Od Akköprü do Yumurtatepe: Osiem wieków historii dzielnicy Yenimahalle.

Po wyjeździe ze stacji Akköprü, skieruj się na północ; most znajduje się kilka minut spacerem. Zanim wejdziesz na most, znajdź miejsce nad brzegiem, z którego będziesz mógł go oglądać z boku. To jedyny sposób, aby zobaczyć całą konstrukcję, ponieważ będąc na moście, nie widać łuków. Źródła podają, że most ma siedem łuków, z których cztery są duże, a trzy małe. Zgodnie z turecką Wikipedią, dwa łuki znajdujące się na południowym krańcu zostały zasypane ziemią podczas prac przeprowadzanych przez władze miasta, dlatego możesz nie być w stanie zobaczyć wszystkich siedmiu łuków. Znajdź najwyższy łuk, znajdujący się pośrodku; w Encyklopedii Islamu podano, że jego wysokość wynosi dziesięć metrów, a pozostałe łuki stopniowo się zmniejszają w kierunku obu końców. Zgodnie z tym samym źródłem, długość mostu wynosi siedemdziesiąt siedem metrów, a szerokość siedem metrów.

Następnie przejdź na zachodnią stronę mostu, ponieważ na tej stronie znajdują się dwie inskrypcje. Podaje się, że jedna z nich jest tak zniszczona, że nie można jej odczytać, a druga jest uszkodzona; jednak sam fakt, że można zobaczyć miejsce, w którym znajdowała się arabska inskrypcja, pomaga zrozumieć wiek mostu. Zgodnie z Encyklopedią Islamu, most został zbudowany w 1222 roku przez sułtana I. Alaeddin Keykubada. Inwentaryzacja Kulturowa i Wikipedia podają, że budowę obiektu zlecił Kızıl Bey, ówczesny gubernator Ankary, w imieniu sułtana; obie wersje mogą się uzupełniać. Przyjrzyj się uważnie kamieniom i poszukaj bloków z innej konstrukcji, które zostały wbudowane w most i które mogą być ozdobione lub zawierać inskrypcje. Encyklopedia Islamu zaznacza, że podczas budowy wykorzystano również kamienie pochodzące z czasów starożytnych. Co do materiału, źródła się różnią; Encyklopedia Islamu i turecka Wikipedia podają andezyt, natomiast Inwentaryzacja Kulturowa i angielska Wikipedia podają bazalt; możesz sam ocenić, do którego z tych materiałów kolor i faktura kamieni bardziej pasują.

Następnie przejdź przez most, ponieważ obecnie jest on otwarty tylko dla pieszych. Zauważysz beton i metalowe bariery; źródła podają, że zostały one dodane później, a podczas remontu dróg w latach 60. użyto betonu. Te warstwy są śladem tego, że most był przez wieki ważną drogą. Encyklopedia Islamu informuje, że most był kilkakrotnie naprawiany, a podczas remontu w 1970 roku podjęto próbę przywrócenia mu pierwotnego wyglądu. Budowla została wpisana do rejestru zabytków 8 sierpnia 1959 roku. Inwentaryzacja Kulturowa podaje, że most znajduje się w miejscu, gdzie łączą się rzeki İncesu, Hatip i Çubuk; spróbuj

Muzeum Maszyn i Przemysłu Chemicznego znajduje się na terenie kompleksu głównej siedziby tej instytucji w Tandoğan. Dojazd jest możliwy w ciągu kilkuset metrów pieszo od stacji Ankaray Anadolu/Anıtkabir. Ze względu na to, że jest to teren instytucji, należy postępować zgodnie z instrukcjami pracowników przy wejściu. Portal Kultury informuje, że muzeum zostało otwarte 22 maja 2013 roku, a wstęp jest bezpłatny. Aktualne godziny otwarcia warto sprawdzić na stronie internetowej instytucji. Przed wejściem warto poświęcić chwilę, aby przyjrzeć się budynkowi. Według Wikipedii, w tym miejscu, w czasach panowania II Abdülhamida, znajdował się koszary kawalerii, a podczas wojny o niepodległość sprzęt wojskowy przemycany ze Stambułu był tutaj przechowywany. Budynek został całkowicie spalony w pożarze, który wybuchł 20 listopada 1922 roku. Ta sama strona internetowa podaje, że po pożarze Atatürk przybył w to miejsce i wypowiedział słowa: "Turk, ucz się, pracuj, bądź pewny". Obecny budynek został odbudowany po pożarze i do 2013 roku służył różnym wydziałom instytucji.

Zwiedzanie warto rozpocząć od galerii portretów przy wejściu. Encyklopedia Küre informuje, że w tym miejscu znajdują się portrety dyrektorów instytucji. Przyglądając się portretom, można zapoznać się z historią instytucji. Według Küre, korzenie instytucji sięgają czasów panowania Mehmeda Fatiha, kiedy to powstała Tophane-i Amire. W 1921 roku instytucja stała się Głównym Zarządem Fabryk Wojskowych, a w 1950 roku przyjęła obecną nazwę. W salach znajdują się eksponaty z okresu osmańskiego i republiki, takie jak broń, amunicja, tokarki, wiertarki i maszyny do tłoczenia. Warto poświęcić chwilę, aby przyjrzeć się tym maszynom, ponieważ głównym tematem muzeum jest produkcja, a nie sama broń. Obok siebie znajdują się maszyny do produkcji amunicji oraz produkty cywilne instytucji, takie jak baterie, liczniki elektryczne i kuchenki gazowe, co ilustruje, jak fabryka po wojnie zaczęła produkować przedmioty codziennego użytku.

Należy koniecznie znaleźć "Gazi Kovan", który, jak podaje Wikipedia, jest jednym z najważniejszych eksponatów. Według tej strony internetowej, ten działo artyleryjskie zostało naładowane osiem razy w ciągu półtora roku podczas wojny o niepodległość i używane na dziewięciu frontach. Warto również poświęcić czas na obejrzenie zdjęć z wojny o niepodległość oraz fragmentów gazety instytucji. Następnie można przejść do ekspozycji na świeżym powietrzu, która, jak podaje Wikipedia, zajmuje dziesięć tysięcy metrów kwadratowych. Znajdują się tam miny morskie, lokomotywy i wagony przeznaczone do pracy w kopalniach, traktor, maszyny budowlane oraz system obrony przeciwlotnic

Wychodząc ze stacji Beşevler, udaj się pieszo do głównego kampusu Uniwersytetu Gazi. Główny budynek jest najbardziej charakterystyczną budowlą na terenie kampusu. Należy pamiętać, że nie jest to muzeum, ale czynny budynek, w którym znajdują się m.in. rektorat, dziekanat Wydziału Pedagogicznego oraz laboratoria. Dlatego planując zwiedzanie, poświęć więcej czasu na obserwację fasady budynku z zewnątrz. Znajdź miejsce, z którego będziesz mógł zobaczyć budynek z daleka, wzdłuż głównej osi. Encyklopedia Küre opisuje, jak architekt Kemaleddin wykorzystywał elementy osmańskiej architektury, takie jak łuki, mozaiki, szerokie gzymsy i symetryczny układ wejścia, w swoich nowoczesnych projektach. Poszukaj tych elementów na fasadzie: symetrii wejścia, łuków i cienia rzucanego przez gzyms. Styl Kemaleddina został później nazwany Pierwszym Ruchem Architektury Narodowej, a ten budynek jest jednym z jego najważniejszych przykładów.

Najbardziej intrygującym aspektem historii tego budynku jest zbieg okoliczności. Zgodnie z artykułem o Uniwersytecie Gazi, fundamenty zostały położone 8 sierpnia 1927 roku, natomiast Kemaleddin zmarł w lipcu tego samego roku w Ankarze. Oznacza to, że architekt nie był w stanie zobaczyć ceremonii wznoszenia fundamentów budynku, który uważa się za jego ostatnie dzieło. Zgodnie z angielską Wikipedią, budynek został ukończony w ciągu dwóch i pół roku i został zaprojektowany dla pięciuset studentów internatowych. Według tego samego źródła, działka została nabyta od farmy leśnej Atatürka za symboliczną kwotę i miała powierzchnię 360 hektarów. W tamtych czasach kampus znajdował się około czterech kilometrów od dzielnicy Ulus, a otoczenie było terenem bez roślinności; wykopano studnie artezyjskie w celu zalesienia. Widząc dzisiaj zieleń wokół, można sobie wyobrazić, jak szkoła powstała na pustyni. W kampusie znajduje się hala sportowa, którą zaprojektował Ernst Egli i została otwarta w 1930 roku; pisze się, że niektóre budynki dodane po 1960 roku zepsuły charakter głównego budynku.

Budynek jest siedzibą szkoły, która początkowo nosiła nazwę Orta Muallim Mektebi, w 1929 roku została przemianowana na Gazi, a w 1976 roku stała się Gazi Eğitim Enstitüsü (Instytut Pedagogiczny). Zgodnie z angielską Wikipedią, szkoła wykształciła ponad trzydzieści tysięcy nauczycieli szkół średnich. Wśród wykładowców byli pisarz Ahmet Hamdi Tanpınar i pedagog muzyczny Eduard Zuckmayer, a wśród absolwentów Rıfat Ilgaz i Fakir Baykurt. W budynku znajduje się Muzeum Rzeźby i Malarstwa, utworzone w 1979 roku, oraz Muzeum Kemaleddina; przed wizytą należy sprawdzić warunki zwiedzania w uniwersytecie. Pisze się, że na dachu znajduje się obserwatorium, które obecnie nie jest w uży

Dom Atatürka znajduje się na terenie farmy leśnej Atatürka i jest zarządzany przez jej administrację. Oficjalna strona internetowa farmy informuje, że wstęp jest bezpłatny, jednak publikowane są również komunikaty o zamknięciu obiektu w dni świąteczne i podczas prac konserwacyjnych, dlatego przed wizytą warto sprawdzić informacje na stronie. W tym miejscu polecamy zacząć od obserwacji budynku z zewnątrz, a następnie stopniowo odkrywać jego wnętrze. Najpierw zatrzymajcie się przed domem i przyjrzyjcie się jego fasadzie: jest to trzykondygnacyjny budynek w kolorze różowym. Zgodnie z informacjami na oficjalnej stronie, dom jest wierną kopią domu, w którym Atatürk urodził się w Salonikach, zbudowaną zgodnie z tymi samymi planami i wymiarami, a otwarta została dla zwiedzających 10 listopada 1981 roku. Strona internetowa Ministerstwa Kultury i Turystyki poświęcona tej dzielnicy podaje datę 19 maja 1981 roku, natomiast Wikipedia informuje, że w tym dniu odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego. Ta drobna różnica wskazuje, że kopia została wzniesiona w ciągu roku, z okazji setnej rocznicy urodzenia.

Przechodząc przez kamienne schody, na parterze znajdują się pomieszczenia gospodarcze, spiżarnia i pokój służących. Zatrzymajcie się na chwilę i zastanówcie się, jak funkcjonował ten dom; to tutaj przechowywano przedmioty i wykonywano codzienne obowiązki. Wchodząc na drugie piętro, zobaczycie salon, kuchnię, pokój gościnny i gabinet. Zwróćcie uwagę, że pomieszczenia salonu są połączone korytarzem. Na trzecim piętrze znajduje się kolejny salon, pokój Atatürka i muzeum. Oficjalna strona podaje wymiary pokoju Atatürka: 3,86 metra na 2,82 metra; po wejściu do środka, odczujecie, jak jest on mały. Na podłodze znajduje się dywan w kolorach czerwieni, bieli, zieleni i czerni. Wzdłuż ściany, po prawej stronie wejścia, znajduje się brązowy popiersie Atatürka. Zwróćcie uwagę na kominek z Salonik, usytuowany na środku pokoju, na wiklinowe krzesła ułożone wzdłuż ścian oraz mosiężną lampę wiszącą pod sufitem. W tym pokoju znajduje się również księga, w której odwiedzający mogą zapisywać swoje wrażenia; jeśli chcecie, możecie tam zostawić notatkę.

W muzeum znajdują się osobiste przedmioty. Oficjalna strona wymienia: szary garnitur, czapkę, frak, cylinder, marszałkowską czapkę, szalik, filiżankę do kawy i laskę. Warto pomyśleć o tych przedmiotach jako o elementach codziennego życia z lat, w których funkcjonował budynek Gazi. Po wyjściu z domu, usiądźcie na chwilę w ogrodzie i podziwiajcie widok na farmę. Wikipedia informuje, że farma została założona w

Yumurtatepe to okrągły, zielony wzniesienie położone w dzielnicy Çamlıca, pomiędzy budynkami. Na pierwszy rzut oka może przypominać zwykły pagórek w parku, ale jest to obszar o szczególnym znaczeniu archeologicznym. Według artykułu autorstwa Ali Cengizkan, wzniesienie zostało zarejestrowane w 1972 roku, a 5 marca 1991 roku zostało uznane za obszar o szczególnym znaczeniu archeologicznym. Dlatego przed wejściem na wzniesienie należy zwrócić uwagę na tablice informacyjne i ostrzeżenia; jeśli wstęp jest zabroniony, można podziwiać wzniesienie z chodnika. Najpierw warto powoli przejść się wokół wzniesienia i obserwować jego kształt z różnych perspektyw. Porównanie do jajka, zawarte w nazwie, najlepiej dostrzec z boku. Katalog zabytków informuje, że w 1967 roku, podczas wykopalisk ratunkowych prowadzonych przez Uniwersytet w Ankarze (ODTÜ) w nekropolii Frygów, wzniesienie zostało zidentyfikowane jako tumulus numer 20.

Historia tego wzniesienia to opowieść o wyeliminowaniu błędnego przekonania, a przyjemność z jego zwiedzania wynika z możliwości przemyśleń na jego terenie. Według Wikipedii, w latach 1986-1987, w związku z rozpoczęciem prac budowlanych na wzniesieniu przez władze miasta, przeprowadzono wykopaliskami ratunkowe prowadzone przez Muzeum Cywilizacji Anatolijskich. Podczas wykopalisk, na głębokości około pół metra pod powierzchnią, odkryto pozostałości budowli o owalnym planie. Wikipedia informuje, że budowla ta miała wysokość około siedemdziesięciu centymetrów. Wyobraźcie sobie, że stojąc blisko szczytu wzniesienia, te pozostałości znajdują się tuż pod waszymi stopami. Dyrekcja Generalna ds. Badań i Eksploracji Surowców Mineralnych poszukiwała komory grobowej za pomocą metod elektromagnetycznych i ustaliła, że na zachód od centrum wzniesienia, na głębokości od dziesięciu do piętnastu metrów, może znajdować się odpowiednia przestrzeń, jednak wykopaliskom nie przyniosły one żadnych rezultatów. Zgodnie z katalogiem zabytków, ustalono, że wzniesienie nie jest tumulusem Frygów, a znajduje się na nim strategiczne centrum datowane na okres starożytnej epoki brązu. Wikipedia dodaje, że teren nie był dużym osiedlem, a mógł być wykorzystywany jako posterunek. Cengizkan natomiast w swoim artykule łączy wzniesienie z okresem Frygów, co oznacza, że datowanie jest do dziś przedmiotem dyskusji.

Wzniesienie ma również aspekt związany z pamięcią. Zgodnie z wspomnieniami Münira Hayri Egeli, które przytacza Cengizkan, Atatürk pewnego dnia powiedział o tym małym wzniesieniu, położonym naprzeciwko głównej drogi do farmy: "Na tym małym wzgórzu można by zbudować dla mnie mały i piękny grób". Z tego powodu w pamięci