Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye

Podróż rzeki Akarçay, od miejscowości Altıgöz do jeziora Eber.

Akarçay to rzeka, która nie wpływa do morza. Wypływa z terenów położonych na zachodzie miasta Afyonkarahisar, przepływa przez centrum miasta, skręca w kierunku wschodnim, przecina rozległą równinę i kończy swój bieg w jeziorze Eber, położonym między miastami Bolvadin i Çay.

Radar TürkiyeRadar Türkiye19 Ekim 2026
Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Podróż rzeki Akarçay, od miejscowości Altıgöz do jeziora Eber.

Akarçay to rzeka, która nie wpływa do morza. Wypływa z terenów położonych na zachodzie Afyonkarahisar, przepływa przez centrum miasta, skręca na wschód, przecina rozległą równinę i kończy swój bieg w jeziorze Eber, położonym między miejscowościami Bolvadin i Çay. Na tym krótkim odcinku rzeki znajdują się: starożytny most z okresu Seldżuków, długi most karawannowy, który przetrwał trzy epoki – bizantyńską, osmańską i współczesną, oraz jezioro, znane z ptaków, trzcin i suszy. W tym tekście śledzimy rzekę od jej źródeł do jeziora, opisując, na co zwrócić uwagę podczas zwiedzania.

W Wikipedii można znaleźć informację, że Akarçay to rzeka, która nadaje nazwę dorzeczu, w którym się znajduje, i uchodzi do jeziora Eber. W tym samym artykule zaznaczono, że stara nazwa rzeki to Kokarçay. Chociaż uważa się, że rzeka, o której mowa w tekstach Hetytów pod nazwą Aştarpa, zazwyczaj odpowiada Wielkiej Mezrii, niektórzy naukowcy twierdzą, że ta nazwa odnosi się do dzisiejszej Akarçay; co oznacza, że nawet historyczna nazwa rzeki jest wciąż przedmiotem dyskusji. Akarçay nie wypływa z jednego źródła, ale stopniowo powiększa się, przyjmując dopływy. Zgodnie z Wikipedią, jej głównym źródłem jest Aksu Deresi, znany również jako Araplı dere. Następnie do niej wpływają dopływy: Seyitler Çayı (znany również jako Kuruçay) z północy, a później Çayözü Deresi z północy oraz Kali Çayı z południa, a rzeka, zasilana tymi wodami, wpływa do jeziora Eber. Ze względu na to, że teren jest otoczony wysokimi górami, wilgotne powietrze morza nie dociera tutaj. Dlatego woda w rzece w poszczególnych porach roku – wiosną, latem, jesienią i zimą – wykazuje duże różnice. Osoba, która widzi Akarçay wiosną, może opisywać go inaczej niż osoba, która widzi go pod koniec lata.

Wewnątrz miasta znajduje się most Altıgöz.

Najstarszym śladem, jaki rzeka pozostawiła w mieście Afyonkarahisar, jest most Altıgöz. Portal kulturowy informuje, że most znajduje się w centrum miasta, w dzielnicy Çetinkaya, nad rzeką Akarçay, która przepływa na północ od formacji skalnej Cirit Kayalığı. Most znajduje się na starej drodze, która prowadziła z Afyonkarahisar do wsi Han, a następnie do Gazlıgöl i Eskişehir. Nazwa pochodzi od sześciu łuków, z których dwa są okrągłe, a cztery spiczaste. Konstrukcja jest wykonana z kamiennego wypełnienia, pokrytego dużymi, obrobionymi kamieniami, a miejscami użyto kamieni pochodzących z innych miejsc. Te kamienie pochodzące z innych miejsc są najbardziej interesującym elementem mostu. Zgodnie z portalem kulturowym, stare kamienie balust Tablica inskrypcyjna, która spadła do rzeki i została przeniesiona do muzeum w 1980 roku, została również umieszczona w swoim oryginalnym miejscu. Historyk, cytowany przez agencję Anadolu, zaznaczył, że most był również naprawiany w okresie osmańskim, w 1891 roku. Źródła nie są zgodne co do dokładnej daty budowy mostu. Strona poświęcona mostom w Ministerstwie Kultury i Turystyki przypisuje budowę mostu do roku 1214 i dynastii Akkoyunlu, podczas gdy tekst na portalu kulturalnym wskazuje, że związek z Akkoyunlu jest wspomniany w dokumentach sądu, a sama tablica inskrypcyjna podaje inne daty. W tym tekście opieramy się na treści tablicy, ale wystarczy wiedzieć, że te daty odzwierciedlają wieki historii. Obecnie most jest mało używany, co czyni go budowlą, którą można spokojnie podziwiać nad brzegiem rzeki.

Droga wiodąca na równinę:

Akarçay, opuszczając miasto, skręca na wschód i otwiera się na rozległą równinę. Artykuł na Wikipedii poświęcony jezioru Eber opisuje obszar, przez który przepływa rzeka, jako obszar obniżenia o średniej długości 100 kilometrów i szerokości 25 kilometrów, rozciągający się w kierunku północno-wschodnim. Na północy znajdują się góry Emir, a na południu góry Sultan, otaczając tę równinę. W tym miejscu dźwięk rzeki cichnie, jej koryto spowalnia, przepływając między polami, i płynie w kierunku drugiego, ważnego mostu, który niegdyś stanowił część szlaków karawaningowych.

W Bolvadin, Most Kırkgöz:

Most Kırkgöz znajduje się około siedmiu kilometrów na południowy wschód od centrum miasta Bolvadin, nad rzeką Akarçay, która przepływa do jeziora Eber. Według informacji agencji Anadolu, most został zbudowany w 1150 roku przez cesarza bizantyjskiego Manuela I Komnenosa i miał 40 przęseł. Historyk z Uniwersytetu Afyon Kocatepe, cytowany w artykule, wyjaśnił, że most był ważnym punktem na trasie północ-południe, łączącej Stambuł z południem, od czasów rzymskich, że był wykorzystywany jako główna trasa w okresie Seldżuków, a w okresie osmańskim był ciągle używanym przejściem. Architekt Sinan jest odpowiedzialny za powiększenie mostu do jego obecnej długości. Według Ministerstwa Kultury i Turystyki, południowa część mostu to marmurowa i bazaltowa konstrukcja, zbudowana przez Manuela I, a północna część została przedłużona przez Sinana do 64 przęseł. Agencja Anadolu podaje, że prace te zostały wykonane podczas kampanii Kanuna Sultana Sulejmana w Bagdadzie i Iranie. Sinan dodał do mostu miejsce na modlitwy, marmurową schodkę do wody i tablicę inskrypcyjną. Według Wikiped Wikipedia informuje, że podczas zmian biegu rzeki, niektóre elementy krajobrazu zostały zniszczone, a inne ukryte pod ziemią. Most został uszkodzony podczas Wojny o Niepodległość, inskrypcja na nim spadła do rzeki, a następnie została odnaleziona i przeniesiona do muzeum. Obecnie most stoi z dala od głównej drogi, pośród pól, i z lotu ptaka wydaje się przecinać równinę jak linijka. Koniec podróży: Jezioro Eber

Podróż wzdłuż rzeki Akarçay kończy się na Jeziorze Eber. Według Wikipedii, Eber jest jedenastym co do wielkości jeziorem w Turcji i znajduje się na wysokości około 967 metrów nad poziomem morza. Jest to jezioro słodkowodne, będące pozostałością po znacznie większym i głębszym jeziorze z epoki lodowcowej. Wikipedia informuje również, że nazwa pochodzi od plemienia Awşar, a kiedyś jezioro było połączone z jeziorem Akşehir. Obecnie, przez kanał, woda z jeziora Eber jest doprowadzana do jeziora Akşehir. Dyrekcja Kultury i Turystyki województwa informuje, że jezioro leży na terenie powiatów Çay i Bolvadin i jest zasilane przez wody źródliskowe płynące z gór Sultan. Powierzchnia jeziora jest pokryta trzcinami. Według Wikipedii, trzciny mogą osiągać wysokość nawet pięciu, a nawet sześciu metrów, dlatego jezioro bardziej przypomina łąkę niż zbiornik wodny. W jeziorze znajduje się setki pływających wysp, które miejscowi nazywają "kopak". Powstają one, gdy korzenie trzcin odrywają się od ziemi i pokrywają się nagromadzoną przez wiatr ziemią. Część mieszkańców wsi położonych nad jeziorem zarabia na obróbce trzcin i wikliny. Eber jest również jeziorem ptaków. Wikipedia wymienia wśród migrujących ptaków wodnych, które przybywają do jeziora w celu polowania, gniazdowania lub zimowania, takie gatunki jak: kaczka nurka, kaczka czubata, pelikan dalmatyński, kormoran czerwonawy, kormoran siwy, mewa trójpalczasta i łabędź niemały. 22 czerwca 1992 roku jezioro zostało uznane za obszar chroniony pierwszej kategorii. Ten status jest dobrym przypomnieniem, aby podczas spaceru nad brzegiem nie wchodzić do trzcin i nie zakłócać spokoju ptaków. Jednak istnieje fakt, który należy wziąć pod uwagę przed wizytą w Eber. Powierzchnia jeziora zmienia się z roku na rok. Wikipedia podaje, że najwyższy poziom wody odnotowano w maju 1969 roku, a najniższy w październiku 1991 roku, a powierzchnia jeziora w tym okresie zmniejszyła się z 164 do 62 kilometrów kwadratowych. Z kolei gazeta Hürriyet Daily News, powołując się na lokalne media, informowała w październiku 2018 roku, że jezioro wyschło w wyniku suszy, co spowodowało trudności dla mieszkańców wsi, którzy żyli z rybołówstwa i trzcin. Oznacza to Podczas spaceru po moście spróbujcie rozróżnić kamienie z różnych epok; prawdziwą przyjemność daje obserwacja różnic między północzną częścią, do której przyczynił się Sinan, a południową, pozostałością z czasów bizantyjskich. Poświęćcie ostatnie godziny dnia na zwiedzanie jeziora Eber. Zabierzcie lornetkę do obserwacji ptaków i zachowajcie ciszę nad brzegiem; w okresie migracji jezioro jest najbardziej żywe. Załóżcie wygodne buty do chodzenia, ponieważ ścieżki wzdłuż brzegu i wokół mostu są głównie gruntowe i miejscami błotniste. Obie części mostu są otwarte i nie mają określonych godzin zwiedzania, ale zaplanujcie powrót przed zmrokiem ze względu na oświetlenie i bezpieczeństwo. Ta krótka rzeka, która dostarcza wodę do miasta, nawadnia okoliczne tereny i ostatecznie tworzy jezioro, pozwala poznać Afyonkarahisar nie tylko ze względu na jego zamek, ale także ze względu na jego wodę.

Źródła:

Komentarze

0/1000

Napisz pierwszy komentarz