Meriç Köprüsü

De Meriçbrug, ook bekend als de Mecidiyebrug of de Nieuwe Brug, is een historische stenen brug die de weg tussen Edirne en Karaağaç overspant en de rivier Meriç overbrugt. Volgens het Cultureel Portaal begon de bouw in 1842, tijdens het bewind van Sultan Abdülmecid, en werd de brug in 1847 voltooid. Een brochure van het Ministerie van Cultuur en Toerisme geeft ook deze jaren aan. De Engelse Wikipedia stelt echter dat de bouw begon tijdens het bewind van II. Mahmud en in 1843 werd voltooid; de bronnen verschillen dus in deze details. De naam "Mecidiye" is afgeleid van de naam van Abdülmecid. De brug is 263 meter lang en 7 meter breed. Hij bestaat uit 12 spitsbogen die op 13 pijlers rusten en is lichtjes hellend van het midden naar de zijkanten. Tussen de pijlers zijn openingen gemaakt om het water bij overstromingen door te laten. In het midden van de brug bevindt zich een marmeren toren met inscripties. Volgens de Turkse Wikipedia bevatte de koepel van deze toren vroeger een bliksemafleider in de vorm van een zon. Dezelfde bron vermeldt dat er in de koepel van de toren muurschilderingen zijn die het uitzicht op Edirne weergeven. Aan beide zijden van de brug zijn kades van natuursteen aangelegd, zodat schepen, boten en roeiboten kunnen aanmeren. Wikipedia legt uit dat dit nodig was om handel over de rivier naar het binnenland van de Balkan mogelijk te maken, voordat de stenen brug werd gebouwd. Gedurende vele jaren vormde de brug de belangrijkste route naar de grensovergang Pazarkule via Karaağaç. Volgens de Engelse Wikipedia maakte de brug vroeger deel uit van de nationale weg D.100. Tegenwoordig is de historische brug een rustigere doorgang geworden, omdat het grootste deel van het verkeer nu over een nieuwe brug gaat. Volgens het Cultureel Portaal ontspringt de Meriç in Bulgarije, stroomt door Edirne en komt in Turkije, waar het een deel van de grens met Griekenland vormt. De brochure van het ministerie beschrijft dat de Meriç, samen met de Arda en de Tunca, afdalen van de Balkanbergen en in Edirne samenkomen, en verder naar het zuiden de wateren van de Ergene opnemen voordat ze uitmonden in de Egeïsche Zee. Daarom wordt Edirne ook wel de "stad van wateren" genoemd. Het Cultureel Portaal vermeldt dat er recreatiegebieden en rustplaatsen langs beide oevers van de rivieren zijn. De recreatiegebieden in Karaağaç, die bereikbaar zijn via de brug, liggen direct aan de rivier en zijn een van de meest geliefde groene gebieden van de stad. De brochure van het ministerie noemt de historische wijk Karaağaç, het treinstation van Karaağaç en het Lozan-monument als bezienswaardigheden in Edirne; de brug is de toegangspoort tot deze route. De brug is een van de meest populaire plekken in Edirne om de zonsondergang te bekijken. De brochure van het ministerie beveelt aan om de zonsondergang aan de oever van de Meriç te bekijken. Het Voor een foto is het goed om vanaf de kust een hoek te kiezen die de hele boog van de brug in beeld brengt. In de avonduren kan het druk zijn bij de brug en de oever, dus het is verstandig om iets eerder te komen om de zonsondergang te bekijken. Na het oversteken van de brug gaat de weg verder naar Karaağaç, het historische stationsgebouw en het monument van Lausanne. Omdat het een openluchtlocatie is, is een bezoek het hele jaar door mogelijk, maar wees voorzichtig langs de rivieroever bij regenachtig weer.