Průvodce kulturou a uměním, tipy na akce a příběhy z města.
Çankırı'yı gezip de mutfağını atlayanlar şehrin yarısını görmemiş olur. Burası ne büyük bir turizm kentinin gösterişli lokantalarıyla ne de başka illerin kalabalık yemek rotalarıyla anılır.
Tunceli denince akla önce dağlar, vadiler ve Munzur gelir. Oysa ilin haritasına bakınca iki büyük su yüzeyi de dikkat çeker. Biri güneyde, Keban Baraj Gölü. Diğeri il merkezinin yakınında, Uzunçayır Baraj Gölü.
Tunceli'de bir akarsuyu tanımak için önce soğuğunu, berraklığını ve hızını anlamak gerekir. Munzur Suyu bu üç özelliği aynı vadide toplar ve bu özelliklerin en tanınmış sakini kırmızı benekli alabalıktır.
Siirt'in eski mahallelerinde yürürken ilk dikkat çeken şey evlerin duruşudur. Duvarlar taştandır, yüzey ise alçı esaslı bir sıvayla kaplıdır. Pencereler küçüktür, kapılar ağırdır, çatı düz görünür.
Eşikte duran yapılar Osmaniye, Çukurova düzlüğünün doğu ucunda, Toros ve Amanos eteklerinin ovaya indiği bir eşikte durur. Bu coğrafyada yol, geçit ve nehir kıyısı eski çağlardan beri kontrol edilmesi gereken yerlerdir.
Bir sınır kalesinin sessiz yüzyılları Karatepe-Aslantaş, Osmaniye'nin Kadirli ilçesinde, Toros eteklerinin Çukurova düzlüğüyle buluştuğu orman alanında yer alır. Kültür Portalı'ndaki metne göre kale, MÖ 8.
Muş'a yukarıdan bakabilseydiniz, dağlarla çevrili geniş, düz ve yeşil bir tabaka görürdünüz.
Nisan sonunda kar çekilip toprak ısınmaya başladığında Muş ovasının tarla kenarlarında kırmızı bir hareket başlar.
Keskin'in kuzeybatısında, bir tepenin yamacında girişi küçük görünen bir mağara vardır. Sulu Mağara, mağara denince akla gelen salt doğal oluşumlardan farklıdır. Bir kısmı suyun ve kayanın işidir, bir kısmı insan elinin.
Ankara'dan Kaman yönüne giden yol Kızılırmak'a yaklaştığında, nehrin kıyısında kayalık bir tepe yükselir. Büklükale bu kayalığın ve çevresine yayılan yerleşimin adıdır.
Kilis bugün Türkiye'nin küçük illerinden biri, ama kent olarak yolculuğu uzun.
Kilis, Anadolu'nun güneyinde, Kefiz Dağı eteğindeki küçük bir ovanın kenarında kurulu bir kent. Mutfağı ise kentin boyutuna bakılarak tahmin edilemeyecek kadar geniş.
Maraş ovasında, Kahramanmaraş ile Gaziantep arasında, bugün tarım arazilerinin ortasında yükselen bir höyük vardır. Yüzeyden bakıldığında alçak bir tepeden fazlasını söylemez.
Bir ürünün adı ne zaman bir kentin adına karışır? Kahramanmaraş söz konusu olduğunda bu soruya verilen en kısa yanıt dondurmadır. Ama adın bir lezzete bağlanması ile o bağın kayıt altına alınması aynı şey değildir.
Iğdır'a ilk bakışta insanı şaşırtan şey, düz ve geniş bir ovanın hemen arkasında yükselen sıra dağlar.
Iğdır'a yazın ya da sonbaharda yolu düşen biri, bu şehirle kayısı arasındaki bağı sokakta, pazarda ve bahçelerin kenarında hemen fark eder.
Türkiye'nin güneydoğu ucunda, deniz seviyesinden dört bin metreyi aşan sıradağlar yer yer yıl boyu kar ve buzla örtülüdür. Hakkari'nin Cilo Buzul Sıradağları, ülkenin bu ölçüde yüksek ve bu ölçüde dik bir dağ bölgesidir.
Hakkari denince akla önce yüksek dağlar, buzullar ve göller gelir. Oysa bu coğrafyanın en tanınan simgelerinden biri boyu bir metreyi pek aşmayan bir çiçektir: ters lale.
Çankırı denince akla önce tuz gelir. Şehrin doğusunda, Balıbağı Köyü sınırları içinde uzanan kaya tuzu galerileri de bu hafızanın yer altındaki kaynağıdır.
Bir ilin adı çoğu zaman bir tabelada kalır. Bingöl'de ise ad, ilin yukarısında duran bir dağın ve o dağın sırtındaki sayısız küçük gölün doğrudan özeti.
Bir ürün adı, bir ilin haritasını anlatabilir.
Edirne'nin merkezinde, birbirine yakın üç Osmanlı yapısı kentin ticaret mimarisini anlatır: Bedesten, Ali Paşa Çarşısı ve Rüstem Paşa Kervansarayı.
Edirne'nin kuzeyinde, Tunca Nehri'nin kıyısında bugün geniş bir açıklık, taş köprüler ve dağınık kalıntılar duruyor. Bir zamanlar bu alanda Osmanlı'nın Edirne'deki ikinci sarayı yükseliyordu.
Ordu, denizle yamaç arasına sıkışmış bir şehirdir. Sahil boyunca uzanan merkezin arkasında yükselen eğimli mahalleler, şehri yukarıdan bakmaya davet eder. Bu yazı bir günlük bir hattı anlatıyor.
