Kazlıçeşme (Tarihi Kazlı Çeşme ve Kazlıçeşme Meydanı)

Kazlıçeşme to największa dzielnica w Zeytinburnu i jedna z najstarszych osad poza murami Stambułu. Rozciąga się od wschodnich murów i Yedikule na zachód do stacji kolejowej Zeytinburnu. Północą przebiega linia kolejowa podmiejska, a na południu znajduje się droga nadmorska i Morze Marmara. Nazwa dzielnicy pochodzi od historycznego fontannu z rzeźbą kaczki, wykonanego z marmuru. Nazwa okręgu Zeytinburnu również pochodzi od tego, że w przeszłości obszar ten był pokryty gajami oliwnymi. W czasach rzymskich teren ten znajdował się wzdłuż drogi Egnatia, która łączyła Adriatyk ze Stambułem. Zgodnie z rejestrem zabytków, fontanna Kazlı Çeşme została zbudowana w roku 953 roku muzułmańskiego, czyli w 1546 roku. Insrypcja, napisana charakterystycznym pismem sülüs, zawiera wiersz przypisywany Aşıku Pir Mehmet Çelebi, nauczycielowi i sędziemu, który zmarł w Üsküpie w 1571 roku. Chociaż niektóre źródła datują fontannę na rok 1537, rok 953 muzułmański odpowiada okresowi 1546-1547. Udokumentowano obecność symboli Janiczarów na kamieniach fontanny. Rzeźba kaczki, która nadała nazwę dzielnicy, została skradziona w 2002 roku; w 2010 roku gmina Zeytinburnu zleciła wykonanie kopii rzeźby i odrestaurowała fontannę. Obecnie, wewnątrz łukowej niszy, tuż pod tablicą inskrypcyjną, można zobaczyć tę rzeźbę kaczki. Historia Kazlıçeşme zaczyna się od skóry. Po podboju Stambułu, Fatih Sultan Mehmed przeznaczył ten obszar poza murami na potrzeby rzeźników oraz garbarzy, czyli rzemieślników zajmujących się skórą. Okręg Zeytinburnu informuje, że Fatih sprowadził rzemieślników zajmujących się skórą z Edyrny i Anatolii i umieścił ich w tym miejscu, dzięki czemu obszar ten stał się centrum przemysłu skórzanego. Nieprzyjemny zapach garbarni był głównym powodem, dla którego ten rodzaj działalności prowadzono poza murami. W regionie powstały rzeźnie oraz liczne garbarnie, których liczba przekraczała 360. Obok tego przemysłu znajdowały się również manufaktury produkujące świece z tłuszczu zwierzęcego. W XVII wieku, jak pisze Evliya Çelebi, był to kwitnący rejon, pełen meczetów, karawanserajów, łaźni, fontann oraz pokoi dla kawalerów pracujących w garbarniach. W XIX wieku, obok tradycyjnych garbarni, powstały fabryki wykorzystujące nowoczesne technologie. W 1843 roku powstała fabryka o nazwie Fabrika-i Hümayun, w której produkowano różnorodne produkty, od rur żelaznych po tkaniny. W Stacja Kazlıçeşme znajduje się na linii Marmaray i jest również przystankiem linii kolejowej podmiejskiej prowadzącej do Sirkeci. W tej dzielnicy znajdują się również przystanki wielu linii autobusowych IETT; aktualne trasy można sprawdzić na stronie internetowej IETT. Po wyjściu ze stacji, najpierw znajdź fontannę i dokładnie przyjrzyj się inskrypcji oraz reliefowi przedstawiającemu kaza. Następnie, idąc wzdłuż ulicy Demirhane, można dojść do murów i poczuć granice dawnego obszaru garbarnic. Na wschodnim krańcu dzielnicy zaczynają się czarne mury i cytadela Yedikule, więc spacer można zakończyć, podziwiając mury. Parki położone po drugiej stronie drogi, nad morzem, są idealne do odpoczynku z widokiem na ocean. Kamienie przed fontanną mogą być śliskie w deszczu, więc zachowaj ostrożność podczas robienia zdjęć.