Przejdź do głównej treści
Radar Türkiye
Odkrywaj wydarzenia w aplikacji
Otwórz
Radar Türkiye

Najstarsze ślady Izmiru: od Hethitów do Ioni.

Historia Izmiru jest często opowiadana poprzez pryzmat takich miast jak Smyrna, Efez i Bergama. Ten tekst przygląda się czasom i wydarzeniom, które poprzedzały te wielkie miasta i kształtowały je.

Radar TürkiyeRadar Türkiye15 Ekim 20266
Brak ocen

Zaloguj się, aby polubić i ocenić

Najstarsze ślady Izmiru: od Hethitów do Ioni.

Historia Izmiru jest często opowiadana poprzez pryzmat takich miejsc jak Smyrna, Efez i Bergama. Ten tekst przybliża historię tego regionu, sięgając głębiej w przeszłość. Pod doliną Bornova znajduje się osada, której historia sięga ponad osiem tysięcy lat. Inna osada, położona na obrzeżach doliny Kemalpaşa, była zamieszkana przez ponad tysiąc lat. W przełęczy Karabel znajduje się wykuta w skale królewska grobowiec z epoki brązu. Na wzgórzu, z którego widać rzekę Gediz, znajdują się ruiny murów Aioli, a w Ürkmez znajduje się małe miasto jońskie, położone na półwyspie. Wszystkie te miejsca znajdują się w granicach dzisiejszego prowincji Izmir, są dostępne w ciągu jednego dnia podróży i są stosunkowo mało znane. Poniżej przedstawiono te miejsca w przybliżonej kolejności chronologicznej.

**Yeşilova, pierwsza osada Izmiru**

Historia zaczyna się w Bornova, pod obecną powierzchnią doliny. Wzgórze Yeşilova zostało odkryte przypadkowo w 2003 roku; nauczycielka plastyki, pracująca przy budowie parku w Buca, zauważyła artefakty archeologiczne w ziemi i przekazała je do Muzeum Archeologicznego w Izmirze. Po zbadaniu pochodzenia ziemi, odkryto lokalizację wzgórza. Wykopaliska przesunęły znany zakres historii Izmiru o osiem tysięcy pięćset lat wstecz. Pierwsza społeczność, która zamieszkała w tym miejscu, mimo powodzi i pożarów, nie opuściła osady przez co najmniej tysiąc lat, wielokrotnie ją odbudowując. W najwyższym poziomie warstwy neolitycznej, wznoszono prostokątne domy z kamiennymi fundamentami, wychodzące na dziedziniec. Podczas wykopalisk znaleziono fragmenty ceramiki z odciskiem palców kobiet i dzieci, warsztat produkcji toporów, ciężarki do przędzenia oraz narzędzia używane w obróbce skóry. Pozostałości małży i innych owoców morza wskazują, że wybrzeże w tamtych czasach było znacznie bliżej, a pierwsi mieszkańcy Izmiru żyli z owoców morza. Osada została opuszczona około 5700 p.n.e. po pożarze i powodzi. Obecnie na wzgórzu znajduje się centrum informacyjne należące do gminy Bornova. Kierownik wykopalisk, Zafer Derin, informuje, że centrum przyjmuje ponad dwadzieścia tysięcy gości rocznie, a zwiedzający są tam przyjmowani przez archeologów. Programy edukacyjne dla dzieci są najbardziej znaną częścią centrum. Podczas trwających wykopalisk w pobliskim Yassıtepe, znaleziono pięciotysięcioletnie naczynia; zespół archeologiczny określa to miejsce jako miejsce, w którym rozpoczęła się urbanizacja Izmiru.

**Ulucak, osada zamieszkana przez tysiąc lat**

Wyjeżdżając z Bornova w kierunku Ankary i kierując się w stronę Kemalpaşa, dociera się do wzgórza Ulucak, położonego na obrzeżach Rolnicy w tej okolicy uprawiają pszenicę jednorzędową i jęczmień wielorzędowy, hodują owce, kozy i świnie, a także polują na jelenie. Podczas wykopalisk w 2022 roku, prawie w każdym domu znaleziono pieczęcie, ciężarki i wagi, co skłoniło zespół archeologiczny do określenia Ulucak jako jednego z najstarszych ośrodków tkactwa w regionie Egejskim. W kolejnym sezonie uwagę przyciągnęło pięć glinianych figur, ustawionych obok siebie, o wysokości od trzech do dziesięciu centymetrów. Obszar wzgórza jest miejscem wykopalisk; nie ma regularnych wizyt. Poza sezonem wykopalisk można podziwiać teren z drogi i otoczenie, ale aby zobaczyć znaleziska, należy odwiedzić muzea w Izmirze i śledzić komunikaty zespołu archeologicznego. Karabel – podpis króla z epoki brązu.

Droga z Kemalpaşa do Torbalı przechodzi przez Przełęcz Karabel, położoną na najbardziej zachodnim krańcu masywu Bozdağ, pomiędzy szczytem Nif Dağı a wzniesieniami biegnącymi na wschód. Na południowym zboczu przełęczy, w niszy o wymiarach około dwóch i pół metra na półtora metra, wyrzeźbiono w skale postać mężczyzny, trzymającego w jednej ręce włócznię, a w drugiej łuk. Luwijski hieroglificzny napis, znajdujący się między głową a włócznią, przez długi czas nie mógł zostać odczytany. W 1998 roku hititolog David Hawkins odczytał napis jako imię króla Tarkasnawa z Miry, wspominając również jego ojca Alantalliego i dziadka. Mira była królestwem zależnym od Hittytów, a relief datowany jest na koniec XIII wieku p.n.e. Kolejną sławę reliefowi przynosi Herodot. Historyk wspomina o dwóch figurach, wyrzeźbionych w skale wzdłuż dróg w Ioni, trzymających włócznię i łuk, i łączy je z egipskim królem Sesostrysem; przez długi czas dyskutowano, czy Karabel mógł być jedną z tych figur. Około stu metrów na północ od reliefu znajdował się kolejny, podobny relief oraz dwa napisy; zaginęły one podczas prac drogowych w latach 1977-1982. Ocalały relief można zobaczyć z punktu, do którego prowadzą schody z drogi. Najlepsze światło pada rano; wybierz godziny, w których cień pada z boku, aby dostrzec kontury figury na zużytkowanej powierzchni. Nie dotykaj skały, nie wspinaj się do niszy. W okolicy znajduje się miejsce rekreacyjne, idealne na krótką przerwę. Larisa – twierdza Aiol, z widokiem na rzekę Gediz.

Na wzgórzu obok wioski Buruncuk w Menemen znajduje się Larisa, z widokiem na rzekę Gediz, zwana w starożytności Hermos. Według starożytnych źródeł, była to jedna z dwunastu miast Aiol w wschodnim regionie Oto miejsce, gdzie historia splata się z krajobrazem. Na zachodnim wzgórzu znajdują się pałace, świątynia i megaron, a na wschodnim – forteca. Na płaskim terenie między wzgórzami znajdują się tarasy rolnicze. Ponieważ nie znaleziono śladów z okresu po III wieku p.n.e., uważa się, że miasto zostało opuszczone w tym czasie. Badania sugerują, że Larisa jest rzadkim przykładem tego, jak miasto w Anatolii powstało pod panowaniem Persów. Do Menemen można dojechać pociągiem podmiejskim, ale aby dotrzeć do Buruncuk i na wzgórze, potrzebny jest samochód. To miejsce archeologiczne, gdzie nie znajdziecie wytyczonych ścieżek ani tablic informacyjnych, więc załóżcie wygodne buty. Z góry roztacza się widok na dolinę Gediz, który natychmiast wyjaśnia, dlaczego miasto zostało założone w tym miejscu. Lebedos to miasto jońskie, znane jako opuszczona wioska.

Ostatni punkt trasy znajduje się na południu, na półwyspie Kısık, w pobliżu Ürkmez, w Seferihisar. Lebedos był jednym z dwunastu miast wchodzących w skład Ligi Jońskiej. Według starożytnych przekazów, miasto zostało założone przez jednego z synów króla Kodrosa z Aten, choć źródła podają różne imiona tego syna. Półwysep ma 175 metrów długości, jest niski i skalisty, a do lądu łączy się wąskim przesmykiem o szerokości około 200 metrów. Lebedos, nie posiadający dobrego portu ani rozległego obszaru za portem, pozostawał w cieniu potężnych sąsiadów, takich jak Kolophon i Teos, ale słynął ze źródeł wód mineralnych. Historia miasta jest pełna wzlotów i upadków. W 302 roku p.n.e. Lysymachos przeniósł mieszkańców do Efezu, ale miasto przetrwało i przez pewien czas nosiło nazwę Ptolemais. Rzymski poeta Horacy opisał go jako opuszczoną, małą osadę. W czasach rzymskich, grupa aktorów wygnana z Teos, osiedliła się w Lebedos, co na krótko ożywiło miasto. W 2004 roku na półwyspie znaleziono mały, obrobiony odłamek obsydianu, co sugeruje, że osada mogła istnieć znacznie wcześniej, być może nawet w neolicie. W Lebedos nie przeprowadzono jeszcze wykopalisk. Zachowały się fragmenty murów otaczających półwysep. Podczas badań powierzchniowych przeprowadzonych w latach 2017-2019 znaleziono fragmenty ceramiki z czarną polewą, pochodzące z Attyki. Aby zwiedzić, wystarczy przejść z wybrzeża na półwysep i podążać wzdłuż linii murów. W miesiącach letnich Ürkmez jest zatłoczony, więc najlepiej odwiedzić to miejsce wcześnie rano lub wiosną i jesienią, aby uniknąć tłumów.

Jak połączyć te miejsca?

Odwied Źródła:

Komentarze

0/1000

Napisz pierwszy komentarz