" wordt een nacht in water geweekt, langdurig gekookt en het resulterende water wordt opgeklopt totdat het schuim vormt. Het recept van het portaal vermeldt ook dat er kaneel over het schuim wordt gestrooid. "Cezerye" is een dessert gemaakt van wortelen.

"Cezerye" is de oudste vermelding op de lijst. Volgens de beschrijving van de instantie is het hoofdbestanddeel gele wortel. De wortel wordt gekookt en gehakt, vervolgens wordt er suiker, glucose en citroenzuur aan toegevoegd om er een jam van te maken, waarna het wordt verhit. Afhankelijk van de variant worden er in dit stadium walnoten, hazelnoten of pistachenoten toegevoegd. Na het laten rusten krijgt de "cezerye" vorm door het in een mal te gieten. De pagina vermeldt verschillende varianten, waaronder walnoot-, hazelnoot- en pistachenotenvarianten, evenals de varianten die in bolvorm worden gemaakt. Op de lijst van de instantie wordt dit dessert benadrukt als het eerste product van de provincie dat een geografische aanduiding heeft. "Tarsus Sofrası" (Tarsus Tafel)

Bijna de helft van de lijst is afkomstig van Tarsus, en dit district is op zichzelf al een culinaire bestemming. "Tarsus Humusu" is geregistreerd op 1 november 2017. Volgens de tekst van de instantie is de productie van hummus in dit district begonnen in de jaren 1920. Gekookte kikkererwten worden in een koperen kom met een stamper verpletterd, waarna er tahini, citroensap, knoflook en kruiden worden toegevoegd, en er wordt hete olie met chilivlokken over gegoten. Optioneel kan er ook pastirma (gedroogd vlees) worden toegevoegd, en het gerecht wordt warm gegeten. De tekst van de registratie noemt de korrelige textuur die ontstaat door het verpletteren van de kikkererwten met een stamper als een onderscheidend kenmerk van het product. De tahini die in de hummus wordt gebruikt, wordt gemaakt van lokale sesamzaad dat in de regio Çukurova wordt geoogst. "Tarsus Kebabı" (Tarsus Kebab) en "Tarsus Fındık Lahmacunu" (Tarsus Hazelnoot Lahmacun) zijn op dezelfde dag, 17 september 2020, geregistreerd. De kebab wordt gemaakt door gemalen vlees van mannelijke schapen en staartvet te mengen met ui Volgens de tekst van de directie krijgt de yoghurt een subtiele rooksmaak omdat deze in een pot wordt gekookt op een vuur van hout. De fermentatie vindt plaats in aardewerken potten of in potten die in de regio "çingil" worden genoemd, en de yoghurt wordt in dezelfde potten verkocht. Bozyazı Kavut is een traditioneel gerecht dat wordt bereid door keizerhazelnoot, sesam, pinda en akdarı (een soort lokale graan) te mengen, zonder te koken. Volgens de tekst werd kavut vroeger meegenomen tijdens lange reizen, transhumantie en bij herders, en daarom wordt het in de regio ook wel "herdershalva" genoemd. Er wordt geen suiker toegevoegd; de zoetheid komt van de noten. Anamur Batırığı wordt gemaakt met fijne bulgur, pinda, sesam, gedroogde tomaten en tomatenpuree. In deze batırığı wordt geen tahini gebruikt, maar in plaats daarvan wordt een pasta gemaakt van pinda en sesam. Een deel wordt met de hand gekneed tot kofta, en de rest wordt met koud water gemengd en samen met groenten gegeten.

De milde kust van Mersin weerspiegelt zich ook in de lokale producten. Anamur-banaan en Erdemli-banaan staan afzonderlijk vermeld in de lijst. De oogst van de Anamur-banaan vindt voornamelijk plaats tussen oktober en eind maart. De oogst van de Erdemli-citroen begint begin november en duurt tot februari. Mut-abrikoos is een tafelabrikoos, en de registratietekst benadrukt dat deze een rode schil, stevig vruchtvlees en een goede houdbaarheid heeft. In de tekst over Mut-olijfolie wordt ook gesproken over een olijfboom in het district die 1300 jaar oud is en als monumentale boom is geregistreerd. De Gezende-pruim aan de kust van Göksu is een vroege, groene pruim. De Gülnar-druif wordt in verschillende wijken van het district verbouwd en is een kleine, pitloze, zwarte druif die geschikt is om te drogen. De Silifke-aardbei groeit in de alluviale bodems van de Göksu-delta.

Een kalender voor het seizoen:
Het is gemakkelijk om deze lijst om te zetten in een reisplan. Volgens de registratieteksten wordt de Erdemli-citroen geoogst van november tot februari, en de Anamur-banaan van oktober tot eind maart, dus dit is het seizoen voor de kusttuinen in de winter. De Gezende-pruim wordt vroeg geoogst omdat de bomen vroeg in het voorjaar ontwaken. Kerebi wordt tegenwoordig, volgens de tekst van de directie, het hele jaar door geproduceerd. Şalgam wordt in de zomer beschouwd als een verfrissend drankje en in de winter als een verwarmende drank. Yayla bandırması kan, volgens de registratietekst, tot zes maanden worden bewaard in een koele, droge plaats, bijvoorbeeld aan een touw, en is daarom geschikt om mee naar huis te nemen.

Praktische tips:
Om tantuni op de juiste manier te ervaren, moet je het ter plaatse eten, direct van de pan. Je kunt zelf zien hoe het vlees aan de rand van Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie