Trasa obejmuje trzy przystanki poza centrum miasta, od Kağıthane do Kazlıçeşme.

Stacja metra M7 Kağıthane została zbudowana bezpośrednio nad rzeką Kağıthane. Dlatego pierwszy krok to wyjście ze stacji i spojrzenie na rzekę. Ta rzeka, znana w czasach bizantyjskich jako Barbysos, wpada do Złotego Rogu, a cała historia Sadabad toczy się wzdłuż jej brzegów. Po wyjściu ze stacji, idź wzdłuż rzeki, w kierunku jej przepływu, czyli na południowy zachód. Ten spacer, trwający około kilometra, pokazuje, jak wyglądała niegdyś linia, wzdłuż której znajdowały się pawilony w okresie Lale Devri. Zwróć uwagę na koryto rzeki, ponieważ w 1722 roku rzeka została oczyszczona i otoczona prostymi nabrzeżami, przekształcając się w kanał o nazwie Cedvel-i Sim, czyli Srebrna Rzeka. Źródła podają, że marmury użyte do budowy tego kanału pochodziły z pałacu Kulelibahçe w Çengelköy. Kanał ten był ozdobiony wałami, kaskadami i marmurowymi basenami; woda przepływała przez te kaskady i gromadziła się w basenach. Sultan III. Ahmed wydał dekret, nakazujący sprowadzenie setek drzew, w tym platanów, lip, kasztanów, grabów i dębów, wraz z ich korzeniami, z gór Yoros, aby zasadzić je w tym ogrodzie. Na końcu spaceru dotrzesz do obecnego budynku Urzędu Gminy Kağıthane, który jest miejscem, gdzie znajdował się pałac Sadabad. Ważne jest, aby pamiętać, że w tym samym miejscu znajdowały się kolejne pałace, jeden za drugim. Pierwszy pałac został szybko ukończony pod nadzorem Damat İbrahim Paşa w 1722 roku, a poeci nadali mu nazwę Sadabad, oznaczającą "szczęśliwe i kwitnące miejsce". Podczas powstania Patrona Halil w 1730 roku, okoliczne pałace zostały splądrowane i zniszczone; choć I. Mahmud zapobiegł spaleniu pałacu, nie mógł powstrzymać jego zniszczenia. II. Mahmud w 1809 roku nakazał rozebranie zrujnowanego pałacu i zlecił jego odbudowę Krikorowi Amira Balyanowi. Sultan Abdülaziz w latach 1862-1863 zlecił budowę trzeciego pałacu, o nazwie Çağlayan Kasrı, w miejscu drugiego pałacu, autorstwa Sarkisa i Agopa Balyanów. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez Urząd Gminy Kağıthane, pałac został rozebrany w 1943 roku, a w jego miejsce w 1952 roku zbudowano Szkołę Materiałową Wojskową, a ten budynek jest obecnie wykorzystywany jako budynek administracyjny gminy. Zgodnie z artykułem na Wikipedii, niewielkie pozostałości pałacu można zobaczyć na zewnątrz, w pobliżu budynku gminy; poszukaj tych fragmentów kamiennych w okolicy. Meczet Sadabad, znajdujący się na tym terenie, jest również znany jako Mec Najlepszym punktem do zrobienia zdjęcia jest perspektywa z mostu nad rzeką, skierowana w kierunku przepływającej wody; poranne światło sprawia, że brzeg rzeki wygląda bardziej łagodnie. Po spędzeniu około godziny na spacerze, przesiądźcie się do metra M7 i dojedźcie do Mecidiyeköy, a następnie skorzystajcie z linii M2 i M1A, aby udać się w kierunku Davutpaşa. Źródło: Encyklopedia Islamu TDV, Sadabad i Kağıthane; Urząd Dzielnicy Kağıthane, Pałace Sadabad; Wikipedia, Pałac Sadabad I.

Stacja Davutpaşa-YTÜ linii M1A znajduje się po stronie Güngören, na viadukcie, i oddalona jest o około pół kilometra od Otağ-ı Hümayun. Po wyjściu ze stacji, kieruj się w stronę kampusu Uniwersytetu Technicznego Yıldız w Davutpaşa i postępuj zgodnie z instrukcjami pracowników ochrony przy wejściu. Obszar, na którym znajduje się kampus, znany w źródłach osmańskich jako "sahra Davutpaşa", zawdzięcza swoją nazwę Koca Davud Paşa, wielkiemu wezyrowi II. Bayezida. Było to miejsce, gdzie wojsko gromadziło się i rozkazywało przed wyprawami na zachód; jeśli sułtan nie brał udziału w wyprawie, wojsko było pożegnawane z tego miejsca, a po powrocie witano je tutaj. Podchodząc do pałacu, zwróć uwagę na jego masę, ponieważ, jak opisuje to Encyklopedia Islamu (TDV), jest to budowla z gładkiego kamienia, dwukondygnacyjna. Wejścia po zachodniej stronie chronią ostre łuki opierające się na pojedynczych filarach, a nad tymi wejściami znajdują się tarasy. Encyklopedia szczególnie podkreśla, że z tarasów roztacza się rozległy widok na wschód; choć obecnie ten widok jest zasłonięty zabudową miasta, kierunek pozostaje niezmieniony. Jeśli budowla jest dostępna, zwróć uwagę na kwadratową salę na parterze; ten obszar, którego każdy bok ma ponad dziesięć metrów, jest przykryty sklepieniem krzyżowo-żebrowym. W ścianie wejściowej parteru znajduje się piec oraz fontanna z inskrypcją wierszem, napisaną przez I. Ahmeda pod pseudonimem Bahti. Duża sala na piętrze jest przykryta kopułą o średnicy około dziesięciu metrów, opartą na pendentywach. Okna rozmieszczone w dwóch rzędach zapewniają obfite oświetlenie obu kondygnacji; zatrzymaj się wewnątrz i obserwuj, jak światło odbija się od powierzchni kamiennych. Źródła podają różne informacje na temat historii budowli. Tradycyjna opowieść wiąże początki pałacu z XV wiekiem, natomiast TDV, opierając się na dokumencie archiwalnym, twierdzi, że obecna budowla została wzniesiona przez Dalgıç Ahmed Ağa, głównego architekta za panowania III. Mehmeda, a ukończona za czasów I. Ahmeda. W dokumencie z 1603 znajduje się prośba o dostarczenie brakujących płytek ceramicznych dla tego pałacu z Izniku. Największy rozkwit pałac przeżył za panowania IV. Mehmeda, znanego z zamiłowania do polowań; w tym okresie w jego otoczeniu powstało wiele dodatkowych budynków. Encyklopedia wspomina o kamieniach celowniczych na terenie przed pałacem, które służyły do strzelania z łuku za czasów III. Mehmeda i I. Ahmeda; podczas spaceru po kampusie możesz natknąć się na stare kamienie. Po zniesieniu now Źródło: Encyklopedia Islamu, Pałac Dawuda Paży; Urząd Miasta Esenler, Historia Esenler; Wikipedia, Otağ-ı Hümayun.

Stacja metra Bahçelievler znajduje się przy drodze D-100, a willa znajduje się na północny wschód od stacji, w odległości nieco ponad kilometr. Celem jest park znajdujący się obok urzędu gminy i siedziby starosty, ponieważ willa znajduje się w obrębie tego terenu, który obecnie przekształcono w park rekreacyjny. Po wejściu do parku, zamiast skupiać się na budynku, zwróćcie uwagę na basen, ponieważ to właśnie basen, w którym osadzona jest willa, wyróżnia ją spośród podobnych obiektów w Stambule. Według recenzji Hamzy Gündoğdu, opublikowanej w DergiPark, basen ma wymiary około 25 na 20 metrów i głębokość 1,5 metra. Sama willa znajduje się pośrodku tego basenu, zajmując prostokątną powierzchnię o wymiarach około 13 na 8 metrów. Teren ma nachylenie od wschodu na zachód, dlatego ściana basenu jest blisko ziemi na wschodzie, a na zachodzie przechodzi w mur o wysokości przekraczającej 2 metry. Przejdźcie do wschodniej elewacji, gdzie znajduje się wejście, i obserwujcie mostek, który przechodzi nad basenem. Wejście prowadzi po dwóch schodach, po jednej stronie z poręczami, które prowadzą do dwóch ostrołukowych arkad. Przyjrzyjcie się z bliska białemu i czerwonego marmuru, z którego wykonano łuk wejściowy, oraz reliefowi znajdującemu się nad nim. Małe, sześcienne okno z marmurowej siatki po lewej stronie wejścia oraz wąskie okienko wentylacyjne obok dostarczają wskazówek dotyczących wewnętrznej struktury budynku. Następnie przejdźcie na wschód, w kierunku basenu, i poszukajcie delikatnego kanału wodnego, wyrzeźbionego w białym marmurze. Według Gündoğdu, w miejscu, gdzie kanał łączy się z basenem, znajduje się mały zbiornik o kształcie muszli. Przejdźcie na zachodnią elewację i przyjrzyjcie się narożnikom muru; można tam zauważyć balkony i arkady, wsparte na kamiennych konsolach. Obecny dach willi, czyli kopuła na północy i sklepienie na południu, jest wynikiem renowacji przeprowadzonej w 1973 roku przez Muallę Eyüboğlu. Podczas tej renowacji usunięto górną kondygnację, przypominającą wieżę, która, jak się uważa, została dodana na początku XIX wieku, a oryginalny wygląd dachu jest przedmiotem dyskusji i został przywrócony w przybliżony sposób. Fundatorem budynku był Siyavuş Paşa, urzędnik państwowy, który został wcielony z okolic Kanije, wychowany w Enderunie i trzykrotnie pełnił funkcję wielkiego wezyra za panowania III Murada. Encyklopedia Islamu TDV informuje, że nazwa posiadłości, w której znajduje się willa, przetrwała do dziś jako nazwa dzielnicy. Na budynku nie ma inskrypcji, ale Gündoğdu, opierając się na inskrypc Dostęp do wnętrza pałacu może się różnić w zależności od okresu; jeśli jest zamknięte, można usiąść przy basenie i podziwiać budowlę z zewnątrz, co również może być satysfakcjonujące. Następnie wróć do stacji Bahçelievler, przesiądź się do linii M1A i jedź do Yenibosna, a stamtąd wsiądź do jednego z autobusów linii İETT, które kursują w kierunku Kazlıçeşme. Źródła: DergiPark, „Kilka obserwacji na temat pałacu Siyavuş Paşa”; TDV Encyklopedia Islamu, „Siyavuş Paşa”; Wikipedia, „Pałac Siyavuşpaşa”.

Po dotarciu do ostatniego przystanku IETT w Kazlıçeşme lub do stacji Kazlıçeşme, którą korzystają linie Marmaray i podmiejska linia Sirkeci-Kazlıçeşme, waszym celem jest fontanna, która znajduje się kilkaset metrów dalej, na zachodzie. Fontanna znajduje się na ulicy Abay (dawniej Demirhane), która dzieli dzielnicę Kazlıçeşme. Kiedyś była to fontanna przy murze, ale z powodu drogi, która została wybudowana za nią, obecnie wygląda jak fontanna stojąca na placu. Najpierw przyjrzyjcie się jej od przodu: na fasadzie, wykonanej z kamienia i otoczonej gzymsami, znajduje się wcięcia w kształcie spłaszczonego łuku ostrego. Wewnątrz wcięcia znajduje się lustro, na którym widnieje napis w języku tureckim, napisany pismem *sülüs*. Według rejestru zabytków, napis datuje się na rok 1546 (obliczony w systemie *ebced*) i wspomina o osobie, która zleciła budowę fontanny, o imieniu Mehmed Bey. Uważa się, że Mehmed Bey, o którym mowa w napisie, był nauczycielem o imieniu Aşık Pir Mehmed Çelebi. Podejdźcie bliżej białego marmuru pod napisem; tutaj znajduje się relief przedstawiający krępego gęsi, od którego dzielnica wzięła swoją nazwę. Przed gęsią wyrzeźbiono gałązkę o liściach w kształcie gwiazdy; aby zobaczyć szczegóły, musicie podejść bliżej. Ten marmur pochodzi z czasów bizantyjskich i datuje się na V wiek. Według Wikipedii, relief został uszkodzony w 2002 roku przez osoby poszukujące skarbów; po zbadaniu odłamków stwierdzono, że marmur został odwrócony w okresie osmańskim, a na nim wyrzeźbiono gęś. Relief, który widzicie dzisiaj, jest wierną kopią, wykonaną w 2010 roku przez gminę Zeytinburnu. Evliya Çelebi opisywał tę gąs jako coś, czego nie da się opisać słowami. Zwróćcie również uwagę na łukowe nisze po obu stronach fontanny; przypominają one, jak kiedyś wykorzystywano wodę. Według legendy, podczas podboju sroka, szukając wody, podążyła za lecącymi gęsiami i odkryła tutaj źródło; ta historia jest przekazywana jako legenda. Po obejrzeniu fontanny, przejdźcie do historii dzielnicy. Według Wikipedii, po podboju, Fatih Sultan Mehmed przeznaczył ten obszar, znajdujący się poza murami, rzeźnikom i garbarzom; tutaj powstało setki zakładów garbarskich. Urząd gminy Zeytinburnu również informuje, że Fatih sprowadził tu rzemieślników garbarskich z Edyrny i Anatolii. W XIX wieku, obok zakładów garbarskich, powstały nowe przedsiębiorstwa przemysłowe, takie jak huty żelaza; w okresie Republiki pojawiły się fabryki cementu i przędzalnie. W latach 90. XX wieku, po przeniesieniu zakładów