Από τη λάσπη του ποταμού Kızılırmak, στα κεραμικά του Avanos.

Ο ποταμός Κιζιλίρμακ, ο μακρύτερος ποταμός της Τουρκίας, χωρίζει την πόλη Αβάνος από ανατολικά προς δυτικά. Το όνομα της πόλης, καθώς και η τέχνη που οι κάτοικοι ασκούν για να βγάλουν τα προς το ζην, συνδέονται με αυτό το νερό. Σύμφωνα με πληροφορίες από το Δήμο της Αβάνος, πολλοί ιστορικοί συνδέουν το όνομα "Αβάνος" με την λέξη "evani", η οποία σημαίνει "δοχείο, σκεύος, οικιακό αντικείμενο", και διαβάζουν το όνομα ως "η πόλη που κατασκευάζει κεραμικά". Σε αυτό το κείμενο, θα εξερευνήσουμε την προέλευση της κεραμικής της Αβάνος, πώς η αργιλώδης ύλη μετατρέπεται σε πηλό και στη συνέχεια σε αγγεία, και πού και πώς μπορείτε να παρακολουθήσετε αυτή την τέχνη στην πόλη σήμερα. Δεν θα αναφέρουμε τα ονόματα των εργαστηρίων, καθώς, περπατώντας στους δρόμους της πόλης, θα συναντήσετε ένα εργαστήριο σε κάθε γωνία. Μια τέχνη που διαρκεί από την Νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα.

Η κατασκευή αγγείων στην Αβάνος δεν είναι μια παράδοση που διαρκεί μερικές γενιές. Ένα πιστοποιητικό καταχώρησης από την Τουρκική Υπηρεσία Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και Εμπορικών Σημάτων αναφέρει ότι η κατασκευή κεραμικών στην περιοχή της Νεβσεχίρ συνεχίζεται από την Νεολιθική εποχή και έχει διαδοθεί στην περιοχή της Αβάνος. Σύμφωνα με το έγγραφο, κατά την Χάλκινη Εποχή, η αργιλώδης ύλη προέρχονταν πιθανότατα από τα βουνά της Αβάνος και από τον παλαιό ποταμό Κιζιλίρμακ, όπως και σήμερα. Τα πρώτα αγγεία διαμορφώνονταν με τη μέθοδο της περιέλιξης και του πλάσματος και ψηνόταν σε ανοιχτή φωτιά. Η κεραμοπήγνη εμφανίστηκε στα τέλη της Χάλκινης Εποχής, και η παραγωγή μεταφέρθηκε στον τροχό. Στις ανασκαφές του λόφου Τοπακλί, στην περιοχή Τοπακλί της Αβάνος, βρέθηκαν κεραμικά θραύσματα σε είκοσι τέσσερις στρώσεις, που χρονολογούνται από την Χάλκινη Εποχή μέχρι την Βυζαντινή περίοδο. Ο Δήμος αναφέρει ότι οι ανασκαφές αυτές πραγματοποιήθηκαν το 1967 από μια ιταλική ομάδα. Εν ολίγοις, πίσω από τον τροχό που περιστρέφεται στα εργαστήρια σήμερα, βρίσκεται μια παράδοση χιλιάδων ετών. Αγγεία για το ταξίδι στην Ανταλία

Όχι μόνο η κατασκευή, αλλά και η πώληση των αγγ Στην περιοχή Gedik, το έδαφος είναι κόκκινο και γαλάζιο, στην Burabayır κυρίως κόκκινο, στην Cinderesi κόκκινο και γαλάζιο, ενώ στην Kızılöz είναι κόκκινο. Το όνομα του ποταμού σχετίζεται επίσης με αυτό το χρώμα. Στο λήμμα της Βικιπαίδειας για την Avanos, αναφέρεται ότι η περιοχή αυτή, λόγω των αργιλικών και πηλικών εδαφών του Kızılırmak, ήταν παλαιότερα διάσημη για το κόκκινο χρώμα της, αλλά αυτό το χαρακτηριστικό έχει σε μεγάλο βαθμό χαθεί μετά την κατασκευή των φραγμάτων.

**Παραγωγή:**

Η παραγωγή ξεκινά με τη μεταφορά του κατάλληλου εδάφους σε ένα εργαστήριο, που ονομάζεται "işlik". Ανάλογα με την εργασία που θα γίνει, διαφορετικοί τύποι εδάφους αναμιγνύονται σε διαφορετικές αναλογίες, μια διαδικασία που ονομάζεται "harmanlama" (ανακάτεμα). Τα μεγάλα σωματίδια θρυμματίζονται με σφυρί και αλέθονται, και στη συνέχεια το έδαφος κοσκινίζεται. Η χειροκίνητη ανάμειξη ονομάζεται "çamur çıkartmak" (εξαγωγή λάσπης) και προστίθεται περίπου το ένα δέκατο νερό στη λάσπη. Η λάσπη αφήνεται να ξεκουραστεί για μια μέρα. Εάν παραλειφθεί αυτό το στάδιο, η λάσπη θα σπάσει, επειδή το νερό και τα μέταλλα πρέπει να διανεμηθούν ομοιόμορφα μέσα στη λάσπη κατά τη διάρκεια της ανάπαυσης. Η ξεκούραστη λάσπη πλάθεται με το χέρι και πρέπει να διαμορφωθεί την ίδια μέρα, αλλιώς θα αρχίσει να σκληραίνει.

**Το τροχάρι:**

Η διαμόρφωση γίνεται σε ένα τροχάρι, που στην Avanos ονομάζεται "çıkrık". Σύμφωνα με το λήμμα της Βικιπαίδειας για την Avanos, η λάσπη διαμορφώνεται με δεξιοτεχνία πάνω σε αυτό το μηχάνημα, το οποίο κινείται με το πόδι. Στο τροχάρι τοποθετούνται καλούπια, ανάλογα με το μέγεθος της εργασίας. Υπάρχουν τρεις τύποι καλουπιών: το κάτω καλούπι, το επίπεδο καλούπι και το "ulak" καλούπι, το οποίο δεν έχει βάση. Για τα δοχεία που μπορούν να χυτευτούν σε μία φάση, αρκούν το κάτω και το επίπεδο καλούπι. Για τα μεγάλα δοχεία που κατασκευάζονται σε δύο φάσεις, χρησιμοποιείται και το "ulak" καλούπι. Δίπλα στον τεχνίτη υπάρχει ένα μικρό κουβά νερού, και ο τεχνίτης ποτίζει την λάσπη με ένα κομμάτι ύφασμα για να μην στεγνώσει. Εάν η λάσπη δεν σταθεροποιηθεί καλά στο κέντρο, θα ταλαντεύεται και δεν θα πάρει σ Η δημοσίευση των Serap Ünal και Erdem Aybar από το Πανεπιστήμιο Süleyman Demirel, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου της Άγκυρας το 2022, περιγράφει λεπτομερώς αυτή τη δομή, η οποία στην περιοχή ονομάζεται "μαύρος φούρνος". Ο φούρνος έχει σχήμα ορθογώνιου παραλληλεπιπέδου και στην κατασκευή του χρησιμοποιείται "άκαμπτος λίθος". Το κάτω τμήμα, όπου καίγεται η φωτιά, ονομάζεται "κόλαση", ενώ στην κορυφή υπάρχει ένα τμήμα που ονομάζεται "κορυφή", από όπου παρακολουθείται η λειτουργία του φούρνου. Πριν από την ανάφλεξη, ο φούρνος αρωματίζεται και θερμαίνεται με ξύλα. Η φωτιά, ενισχυμένη με ξύλα, καίει τον φούρνο για τέσσερις έως οκτώ ώρες. Η εμφάνιση σπινθήρων, που ονομάζονται "çıngı", υποδηλώνει ότι το μαγείρεμα έχει ολοκληρωθεί. Στη συνέχεια, ο φούρνος αφήνεται να κρυώσει και τα προϊόντα αφαιρούνται σταδιακά. Μαύρη κεραμική, καπνιστή επεξεργασία.

Το ίδιο άρθρο παρουσιάζει την Avanos ως ένα κέντρο όπου διατηρείται μια σπάνια μέθοδος μαγειρέματος στην σύγχρονη κεραμική τέχνη της Ανατολίας. Σε αυτή τη μέθοδο, που ονομάζεται "καπνιστή επεξεργασία", τα κεραμικά τοποθετούνται σε ένα κουτί, ανάμεσα σε αυτά προστίθενται κάρβουνα, ξύλα και πριόνια, και το άνοιγμα του κουτιού κλείνεται με μια πέτρα. Το κουτί εισέρχεται στον μαύρο φούρνο μαζί με άλλα προϊόντα. Σε αυτό το περιβάλλον με χαμηλό οξυγόνο, τα σκεύη μαγειρεύονται από μέσα προς τα έξω, αποκτώντας μαύρο χρώμα. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, που παρακολουθήθηκε από τους ερευνητές, η θερμοκρασία έφτασε τα 850 έως 900 βαθμούς και επιτεύχθηκε ένα έντονο μαύρο χρώμα σε όλη την επιφάνεια των προϊόντων. Στην κεραμική με καπνιστή επεξεργασία δεν χρησιμοποιείται γλάσο. Η φυσική λάμψη της επιφάνειας προέρχεται από την λείανση. Το άρθρο αναφέρει ότι αυτή η τεχνική αποτελεί ένα από τα πολιτιστικά κληροδοτήματα της Avanos που κινδυνεύουν να χαθούν, και επισημαίνει ότι οι τεχνίτες εξακολουθούν να την εφαρμόζουν με επιτυχία. Νέοι φούρνοι, νέες αναζητήσεις.

Οι παραδόσεις δεν είναι στατικές. Μια ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε το 2021 στο ανοιχτό αρχείο του Πανεπ Στην Αβάνο, πού μπορείτε να δείτε την κεραμική τέχνη;

Όταν φτάσετε στην πόλη, κατευθυνθείτε πρώτα προς την όχθη του ποταμού. Σύμφωνα με τον δήμο, δύο γέφυρες συνδέουν τις δύο όχθες, εκ των οποίων οι δύο βρίσκονται σε περιφερειακό δρόμο. Η κατασκευή της πέτρινης γέφυρας ξεκίνησε το 1898 και η γέφυρα άνοιξε το 1900, με μήκος 151 μέτρα. Η ξύλινη κρεμαστή γέφυρα, που προορίζεται μόνο για πεζούς, χρονολογείται από το 1973, έχει μήκος 180 μέτρα και κρέμεται ελαφρά πάνω από τον ποταμό. Κοιτάζοντας από τη γέφυρα προς την πόλη, μπορείτε να δείτε τα εργαστήρια ανάμεσα στα παλιά σπίτια που είναι χτισμένα στην πλαγιά. Σύμφωνα με τη Wikipedia στα αγγλικά, το παλιό τμήμα της Αβάνο είναι σκαλισμένο σε μικρούς υπόγειους χώρους, οι οποίοι σήμερα χρησιμοποιούνται σε μεγάλο βαθμό από εργαστήρια κεραμικής. Σε πολλά εργαστήρια, είναι δυνατό να παρακολουθήσετε τον τεχνίτη να εργάζεται στο τροχάρι. Αρκεί να σταθείτε για λίγα λεπτά για να δείτε πώς ένα αγγείο δημιουργείται στο τροχάρι.

Πρακτικές συμβουλές:

• Η καλύτερη στιγμή για να παρακολουθήσετε την κεραμική τέχνη είναι νωρίς το πρωί, όταν οι τεχνίτες εργάζονται στο τροχάρι. Τα ημερομηνίες των ημερών ψησίματος διαφέρουν ανάλογα με το εργαστήριο.
• Τα δοκιμαστικά τροχάρια και τα μαθήματα στα εργαστήρια διαφέρουν ανάλογα με το εργαστήριο. Ρωτήστε για τις λεπτομέρειες επιτόπου.
• Ανάμεσα στα προϊόντα που είναι χαρακτηριστικά της περιοχής, συγκαταλέγονται τα σκεύη μαγειρικής, οι κανάτες νερού, τα αγγεία για την αποθήκευση τροφίμων κατά τη διάρκεια του χειμώνα και τα κουτιά.
• Στα κόκκινα αγγεία χωρίς γυάλωμα, το χρώμα προέρχεται από τον αιμίτη που περιέχεται στην αργιλώδη ύλη. Τα μαύρα και γυαλιστερά αγγεία μπορεί να έχουν ψηθεί με μια μέθοδο οξείδωσης.
• Όταν αγοράζετε ένα προϊόν, αναζητήστε την ένδειξη "Κεραμική Αβάνο" και το σήμα γεωγραφικής ένδειξης.
• Η Αβάνο μπορεί να επισκεφθεί σε συνδυασμό με την Υπόγεια Πόλη του Οζκόνακ και το Κάραβαν Σάραϊ του Σαρίχαν.

Πηγές:

• Τουρκικό Γραφείο Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας και Εμπορικών Σημάτων, πιστο