Okolice jeziora Beyşehir, od źródła Hitit po pałac Seljuków.

Podchodząc do meczetu Eşrefoğlu z głównej ulicy miasta, zauważymy jego fasadę, która jest przecięta pod kątem 45 stopni. Jak podaje Encyklopedia Islamu, ta nietypowa fasada została zaprojektowana tak, aby meczet pasował do przebiegu głównej drogi. Przed wejściem, zatrzymajmy się na chwilę i przyjrzyjmy się fasadzie z pewnej odległości. Ściana frontowa jest zbudowana z kamienia, a pozostałe ściany z gruzu. Nad wejściem, po lewej stronie, znajdują się dekoracyjne otwory w murze. Dekoracja portalu przypomina bramy meczetów Gökmedrese i Çifte Minareli Medrese w Sivas. Zwróćmy również uwagę na półkolistą niszę w podstawie minaretu, w której znajduje się fontanna. Jej zbiornik na wodę został wykonany z antycznego sarkofagu. Po przejściu przez drzwi, trafiamy do przedpokoju wyłożonego płytkami w kolorach lazuru i fioletu. Drugie drzwi, prowadzące do głównej sali, są pokryte szkliwionymi cegłami i mozaikami. Encyklopedia opisuje ten układ jako unikalny przykład w tureckiej sztuce mozaik. Zachowajmy się z szacunkiem: wchodźmy w przerwach, zdejmujmy buty i zachowujmy ciszę. Po wejściu do sali, nie ruszajmy się od razu, pozwólmy oczom przyzwyczaić się do półmroku. Sufit, wykonany z drewna, jest podtrzymywany przez osiem i czterdzieści drewnianych filarów, ułożonych w sześciu rzędach. Główice filarów są zdobione maswerkami, a belki i wsporniki są malowane. Część tych malunków z czasem uległa zniszczeniu. Centralna część sali jest szersza i wyższa niż pozostałe, a cztery filary w jej centrum są otwarte. Portal nad tymi filarami, jak opisuje Portal Kultury, służył do usuwania śniegu z dachu w zimie. Śnieg był wrzucany do centralnego zbiornika, co zapobiegało pękaniu filarów pod wpływem wilgoci. W 1965 roku portal został zakryty szybą, co uniemożliwiło mu pełnienie tej funkcji. Następnie zbliżmy się do niszy modlitewnej, ozdobionej mozaikami. Ma ona 4,58 metra szerokości i 6,17 metra wysokości. Urząd miejski Beyşehir uważa ją za największą niszę modlitewną w regionie Konya. Dominującym kolorem jest lazur, a jak podaje encyklopedia, motywy pod maswerkami bardzo przypominają wzory na kopule meczetu Karatay w Konii. Po sąsiedztwie znajduje się ambona z orzecha, wykonana w technice kündekari, w której elementy są łączone bez użycia kleju ani gwoździ. Wysoka galeria, znajdująca się w południowo-zachodnim rogu, również jest otoczona siatkami z orzecha. Galeria znajdująca się przed kopułą została zbudowana w latach 1574-1575 przez syna osma

Most Kamienny (Taş Köprü) jest pierwszą budowlą, którą zobaczycie po opuszczeniu meczetu i zbliżeniu się do jeziora. Jest on usytuowany przy wylocie jeziora. Urząd Miejski Beyşehir informuje, że most został zbudowany w latach 1908-1914 jako system regulacyjny. Ma 40,70 metra długości i 6,35 metra szerokości, a składa się z piętnastu przęseł opartych na czternastu filarach. Urząd ten określa go jako pierwszy projekt irygacyjny założony przez Imperium Osmańskie i uważa za jeden z symboli miasta. Przejdźcie się powoli po moście, obserwując widoki po obu stronach. Po jednej stronie rozciąga się otwarte woda jeziora i w oddali góry, a po drugiej stronie znajduje się rzeka Çarşamba, która odprowadza wodę jeziora na południe. Wikipedia informuje, że rzeka ta jest jedynym naturalnym odpływem jeziora i że w jej okolicy znajduje się duża tama regulacyjna, która służy do nawadniania równiny Konya. Następnie przejdźcie wzdłuż brzegu o kilkaset metrów, aż dotrzecie do początku trzcin. Urząd Gminy Beyşehir informuje, że brzegi jeziora są płytkie, a jego najgłębsze miejsce osiąga głębokość dziesięciu metrów. Powierzchnia jeziora wynosi 651 kilometrów kwadratowych, a jego długość to 45 kilometrów, a największa szerokość to 25 kilometrów. Ta płytka i rozległa masa wodna od wieków wpływa na życie osady położonej nad brzegiem. Urząd Gminy wymienia w jeziorze m.in. karpia, doradę, suma, pstrąga i karasia. Jeśli macie lornetkę, warto ją zabrać ze sobą, ponieważ jezioro jest ważnym obszarem dla obserwacji ptaków. Według urzędu miejskiego, we wrześniu i październiku tworzą się liczne stada kaczek, gęsi, żurawi, łabędzi, pelikanów i mew, liczące dziesiątki tysięcy osobników. Pod koniec października, wraz z przylotem kaczek i gęsi, całkowita liczba ptaków w jeziorze przekracza pięćdziesiąt tysięcy. Zauważono również pierwsze kolonie lęgowe pelikanów na wyspach tego jeziora. Spróbujcie rozpoznać wyspy, które widzicie na horyzoncie; urząd miejski wymienia trzydzieści trzy wyspy różnej wielkości, a większość z nich znajduje się na zachodzie. Największą z nich jest wyspa Mada, na której znajduje się wioska, a wyspa İğdeli, znana z zatok z czerwonym piaskiem, jest najbardziej popularna pod względem turystyki. Na wyspie Hacı Akif znajduje się jaskinia o długości stu metrów, z formacjami stalaktytów i stalagmitów. Otaczający obszar został ogłoszony parkiem narodowym 20 lutego 1993 roku, a urząd gminy podaje, że powierzchnia parku narodowego wynosi 88 750 hektarów. Jeśli planujecie wycieczki po jeziorze lub przeprawy na wyspy

Eflatunpınar, położony 22 kilometry od Beyşehir, w pobliżu Sadıkhacı. Po zaparkowaniu i wejściu na teren, należy przede wszystkim przyjrzeć się basenowi, ponieważ woda jest kluczem do zrozumienia tego zabytku. Według portalu Kultury, budowla składa się z dużego basenu, który został zbudowany nad naturalnym źródłem wody, oraz z poziomych kanałów, które doprowadzają wodę do basenu. Strona Hittite Monuments opisuje basen jako prostokątny obszar o wymiarach około 34 na 30 metrów. Według źródeł, monument datowany jest na ostatnią ćwierć XIII wieku p.n.e. i przypisywany jest panowaniu Wielkiego Króla IV. Tuthalii. Następnie, przejdźcie na przeciwkoło północnej ściany basenu i przez chwilę obserwujcie ją z daleka. Ściana została zbudowana z precyzyjnie dopasowanych bloków andezytu, a nie wyrzeźbiona w naturalnej skale. Portal Kultury podkreśla, że to unikalne rzemiosło kamienne i układ reliefów odróżniają ten monument od innych zabytków kultury Hetyckiej. W centrum znajdują się dwie duże postacie, a nad nimi po jednej słońcu z płatami. Wokół tych postaci znajdują się dziesięć stworzeń niosących płaty słońca, a na szczycie znajduje się duże słońce z płatami. Na dole, częściowo widoczne, znajdują się pięć figur gór, a w trzech z nich znajdują się otwory, z których wypływa woda. Według interpretacji tego miejsca, układ ten tworzy scenę pomiędzy niebem a ziemią. Wymiary reliefu podawane są różnie w różnych źródłach; Hittite Monuments opisuje go jako około 7 na 7 metrów, uwzględniając figury na dole. Następnie, powoli przespacerujcie się wokół basenu i poszukajcie małych figur wbudowanych w ściany. Po prawej i lewej stronie głównej fasady znajdują się po dwie figury, a po południowej ścianie, w pobliżu basenu, znajduje się jeszcze jedna figura. Południowo od basenu znajduje się trójdzielna figura byka, która nie znajduje się w swoim oryginalnym miejscu; ten fragment został wykorzystany jako wypełnienie w murze tamy zbudowanej w okresie rzymskim. Kilka metrów za reliefem, na skale, można dostrzec ślady bardzo zniszczonej figury lwa. Pamiętajcie, że na terenie tego miejsca nie znaleziono żadnych inskrypcji, a datowanie opiera się na porównaniu z innymi zabytkami w okolicy. W latach 1996-2002 przeprowadzono prace ratownicze, a w latach 2011-2012 przeprowadzono prace związane z zagospodarowaniem terenu, renowacją i budową ogrodzenia. W 2014 roku monument został wpisany na tymczasową listę światowego dziedzictwa UNESCO. Uzasadnienie to unikalny system wodny, w którym woda z naturalnego źródła gromadzona jest w centralnym basenie i wykorzystywana w razie potrzeby. Podczas fotografowania, spróbujcie uchwycić odbicie w basenie; reliefy są

Aby dotrzeć do Kubadabad, należy zjechać z drogi prowadzącej z Beyşehir w kierunku Isparty i zjechać około pięciu kilometrów. Według Wikipedii, kompleks znajduje się na terenie wioski Gölyaka, w środkowej części południowo-zachodniego brzegu jeziora, na skalistym półwyspie u podnóża gór Anamas. Portal Kultury opisuje, że sułtan I. Alaeddin Keykubad, podróżując z Kayseri do Antalyi, zachwycił się pięknem okolic jeziora i nakazał wybudowanie tu pałacu. Encyklopedia TDV Islam opisuje, że budowa trwała od 1226 do 1236 roku i była prowadzona przez Emira Sadeddina Köpeka, który był zarówno architektem, jak i malarzem. Seljucki historyk Ibn Bibi relacjonuje, że sułtan osobiście narysował szkic, określając położenie poszczególnych pomieszczeń. Po dotarciu na miejsce, należy najpierw udać się na najwyższy punkt półwyspu, aby zorientować się w układzie kompleksu. Według encyklopedii, pałac zajmował rozległy obszar o powierzchni około 8 arów, podzielony na dwie części: jedną nad brzegiem i drugą na pobliskiej, małej wyspie. Część nad brzegiem miała powierzchnię 5200 metrów kwadratowych, a część na wyspie 3000 metrów kwadratowych, zwana "Zamkiem Dziewic". Następnie należy odnaleźć dwie główne budowle otoczone niskim murem: Wielki Pałac i Mały Pałac. Wielki Pałac ma wymiary około 50 na 5 metrów, a przed nim rozciąga się szeroka terasa wychodząca na jezioro. Encyklopedia wspomina o cokole o wysokości 35 centymetrów, oddzielającym podłogę sali tronowej od reszty pomieszczenia. Według Ibna Bibiego, sala tronowa łączyła się z salą audiencji, a podczas uroczystości można było zasłonić sułtana zasłoną, oddzielając go od zgromadzonych. Wykopaliska ujawniły również ślady dużego parku, a także takie elementy jak dok, łaźnia, piec, kuchnia, magazyn i kwatery dla żołnierzy. Należy zwrócić uwagę na masywne, grube ściany parteru, ponieważ, jak podaje encyklopedia, nad nimi znajdowały się górne kondygnacje z oknami wychodzącymi na jezioro. Pozostałości kanałów pokryte płaskimi cegłami wskazują na obecność systemu kanalizacyjnego w budynkach. Po raz pierwszy ruiny Kubadabad zidentyfikował w 1949 roku Zeki Oral, ówczesny dyrektor Muzeum w Konii. Pierwsze badania naukowe przeprowadzono w latach 1965 i 1966 przez Katharinę Otto-Dorn, a w latach 1980 rozpoczęto kolejne badania pod kierownictwem Rüçhana Arıka. Według Wikipedii, wykopaliska prowadzone są od 2017 roku pod kierownictwem Muharrema Çekena. Zarząd Województwa w Konii informuje, że podczas wy