Van Kaleiçi naar Karaağaç, richting Meriç.

Begin uw dag bij de Macedonische Toren, gelegen in het noorden van Kaleiçi. Deze toren was een van de hoektorens van de muren die Hadrianopolis omringden, een stad gesticht door de Romeinse keizer Hadrianus, en is de enige overblijfsel van die muren. Het Cultureel Portaal noemt het de "Edirne Kasteel Macedonische Klokkentoren"; in de stad staat het ook bekend als de "Oude Klokkentoren". Bronnen schrijven de constructie van de toren toe aan de periode van Hadrianus, de tweede eeuw na Christus. Maak eerst een rondje om de toren, want de tuin is tegenwoordig ingericht als een archeologisch park. Tijdens opgravingen hier zijn keramische ovens en bakstenen constructies gevonden die waarschijnlijk als graanschuren werden gebruikt uit de Romeinse periode. Recente opgravingen hebben ook bijgebouwen van een kapel uit de tiende eeuw en een keramische oven uit de Byzantijnse periode blootgelegd. Zoek in de tuin ook naar de overblijfselen van een Ottomaanse ijskelder uit 1908 en de fundamenten van woningen uit de late Ottomaanse periode. Let bij het bekijken van de toren op de metselwerk van steen en baksteen aan de onderkant van de muur; hier kunt u zien dat het gebouw in verschillende periodes is gerestaureerd. In 1867 liet de gouverneur van Edirne, Hacı İzzet Paşa, houten verdiepingen aan de toren toevoegen en er een klok plaatsen. Vanaf dat moment werd de toren lange tijd de "Klokkentoren" of "Volksklok" genoemd. Het bovenste deel, dat zwaar beschadigd was bij een aardbeving in 1953, werd later gesloopt, dus het silhouet dat u vandaag ziet is zonder klok. Het Ministerie van Cultuur en Toerisme begon in december 2021 met de restauratie van de toren, en na een lange periode van werkzaamheden werd het in de zomer van 2026 heropend als het "Macedonische Torenmuseum". Binnenin kunt u met een lift naar het bovenste deel van de toren en de verschillende verdiepingen bekijken. In de tentoonstelling vindt u keramiek, glaswerk, lampen, munten en alledaagse voorwerpen uit de Romeinse, Oost-Romeinse, Ottomaanse en Republiek-periode. Een van de meest opvallende stukken van de collectie is een beeldhouwkop die Odysseus voorstelt en die in 1977 werd gevonden tijdens opgravingen in Kaleiçi. Er is ook een brandslang te zien, als herinnering aan de tijd dat de toren als brandwachtpost werd gebruikt. Het bovenste uitkijkterras biedt een prachtig uitzicht op de daken van Kaleiçi en de minaretten van de Selimiye-moskee. Ga naar de zuidelijke kant van het terras om foto's te maken; vanaf daar kunt u de richting van de Karaağaç-laan zien, waar u zo meteen naartoe zult lopen. Controleer voordat u vertrekt de actuele openingstijden en toegangsvoorwaarden van het museum op de officiële website. Verlaat de toren en loop een paar stappen naar het zuiden, richting de rand van Kaleiçi. Historische bronnen vermelden

Om bij de Ali Paşa Bazaar te komen, ga naar de ingang aan de kant van de toren, die vroeger bekend stond als de "Torenpoort". U zult deze bazaar niet zozeer als een winkelgebied ervaren, maar eerder als een doorgang tussen de oude stad (Kaleiçi) en de nieuwe stad. Volgens de TDV Islam Encyclopedie bevinden zich aan beide uiteinden van de bazaar de Torenpoort en de Vispoort, en daartussen bevinden zich nog vier andere poorten die uitkomen op zijstraten. Loop langs de lange gang en tel de zijpoorten, en bekijk wat u van buitenaf kunt zien. De encyclopedie vermeldt dat de Torenpoort en de zijpoorten niet precies op één lijn liggen, maar zich bevinden in enigszins afwijkende posities. Deze onregelmatigheid laat zien dat de bazaar is gebouwd om zich aan te passen aan de bestaande straatstructuur van die tijd, en is een typisch kenmerk van de oude Ottomaanse stedenbouw. Volgens oude bronnen bevond de poort die naar het westen opende zich op dezelfde lijn als de centrale poort van de vesting, wat betekent dat de bazaar de ommuurde stad verbond met de buitenwereld van handel. Evliya Çelebi beschreef de straten van Kaleiçi als een schaakbord met kruisende paden. Stap uit een van de zijpoorten en bekijk zelf hoeveel van dit rasterpatroon nog te zien is tegenwoordig. Kaleiçi stond ooit bekend om zijn houten huizen met twee verdiepingen, gelegen in tuinen; na branden en aardbevingen is een groot deel van deze structuur veranderd. Toch kunt u in de smalle straatjes nog steeds gevels vinden die de oude sfeer oproepen. Wanneer u terugkeert naar de bazaar, zet uw wandeling voort tot het centrale, vierkante gebied. Hier bevindt zich een gebedstuin, ondersteund door vier pilaren, en de encyclopedie beschrijft deze als het resultaat van de rechte ligging van de bazaar. Blijf op dit punt staan en bekijk de gang in beide richtingen; het ritme van de bogen die de gang verdelen, is hier het beste te zien. Let bij het verlaten van de bazaar opnieuw op de kleurrijke, ingelegde stenen en de gebeeldhouwde omlijstingen van de bogen. Men vermoedt dat dit de bazaar is die Lady Mary Wortley Montagu in de vroege 18e eeuw beschreef in een brief vanuit Edirne, als een overdekte en schone bazaar. De bazaar verloor haar glans in de 19e eeuw, werd in 1947 grondig gerestaureerd en kwam in de jaren zestig weer tot leven. Tegenwoordig is het er nog steeds druk, dus sta liever aan de rand, weg van de ingangen van de winkels, in plaats van in het midden van de gang. Als u met de fiets bent, neem deze dan te voet mee door de bazaar. Als het erg druk is, oversteek de bazaar in één keer en verken de zijstraten om te winkelen. Wanneer u de Vispoort verlaat, ga naar het zuiden, in de richting van Karaağaç. Vanaf hier volgt de weg de zuidelijke rand van Kaleiçi en daalt af naar de oever van de rivier Tunca.

Bron: TDV Islam Encycloped

Na het marktterrein, ga de weg richting Karaağaç en loop naar het zuiden. De weg kruist eerst de rivier de Tunca via de Tunca-brug; een constructie met dertien bogen, gebouwd in de vroege zeventiende eeuw, met een kleine toren in het midden. Kort na het oversteken van de Tunca, bereikt u het begin van de Meriç-brug. De twee rivieren komen vlak bij deze bruggen samen, dus u overbrugt binnen enkele honderden meters de twee belangrijkste waterwegen van Edirne. De bouw van de Meriç-brug begon in 1842 tijdens het bewind van Sultan Abdulmecid en werd in 1847 voltooid, volgens het Cultureel Portaal. Probeer de brug eerst van de oever te bekijken, van de zijkant. De twaalf spitsbogen, die rusten op dertien pijlers, zijn alleen als geheel te zien. Het midden van de brug is hoog, de uiteinden laag; dit profiel is duidelijk zichtbaar vanaf de oever. Let op de uitsparingen tussen de pijlers; deze zijn aangelegd om de druk van het water op de brug tijdens overstromingen te verminderen. Ga vervolgens naar de top van de brug en loop naar het marmeren paviljoen in het midden. Binnenin het paviljoen bevindt zich een inscriptie die de bouw van de brug beschrijft. Er wordt gezegd dat er in de koepel fresco's zijn met uitzicht op Edirne en dat er ooit een bliksemafleider met een zonmotief op de koepel zat. Blijf staan in het paviljoen en kijk naar het noorden; de minaretten van de Selimiye-moskee rijzen op boven het water en de bomen. Aan beide zijden van de brug zijn er kades van natuursteen aangelegd, waar schepen, bootjes en kleine vaartuigen konden aanmeren. Deze kades zijn een herinnering aan de rivierhandel die langs de Meriç naar de Balkan verliep. De Meriç ontspringt in Bulgarije, komt in Edirne Turkije binnen en vormt een deel van de grens met Griekenland. De recreatiegebieden langs de oever geven uitkijk op de rivier en bieden mooie plekken om te zitten en te ontspannen. De brochure van het Ministerie van Cultuur en Toerisme meldt dat u een tocht kunt maken op de Meriç met traditionele Kancabaş-boten, die geverfd zijn in de typische "Edirne-rood". De brochure adviseert ook om de zonsondergang aan de oever van de Meriç te bekijken, en deze plek is ideaal daarvoor. Wanneer de zon ondergaat in het westen, boven Karaağaç, is de reflectie van de bogen in het water op zijn mooist. Omdat de brug smal is en er verkeer overheen rijdt, is het verstandig om bij het maken van foto's aan de kant van de leuning te blijven. Als u vanaf de oever foto's wilt maken, bieden de vlakke plekken aan de westelijke kant van de brug de mogelijkheid om de hele rij bogen vast te leggen. Nadat u de brug bent overgestoken en aan de overkant bent aangekomen, bevindt u zich in Karaağaç. De weg loopt hier recht door naar het oude stationsgebouw.

Bron: Cultureel Portaal, Mecidiye-brug; Culture

Na het passeren van de Meric, loopt de weg in een rechte lijn naar binnen en brengt u voor het oude stationsgebouw. Maak eerst kennis met de omgeving, want de betekenis van deze halte ligt verborgen in haar geschiedenis. Karaağaç komt voor het eerst voor in bronnen uit de zestiende eeuw. Door haar ligging, hoog gelegen en omringd door bossen en rivieren, werd het in de loop der tijd een populaire plek voor de inwoners van Edirne om af te koelen. Toen in de negentiende eeuw het treinstation hier werd gevestigd, groeide de wijk snel. Tussen de moerbeibomen ontstonden zijdevorming en -fabrieken. Begin twintig was Karaağaç bekend als "Klein-Parijs" vanwege haar bioscopen en theaters. Ga nu naar de gevel van het stationsgebouw. Het gebouw, ontworpen door Mimar Kemaleddin in neoklassieke stijl, is gebaseerd op het station van Sirkeci. De bouw van het gebouw, dat drie verdiepingen telt, een rechthoekige plattegrond heeft en ongeveer tachtig meter lang is, werd in 1914 grotendeels voltooid. Vanwege de Eerste Wereldoorlog werd de route gewijzigd en kon het station niet in gebruik worden genomen. Treinen begonnen pas in 1930 hier te stoppen. Omdat een deel van de lijn aan de andere kant van de grens lag, moesten treinen die vanuit Istanbul kwamen, vele jaren lang door het grondgebied van een buurland reizen om hier te komen. In 1971, toen het nieuwe station van Edirne werd geopend, werd het station van Karaağaç gesloten. Het gebouw werd later overgedragen aan de Universiteit van Trakia, gerestaureerd in overeenstemming met het oorspronkelijke ontwerp en jarenlang gebruikt als rectoraat. Tegenwoordig is het gebouw de thuisbasis van de Faculteit voor Schone Kunsten van de universiteit, dus richt uw aandacht op de gevel en de tuin, niet op het interieur. Het Lozan-monument in de tuin is opgericht ter nagedachtenis aan het Verdrag van Lausanne, dat in 1923 werd ondertekend, en werd in 1998 onthuld. Om het monument van dichtbij te bekijken, ga naar het midden van het plein. Drie betonnen consoles, die in een hoek van 45 graden vanaf de grond omhoog stijgen, dragen drie kolommen. De hoogste kolom symboliseert Anatolië, de tweede Trakia en de kortere kolom ertussen symboliseert Karaağaç. De betonnen cirkel die de kolommen verbindt, staat voor eenheid. Voor de cirkel bevindt zich een beeld van een jong meisje met een duif in de ene hand en een document in de andere. Het halve cirkelvormige bassin aan de voet van het monument vertegenwoordigt de zeeën die de drie kanten van Turkije omringen. Terwijl de omgeving is omgetoverd tot een park, is voor elk jaar van de Republiek een boom geplant. Ga vervolgens naar het Lozan Museum in het bijgebouw van het station. In het museum, dat bestaat uit twee zalen, worden documenten en foto's met betrekking tot het verdrag, persoonlijke bezittingen van İsmet İnönü, de voorzitter van de Turkse delegatie, en