Ga naar de hoofdinhoud
Radar Türkiye
Ontdek evenementen in de app
Openen
Radar Türkiye

Mesir Pasta, een lentegebruik in Manisa.

Elke lente regent het in Manisa kleine stukjes papier, verpakt in kleurrijke folie, vanuit de lucht. De menigte kijkt omhoog, strekt hun handen uit, en elk stukje dat wordt gevangen voordat het op de grond valt, wordt begroet met een uitroep van vreugde.

Radar TürkiyeRadar Türkiye4 Kasım 2026
Nog geen beoordelingen

Log in om te liken en te beoordelen

Mesir Pasta, een lentegebruik in Manisa.

Elke lente regent het in Manisa een kleurrijk spektakel: kleine stukjes, verpakt in gekleurd papier, dwarrelen vanuit de lucht neer. De menigte kijkt omhoog, strekt hun handen uit en elk stukje dat wordt gevangen, wordt begroet met een uitroep van vreugde. Dit tafereel heet het Mesir Macunu Festival, en in 2012 werd het opgenomen in de UNESCO-lijst van Immaterial Cultural Heritage. Dit artikel vertelt over de Mesir Macunu als cultuur en traditie. We kijken naar wat het is, hoe het gemaakt wordt, wie het maakt, in welke omgeving de traditie zich heeft ontwikkeld en hoe een bezoeker het vandaag de dag kan ervaren, op basis van informatie van officiële bronnen. Een verhaal over een pasta.

De provincie Manisa beschrijft de oorsprong van deze traditie als volgt: De moeder van Sultan Süleyman, Hafsa Sultan, raakte in Manisa ziek, zonder dat de oorzaak duidelijk was. Merkez Efendi, de hoofdarts van de medrese (religieuze school) van het Sultanscomplex, bereidde een pasta van veertig verschillende kruiden en specerijen. Toen Hafsa Sultan herstelde, wenste ze dat deze pasta elk jaar tijdens het voorjaar aan het volk werd uitgedeeld. Sindsdien wordt de pasta, verpakt in kleine papiertjes, elk jaar rond dezelfde tijd over het publiek verspreid. Het verhaal wordt van generatie op generatie doorverteld, maar historici zijn voorzichtig met de details. De TDV Islam Encyclopedia, in het artikel over Merkez Efendi, wijst erop dat de informatie dat de pasta door hem in de darüşşifa (ziekenhuis) werd bereid, niet wordt bevestigd door moderne auteurs. Dezelfde bron benadrukt dat de darüşşifa pas veel later, in 1539-1540, werd voltooid, nadat Merkez Efendi Manisa had verlaten. Het verhaal moet dus eerder gelezen worden als een traditie die is ontstaan in het geheugen van de stad, en niet als een historische gebeurtenis. De kracht van de traditie ligt juist hierin. De inwoners van Manisa vertellen dit verhaal al eeuwenlang en herbeleven het elk voorjaar.

Veertig kruiden en specerijen:
Het recept voor de Mesir Macunu is meer een overgeleverde kennis van meester naar leerling, dan een schriftelijk recept. De provincie Manisa noemt enkele van de kruiden en specerijen die in de pasta zitten. Denk aan anijs, karwij, mosterdzaad, kokos, kardemom, zwarte peper, kruidnagel en komijn. Ook koriander, rabarber, saffraan, gum arabic, kaneel, vanille en pimentnoot zitten erin. Gember, galangal, sinaasappelschil, senna en venkel maken de mix compleet. Het resultaat is een pasta met een donkere kleur, een intense geur en een warme, kruidige smaak. De chef-kok is verantwoordelijk voor het maken van de pasta en bewaakt alle stappen. Hij controleert de versheid van de kruiden, bepaalt de verhoudingen, inspecteert de bereidingsomgeving en de gebruikte potten. Hij geeft zijn kennis door aan zijn leerlingen, zowel mondeling als door praktijkvoorbeelden. Deze keten van vakmanschap zorgt ervoor dat de traditie voortlee Gedurende het festival worden minstens drie ton van de pasta bereid, die vervolgens wordt verspreid. Dit laat zien dat het evenement meer een stedelijke organisatie is dan een eenvoudige culinaire activiteit. Verspreiding en drukte

Het bekendste moment van het festival is de verspreiding. De in papier verpakte pasta wordt vanaf de koppen en minaretten van de Sultan-moskee naar beneden gegooid naar de menigte. Duizenden mensen, afkomstig uit verschillende delen van Turkije, proberen de stukjes op te vangen voordat ze op de grond vallen. De UNESCO-registratie vermeldt dat het festival elk jaar van 21 tot en met 24 maart plaatsvindt. De registratie beschrijft ook dat er tijdens de voorbereidingen en gedurende het festival een traditioneel geklede orkest van vijfenveertig personen historische Ottomaanse muziek speelt. De tekst van de registratie benadrukt ook dat de inwoners van Manisa een sterke emotionele band met het festival hebben. Het festival bestaat niet alleen uit de verspreiding. De provincie Cultuur en Toerisme meldt dat er tijdens het programma, naast de mesir-mengselbereiding en -distributie, ook een traditionele mesir-korteoptocht plaatsvindt. Er zijn ook een kookwedstrijd, volksconcerten, theater- en volksdansvoorstellingen, evenals activiteiten voor kinderen. Het versturen van de pasta naar buitenlandse gasten en buurprovincies wordt voortgezet als een teken van gastvrijheid. De locatie van de traditie

Het festival vindt al eeuwenlang plaats rond dezelfde locatie. Dit is het Sultan-complex, gebouwd in Manisa ter nagedachtenis aan de moeder van Sultan Suleiman. De provincie Cultuur en Toerisme meldt dat de culturele locatie waar het festival plaatsvindt, in 1988 door het Ministerie van Cultuur en Toerisme is aangewezen als beschermd gebied. Het artikel over het Hafsa Sultan-complex in de TDV Islam Encyclopedia beschrijft het complex als het meest indrukwekkende voorbeeld van klassieke Ottomaanse architectuur in Manisa. Dezelfde tekst vermeldt dat de festiviteiten waarbij de pasta wordt uitgedeeld, sinds 1951 opnieuw zijn opgestart. Het darüşşifa, of geneeskundig hospitaal, van het complex speelt een bijzondere rol in het verhaal van de traditie. Volgens de inscriptie is het gebouw in 1539-1540 gebouwd door Sultan Suleiman ter nagedachtenis aan zijn moeder. Het TDV-artikel vermeldt ook de personeelsformatie die uit de stichtingsakte is afgeleid. Daar werkten een hoofdarts, een chirurg, twee oogartsen, een specialist in psychische aandoeningen en twee apothekers. Er waren ook apothekersassistenten, vier verpleegkundigen, een beheerder, een secretaris, twee koks en een wasvrouw. Deze lijst biedt een zeldzame kijk op hoe een ziekenhuis georganiseerd was in een Ottomaanse stad in de zestiende eeuw. Het gebouw zelf weerspiegelt deze organisatie. Volgens het TDV-artikel is het darüşşifa gebouwd in een bijna vierkant plan, met muren van ruwsteen en baksteen. Het heeft een laag dak met dubbele rijen overhangende bakstenen en doet denken aan vroegere gebouwen. Via Volgens het Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme werd het ziekenhuis in 1922 verbrand en in de jaren 1962-1963 gerestaureerd. Het gebouw, dat lange tijd leeg stond, werd in 1996 aan de Celal Bayar Universiteit overgedragen. De universiteit opende het op 30 november 2013 als het Museum voor Medische Geschiedenis van Sultana Hafsa. Tegenwoordig is dit de beste plek om meer te leren over de traditie van Mesir. Waar en hoe te bezoeken:

Als u het festival zelf wilt ervaren, plan dan uw bezoek in maart. De dagen rond het festival zijn druk en de menigte vult de omgeving van het complex al vroeg in de ochtend. Wie een goede plek wil bemachtigen, moet er vroeg bij zijn, maar zelfs op de achtergrond heeft u nog steeds een goede kans om iets te vangen. De stukjes vallen over een groot gebied. Als u met kleine kinderen reist, kies dan een plek aan de rand van de menigte waar u gemakkelijk kunt bewegen. Controleer de actuele aankondigingen van de organiserende instanties voor de exacte data en het programma van het festival. Zelfs als u niet tijdens het festival aanwezig bent, kunt u de sporen van Mesir volgen. Een eerste stap is om door de buitenplaats van het Sultana-complex te wandelen en naar de ruïnes en de bakstenen muren van het ziekenhuis te kijken. Vervolgens kunt u de zalen van het museum bezoeken, waar secties zijn gewijd aan de Ottomaanse geneeskunde en de geschiedenis van het ziekenhuis. We raden aan om vooraf de openingstijden en de bezoekvoorwaarden van het museum te controleren. Een wandeling door de straten in de buurt van het complex geeft u ook een gevoel voor de stedelijke omgeving waar deze traditie is ontstaan. Hoe te proeven:

De pasta van Mesir heeft een sterke en kruidige smaak. Wanneer u het papier opent, is het stukje klein en plakkerig. Het wordt langzaam in de mond gedaan en gesmolten. U zult merken dat de kruiden om beurten naar voren komen. Eerst proeft u kaneel en kruidnagel, gevolgd door de warmte van gember en zwarte peper. Het proeven van een stukje is de eenvoudigste manier om deel uit te maken van deze traditie. Het meenemen van een paar stukjes naar uw dierbaren is een manier om de oude gastvrijheid van de stad voort te zetten. Bescherming en behoud:

Veel instellingen werken samen om de Mesir Pasta Festival te beschermen. Het Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme meldt dat het festival wordt gesteund door het Ministerie van Cultuur en Toerisme en dat er onderzoek en inventarisatie naar het festival worden uitgevoerd. Het festival wordt georganiseerd door de provinciegouverneur van Manisa, de burgemeester van Manisa en een lokale promotieorganisatie. De organisatie heeft een uitgebreid archief met visuele en schriftelijke documenten van elk festival. De Celal Bayar Universiteit in Manisa organiseert ook academisch onderzoek, symposia en panelen over het festival. Een jaarlijkse internationale fotowedstrijd documenteert ook de beelden van het festival. De registratie bij UNESCO in 2012 betekent dat deze inspanningen internationaal erkend worden. De pasta van Mesir is meer dan alleen Bronnen:

Reacties

0/1000

Schrijf de eerste reactie