Οδηγοί πολιτισμού και τέχνης, προτάσεις για εκδηλώσεις και ιστορίες από την πόλη.
Από την Αττάλεια προς τα βόρεια, προς την περιοχή της Ποζάντι, ο επιβάτης παρατηρεί σε ένα σημείο ότι τα Ταύροι υψώνονται σαν ένας τεράστιος τοίχος.
Στην Αδάν, το φαγητό δεν είναι απλώς ένα γεύμα, αλλά μια συνήθεια που καθορίζει τον ρυθμό της ημέρας.
Καθώς περπατάτε στις κοιλάδες της Καππαδοκίας, σίγουρα θα δείτε μικρές τρύπες στις πλαγιές, μερικές από τις οποίες περιβάλλονται από κόκκινες και λευκές λωρίδες. Αυτά δεν είναι παράθυρα σπιτιών, αλλά είσοδοι για περιστέρια.
Ο ποταμός Κιζιλίρμακ, ο μακρύτερος ποταμός της Τουρκίας, χωρίζει την πόλη Αβάνος από ανατολικά προς δυτικά, διασχίζοντάς την από το κέντρο. Το όνομα της πόλης, καθώς και η βιοτεχνία από την οποία οι κάτοικοί της ζουν, συνδέονται με αυτό το νερό.
Όλοι όσοι επισκέπτονται για πρώτη φορά την Καππαδοκία, κάνουν την ίδια ερώτηση: Πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι βραχομορφές, αυτές οι λεπτές στήλες με το σκούρο "καπέλο" στην κορυφή τους; Η απάντηση δεν βρίσκεται σε ένα μόνο γεγονός, αλλά σε δύο ξεχωριστές ιστορίες που εκτείνονται σε εκατομμύρια χρόνια.
Ο ποταμός Σακάρια και η επαρχία Σακάρια φέρουν το ίδιο όνομα όχι τυχαία. Ο ποταμός πηγάζει κοντά στην περιοχή Τσιφτέλερ της Εσκή Σεχίρ, διαγράφει μια μεγάλη καμπύλη στην Κεντρική Ανατολία και, στρέφοντας την πορεία του προς το βορρά, φτάνει στη Μαύρη Θάλασσα.
Για κάποιον που έρχεται στην Σακάρια από την Κωνσταντινούπολη, το πρώτο πράγμα που συναντά συχνά είναι ένα τραπέζι. Η περιοχή βρίσκεται εκεί όπου οι εύφορες πεδιάδες, που τροφοδοτούνται από τις ιζηματογενείς αποθέσεις του ποταμού Σακάρια, συναντούν τα δασώδη ορεινά λιβάδια και την ακτή της Μαύρης Θάλασσας.
Στην Εσκή Σεχίρ, ενώ στέκεστε μπροστά σε ένα βιτρίνα και θαυμάζετε μια σκηνή συγκομιδής σταφυλιών χαραγμένη σε μια λευκόχρωμη πέτρα, στην πραγματικότητα θαυμάζετε ένα υλικό που δεν βρίσκεται σε αυτή την ποιότητα σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου.
Η Εσκή Σεχίρ είναι μια από τις λίγες πόλεις στην Τουρκία που μπορείτε να επισκεφθείτε με τρένο και να εξερευνήσετε με τα πόδια.
Ο χειμώνας στην Άγκυρα είναι ένας αληθινός χειμώνας. Σύμφωνα με τις μετρήσεις που καταγράφονται από την Υπηρεσία Μετεωρολογίας από το 1927, η μέση θερμοκρασία του Ιανουαρίου στην πόλη είναι ελαφρώς πάνω από το μηδέν, ενώ η μέση χαμηλότερη θερμοκρασία είναι κάτω από το μηδέν.
Ένα από τα στοιχεία που συνέβαλαν στην μετατροπή της Άγκυρας σε πρωτεύουσα ήταν η σιδηροδρομική γραμμή. Στα τέλη του 1892, όταν η σιδηροδρομική γραμμή από την Κωνσταντινούπολη έφτασε στην πόλη, η Άγκυρα ήταν μια μικρή πόλη της Ανατολίας, γνωστή για το εμπόριο μαλλιού και σιτηρών.
Η μέση υψομετρική του Άνκαρα είναι 938 μέτρα και η πόλη είναι μια οικιστική περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα σε λόφους και πλαγιές, και όχι σε μια επίπεδη πεδιάδα. Γι' αυτό, ο πιο εύκολος τρόπος για να κατανοήσετε την πόλη είναι να ανεβείτε σε έναν λόφο και να την παρατηρήσετε από ψηλά.
Ένας άνθρωπος που ζει στην Άγκυρα περνάει καθημερινά δίπλα από αρκετούς τάφους, και συχνά δεν το γνωρίζει.
Είμαστε συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε την Άγκυρα ως μια πόλη που συνδέεται με τη θάλασσα ή ένα μεγάλο ποτάμι, αλλά στην πραγματικότητα η πόλη ιδρύθηκε σε μια πεδιάδα όπου συγκεντρώνονται τα νερά.
Η Άγκυρα, χτισμένη στην καρδιά της στέπας, είναι μια πρωτεύουσα στην οποία το μεγαλύτερο μέρος του πράσινου και των υδάτινων πόρων δημιουργήθηκαν αργότερα, μέσω σχεδιασμού και προσπάθειας.
Η περιοχή Bornova είναι γνωστή στους κατοίκους της Σμύρνης ως το ανατολικό τέρμα της γραμμής του μετρό, καθώς και ως μια περιοχή με μεγάλη συγκέντρωση φοιτητών και εύκολη πρόσβαση στα νοσοκομεία.
Η ιστορία της Σμύρνης συνδέεται συχνά με τα ονόματα Σμύρνα, Έφεσος και Πέργαμος. Αυτό το κείμενο εξετάζει την περίοδο πριν από αυτά τα μεγάλα ονόματα και τις περιφερειακές περιοχές τους.
Όταν ακούμε το όνομα "Urla", συνήθως έρχονται στο μυαλό η προβλήτα, οι αμπελώνες και η Κλαζομεναί. Ωστόσο, στα εσωτερικά τμήματα της περιοχής, ανάμεσα σε ελαιώνες και πευκοδάση, υπάρχουν δύο χωριά που έχουν δημιουργήσει τον δικό τους πολιτισμό με τις δικές τους προσπάθειες.
Δεν χρειάζεται να πάτε μακριά από την Σμύρνη για να κάνετε πεζοπορία στη φύση.
Πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν την Σμύρνη για τα πράσινα σημεία της παραλίας και το γαλάζιο του κόλπου. Ωστόσο, τα μέρη όπου οι κάτοικοι της πόλης συνήθως χαλαρώνουν τα Σαββατοκύριακα βρίσκονται συχνά λίγο πιο μέσα από την ακτή, στις περιοχές όπου οι άνθρωποι στην πραγματικότητα ζουν.
Ο οδικός άξονας που συνδέει την Κωνσταντινούπολη με την Δυτική Ευρώπη, την Αδριανούπολη και τα Βαλκάνια, αντιμετώπισε για αιώνες το ίδιο πρόβλημα.
Η Καγκίχανε είναι σήμερα μια από τις πιο πολυσύχναστες περιοχές της Κωνσταντινούπολης, γεμάτη με σταθμούς μετρό, επιχειρηματικά κέντρα και πολυκατοικίες που ανεβαίνουν στις πλαγιές.
Όταν μιλάμε για δάση στην Κωνσταντινούπολη, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό είναι το Δάσος του Βελιγράδ, αλλά η φυσική εικόνα της πόλης είναι πολύ πιο εκτεταμένη.
Η Κωνσταντινούπολη δεν είναι μια πόλη που ιδρύθηκε δίπλα σε μια μεγάλη λίμνη ή ποτάμι, και γι' αυτό, σε όλη την ιστορία της, ήταν αναγκασμένη να προμηθεύεται το νερό της από μακριά.
