Od jeziora Karagöl do Karabel, od wzgórza Höyük po reliefy z epoki Hetyckiej – wschodnia część Izmiru.

Rozpocznijcie wędrówkę od jeziora Karagöl, położonego na szczycie góry Yamanlar. To najlepszy sposób, aby spędzić najchłodniejszą i najspokojniejszą porę dnia w otoczeniu natury. Jezioro znajduje się na niewielkiej równinie, blisko szczytu góry, na wysokości około 850 metrów nad poziomem morza. W 2011 roku okolice jeziora zostały uznane za park przyrodniczy, który zajmuje powierzchnię około 19 hektarów. Ze względu na brak komunikacji publicznej, dojazd jest możliwy tylko samochodem, wjeżdżając od strony Karşıyaka drogą górską. Pamiętajcie, że wstęp jest płatny; sprawdźcie aktualne ceny i godziny otwarcia na oficjalnych stronach internetowych przed wyjazdem.

Po zaparkowaniu, pierwszym krokiem jest spacer po ścieżce okrążającej niewielkie, okrągłe jezioro. Brzeg jeziora otoczony jest drzewami wierzbowymi, a niektóre z nich oplecione są bluszczem. Tam, gdzie kończą się wierzby, zaczynają rosnąć sosny, świerki i cyprysy; łatwo można zaobserwować tę zmianę podczas spaceru. Przy dokładnym przyjrzeniu się wodzie, można dostrzec rośliny wodne, takie jak grzybnica pływająca i lilie wodne. W jeziorze żyją karpie, a wczesnym rankiem powierzchnia wody jest najspokojniejsza. W otaczającym jezioro lesie można zaobserwować ptaki, takie jak dziębaki, zięby, kruk i słowiki, dlatego warto zabrać ze sobą lornetkę.

Pochodzenie jeziora jest opisywane różnie w różnych źródłach; w jednym z nich góra Yamanlar jest przedstawiana jako krater, a w innych mówi się o jeziorze powstałym w wyniku osuwiska. Można samemu przekonać się o skalistym charakterze góry, obserwując ciemne skały na trasie wędrówki. Jezioro Karagöl w starożytnej mitologii jest związane z postacią Tantalosa i jego legendą, a to jest najczęściej opowiadana historia o jeziorze. Ta trasa, ze względu na ograniczony czas, pozwala na porównanie legendy z rzeczywistymi śladami archeologicznymi, co czyni początek dnia bardzo interesującym.

W obrębie parku znajdują się miejsca do piknikowania, fontanny, plac zabaw dla dzieci i pole kempingowe, ale na tej trasie polecamy jedynie krótki spacer. W weekendy teren jest zatłoczony; jeśli zależy Wam na spokojnym miejscu nad jeziorem, przyjedźcie rano. Najlepszy czas na fotografowanie to również wczesny ranek, ponieważ odbicie drzew w spokojnej wodzie jest wtedy wyraźniejsze. W miesiącach letnich jest tu wyraźnie chłodniej niż w mieście, ale pamiętajcie, aby zabrać ze sobą lekką kurtkę, ponieważ pogoda w górach może się szybko zmieniać. Korzystajcie tylko z wyznaczonych ścieżek w lesie i zabierajcie ze sobą swoje śmieci, ponieważ park przyrodniczy jest obszarem chronionym.

Po zakończeniu spaceru wokół jeziora, zróbcie krótką pr

W sercu równiny Bornova znajduje się wzgórze Yeşilova, najstarsze znane osiedle w Izmirze, a punkt początkowy trasy znajduje się właśnie tutaj. Centrum informacyjne znajduje się w dzielnicy Karacaoğlan, w budynku przylegającym do terenu wykopalisk. Budynek został wzniesiony na podstawie projektu, który zdobył nagrodę w krajowym konkursie architektonicznym w 2010 roku, a dla zwiedzających został otwarty na początku 2015 roku. Ze względu na zmienny grafik otwarcia, przed wizytą warto skontaktować się z urzędem gminy Bornova, który jest operatorem centrum, aby uzyskać aktualne informacje. Przy wejściu zwróćcie uwagę na dwie różne fasady długiego, niskiego budynku. Zachodnia fasada, witająca odwiedzających, jest nieprzezroczysta, natomiast półprzezroczysta północno-wschodnia fasada, skierowana w stronę wykopalisk, daje wgląd w otaczający teren. Po holu wejściowym, długa rampa prowadzi na pierwsze piętro, gdzie znajduje się sala wystawowa, będąca główną częścią zwiedzania. Wystawa prezentuje repliki znalezisk z wykopalisk oraz sekcje poświęcone codziennemu życiu społeczności zamieszkującej wzgórze. W witrynach warto poszukać narzędzi wykonanych z krzemienia, grotów strzał i przedmiotów z obsydianu. Według kierownika wykopalisk, Zafera Derina, obsydian nie pochodzi z tego regionu, a został przywieziony z wyspy Melos i Kapadocji. Znaleziska, takie jak pieczęcie symbolizujące słońce i ciężarki do tkactwa, świadczą o zorganizowanej produkcji. Odciski palców dzieci i kobiet znalezione na fragmentach ceramiki datowane są na około 8500 lat temu. Zespół wykopaliskowy informuje, że mieszkańcy wzgórza bardzo lubili małże i ryby, a poławiali je za pomocą sieci z kamiennymi obciążnikami. Taras widokowy, będący przedłużeniem sali wystawowej, rozciąga się w kierunku terenu wykopalisk i na końcu zwiedzania pozwala zobaczyć autentyczne pozostałości. Z tarasu warto pamiętać, że wzgórze nie wygląda jak zewnętrzna góra, ponieważ osiedle znajduje się pod warstwą osadów równiny, na głębokości kilku metrów pod obecną powierzchnią. Wzgórze zostało odkryte w 2003 roku przypadkowo, podczas prac związanych z budową parku, kiedy to w ziemi znaleziono pozostałości. Podczas wykopalisk zidentyfikowano trzy warstwy kulturowe: najniższa to okres neolitu, nad nią okres chalcolitu, a najwyższa zawiera ślady okresu brązu, żelaza i rzymskiego. W późniejszym okresie neolitu ludzie mieszkali w domach zbudowanych na kamiennych fundamentach, z widokiem na dziedziniec, a domy były od siebie oddzielone. Na zewnątrz centrum, obok dziedzińca, znajduje się mała rekonstrukcja wioski neolitycznej. Jest to szczególnie atrakcja dla grup szkolnych, gdzie uczestnicy mogą spróbować swoich sił w żniwach, polowaniu i gotowaniu. Program jest prze Źródło: Wikipedia, wzgórze Yeşilova; Studio Evren Başbuğ, Centrum informacyjne wzgórza Yeşilova; VOA Türkçe, wzgórze Yeşilova.

Wybierając się z Yeşilova w kierunku Ankary i przekraczając przełęcz Belkahve, zjedziecie do kotliny Kemalpaşa. Wjeżdżając do centrum miasta, po prawej stronie drogi zobaczycie masywną, przypominającą mur budowlę. Visit İzmir prezentuje tę budowlę jako symbol miasta, który gości każdego, kto przekracza jego granice. Budowla, znana w powszechnym mniemaniu jako "Wieża Dziewicy", jest w rzeczywistości główną częścią pałacu, który został zbudowany przez cesarzy bizantyjskich w tym miejscu. Według analizy Semaviego Eyice, opublikowanej w 1961 roku w czasopiśmie "Belleten", starożytna nazwa Kemalpaşa to Nymphaion. Miasto położone jest około 30 kilometrów na wschód od Izmiru i znajdowało się na starożytnej drodze łączącej Izmir z Sardes. Zaparkujcie pojazd w dogodnym miejscu w centrum miasta i podążcie pieszo do budowli, ponieważ znajduje się ona tuż obok głównej drogi. Historia pałacu rozpoczyna się w 1204 roku. Armia Czwartej Krucety podbiła w tym roku Stambuł, a na terenach bizantyjskich powstało kilka małych państw. Najsilniejszym z nich było państwo rządzone przez dynastię Laskaris, z siedzibą w İzniku, które istniało do 1261 roku, kiedy to Stambuł został odzyskany. Według strony internetowej Byzantine World, w tym okresie cesarze nie mieszkali w jednym pałacu, a dworzanie przemieszczali się między miastami w zależności od pory roku, a Nymphaion stało się ulubionym miejscem zimowego pobytu. Dokładnie nie wiadomo, kto zbudował pałac; Eyice pisze, że powszechnie uważa się, że był to pierwszy władca państwa Laskaris, Teodor I, natomiast artykuł opublikowany na Uniwersytecie Środkowoeuropejskim wskazuje, że większość badaczy przypisuje budowlę Janowi III Vatatzesowi. Jan III zmarł w 1254 roku w namiocie rozbitym w ogrodzie pałacu. 13 marca 1261 roku w Nymphaion podpisano traktat z Genua, który zapewnił wsparcie morskie dla Bizancjum w odzyskaniu Stambułu w tym samym roku. Miasto przeszło w ręce Turków w 1315 roku. Rozpocznijcie zwiedzanie od punktu, z którego można zobaczyć całą budowlę. Jest to prostokątny blok o wymiarach około 25 metrów długości i 11,5 metra szerokości, zorientowany z północy na południe, a według Eyice, nad piwnicą znajdowały się jeszcze trzy kondygnacje. Najpierw przyjrzyjcie się dolnej części: piwnica jest zbudowana z dużych, obciosanych kamieni, bez użycia zaprawy. Eyice uważa, że ta technika jest charakterystyczna dla okresu rzymskiego, a kamienie prawdopodobnie pochodziły z wcześniejszych budowli i zostały ponownie wykorzystane. Grubość ścian na tym poziomie wynosi do Według Eyice, zdobienia ograniczają się tylko do tego niewielkiego obszaru. Rzemieślnicy rozpoczęli prace nad dekoracją fasady, ale prawdopodobnie zrezygnowali z powodu braku materiałów lub konieczności szybkiego zakończenia prac. Na powierzchni ściany można wciąż dostrzec ślady wewnętrznej rampy, która łączyła poszczególne kondygnacje i była przykryta sklepieniem z cegieł. Badacze porównują ten plan z pałacem Tekfur w Stambule, ponieważ oba obiekty to wielokondygnacyjne budowle z masywnymi piwnicami i kolorowymi fasadami. Aby zrobić dobre zdjęcie, należy uwzględnić położenie słońca. Po południu światło pada na zachodnią elewację, a różnica kolorów między cegłą a kamieniem jest wtedy najbardziej wyraźna. Nad ruinami znajduje się stalowa konstrukcja, która ma je chronić przed deszczem. Ustaw obiektyw tak, aby uwzględnić również tę konstrukcję. Zgodnie z informacjami na stronie tureckiej Wikipedii, prace renowacyjne rozpoczęły się w grudniu 2011 roku. Ze względu na prace konserwatorskie, teren może być ogrodzony, a dostęp do wnętrza może być ograniczony. Aktualne informacje można uzyskać w urzędzie gminy Kemalpaşa. Prosimy o powstrzymanie się od wspinania się na mury i dotykania luźnych kamieni. Jeśli chcesz, możesz również zobaczyć z daleka pozostałości bizantyńskiej twierdzy, znajdującej się na wzgórzu na południe od miasta. Według Jedamskiego, na terenie twierdzy znajdują się pozostałości wieży, murów i bramy. Istnieje również mała anegdota związana z tym miejscem. Jak podaje Eyice, Edwin Freshfield, przebywając w Izmirze około 1883 roku, zamierzał zobaczyć rzeźbę z okresu Hetytów w Karabel. Podczas przejazdu przez Nif, zainteresował się tą ruiną i określił ją jako pałac cesarzy z Izniku. Podążaj jego śladami: po zwiedzeniu pałacu, skręć w kierunku Torbalı, a krótką podróżą samochodem dotrzesz do przełęczy Karabel, przejeżdżając przez południowe zbocza góry Nif. Źródła: Belleten, Semavi Eyice, Pałac Laskarisów; Central European University, Jedamski, Nymphaion; Byzantine World, Pałac Nymphaion; Visit İzmir, Kemalpaşa.

Przełęcz Karabel to wąski odcinek drogi, znajdujący się między Kemalpaşa a Torbalı, położony między górą Nif a wschodnimi zboczami gór Bozdağ. Relief rzeźbiony w skale, znajdujący się na zboczu przełęczy, jest jednym z najstarszych zabytków regionu Ege i stanowi ostatni, najbardziej intrygujący punkt tej trasy. Relief znajduje się w niszy, do której można dojść schodami odchodzącymi od drogi. Ze względu na ruch, zatrzymanie się przy drodze wymaga ostrożności, dlatego warto bezpiecznie zaparkować samochód i dojść do schodów. Postać wyrzeźbiona wewnątrz niszy ma około 2,5 metra wysokości i 1,5 metra szerokości. Przedstawia ona wojownika, który idzie w prawo, trzymając w jednej ręce łuk, a w drugiej włócznię. Pomiędzy głową wojownika a włócznią znajduje się trójwierszowy inskrypcja w hieroglifach języka luwskiego. Inskrypcja jest bardzo zniszczona i trudno ją odczytać gołym okiem. W zależności od kąta padania światła, zniszczone linie można interpretować na różne sposoby, dlatego warto przez kilka minut obserwować relief z różnych perspektyw. Według interpretacji Davida Hawkinsa z 1998 roku, inskrypcja identyfikuje postać na reliefie jako króla Tarkasnawę z królestwa Mira. Mira było zachodnioanatolijskim królestwem, zależnym od Imperium Hetyckiego w XIII wieku p.n.e. W inskrypcji wspomniany jest również Alantalli jako ojciec Tarkasnawy; imię dziadka jest nieczytelne, ale inne dokumenty sugerują, że mógł to być Kupanta-Kurunta. Starożytny historyk Herodot przypisywał podobne reliefy skalne w Jonii faraonowi Sesostrisowi, a uważa się, że relief w Karabel mógł być jednym z pomników związanych z tą legendą. Relief został po raz pierwszy opisany w 1839 roku przez francuskiego podróżnika Charlesa Texiera, a późniejsi podróżnicy przez długi czas uważali go za egipski artefakt. W 1843 roku Heinrich Kiepert porównał relief z reliefami z Yazılıkaya, co pozwoliło na ustalenie jego związku ze światem Hetytów. Miejscowi mieszkańcy nazywają relief "Eti Baba". Około 100 metrów na północ od tego reliefu znajdowały się dwa kolejne reliefy i inskrypcje, które zostały zniszczone podczas prac drogowych w latach 1977-1982. Nawet ten, który widzimy dzisiaj, nie jest w dobrym stanie, ponieważ przez lata był wielokrotnie uszkadzany przez poszukiwaczy skarbów. Zgodnie z doniesieniami prasowymi, w 2016 roku na relief wylewano kwas, a w 2019 roku został uszkodzony narzędziami do wiercenia. Zapis w rejestrze zabytków wskazuje, że dolna część figury została niemal całkowicie zniszczona. Dlatego, stojąc przed tym pomnikiem, obserwujemy nie tylko dzieło sztuki, ale także przestrogę, która pokazuje, jak Można zjechać w kierunku Torbalı, aby dojechać do autostrady, lub wrócić tą samą drogą, przejeżdżając przez Kemalpaşa w kierunku Izmiru. Źródła: Inwentaryzacja Kulturowa, Pomnik Karabel; Wikipedia, Przełęcz Karabel; Hürriyet, Relief Karabel; Visit İzmir, Obszar rekreacyjny Karabel.