Kala do portu: Seldszucka Alanya.

Rozpocznij swoją wędrówkę na zachodnim wybrzeżu półwyspu, przy wejściu do jaskini, znajdującym się na ulicy Damlataş. Przed jaskinią znajduje się plaża, a wokół wejścia utworzono niewielki targ. Zatrzymaj się na chwilę i spójrz w górę: znajdujesz się u podnóża skalnej formacji, na której wznoszą się mury Selcżuków, a za kilka godzin zobaczysz ten obszar z góry.

Historia jaskini jest ściśle związana z resztą trasy. W 1948 roku, podczas prac budowlanych nad portem, eksplozja odsłoniła ukrytą przestrzeń w skale. Zatem rozpoczęcie trasy od jaskini, która została odkryta podczas poszukiwań kamienia do budowy portu, jest bardzo logiczne. Jaskinia Damlataş jest znana jako pierwsza jaskinia w Turcji, która została udostępniona turystom. Portal Kultury informuje, że wstęp jest płatny; sprawdź aktualne ceny i godziny otwarcia na oficjalnej stronie internetowej gminy Alanya.

Po wejściu do środka, najpierw przechodzisz przez korytarz o długości około pięćdziesięciu metrów. Korytarz prowadzi do przestronnej komory o wysokości do piętnastu metrów, o cylindrycznym kształcie. Nazwa jaskini pochodzi od nieustannie kapiącej wody, która tworzy stalaktyty. Zatrzymaj się na chwilę i obserwuj, jak krople wody gromadzą się na końcach stalaktytów. Uważa się, że stalaktyty i stalagmity w jaskini powstały w okresie od 20 000 do 15 000 lat p.n.e. Zwróć szczególną uwagę na miejsca, w których stalaktyty z sufitu i stalagmity z podłogi zbliżają się do siebie. Nie dotykaj formacji skalnych i nie wchodź na bariery ani na kamienie, aby zrobić zdjęcia.

Klimat w jaskini jest niezmienny przez cały rok; temperatura wynosi 22 stopnie Celsjusza, a wilgotność jest na poziomie około 95%. Latem, po wyjściu z upału, powietrze w jaskini wydaje się chłodne, a zimą jest przyjemnie ciepłe. Ze względu na wysoką wilgotność, soczewki okularów i obiektywu aparatu mogą się zaparować po wejściu do jaskini; poczekaj kilka minut, aż się nagrzeją. Ze względu na kapiącą wodę, podłoga może być miejscami mokra, dlatego zamiast klapków na plażę, wejdź do jaskini w obuwiu antypoślizgowym. Mokre powierzchnie skalne odbijają światło błysku, dlatego jeśli to możliwe, rób zdjęcia bez użycia błysku i znajdź miejsce, w którym możesz ustabilizować aparat. Jaskinia nie jest duża; w godzinach największego ruchu, może być konieczne czekanie w wąskim korytarzu, dlatego warto przyjść wcześniej.

Po wyjściu z jaskini, przejdź wzdłuż wybrzeża do stacji kolejki linowej, znajdującej się ob

Po zejściu z kolejki linowej w Ehmedek, znajdziecie się wewnątrz jednego z fragmentów cytadeli, oddzielonych murami. Twierdza w Alanyi jest uważana za jedną z najlepiej zachowanych średniowiecznych cytadel w Anatolii i znajduje się na tymczasowej liście światowego dziedzictwa UNESCO. Ślady osadnictwa na półwyspie sięgają III wieku p.n.e.; dzisiejsza monumentalna twierdza została wzniesiona przez Selcjuków po 1221 roku, wykorzystując starsze mury bizantyjskie i rzymskie. Mury mają długość 6,5 kilometra i są wzmocnione 140 basztami. Nie próbujcie przejść całego jej odcinka pieszo; podzielcie ten czas trwania około dwóch i pół godziny na trzy części: budynki w centralnej części twierdzy, cytadela wewnętrzna i zejście po wschodnim zboczu. Zanim udacie się do cytadeli wewnętrznej, odwiedźcie meczet Süleymaniye, znany również jako Orta Hisar Camii. Według informacji przekazanych przez gminę Alanya, budowę rozpoczęto w pierwszej połowie XIII wieku za panowania I Alaeddin Keykubad. Meczet, zniszczony przez trzęsienie ziemi, został odbudowany za czasów Kanuna Sultana Süleymana, wykorzystując stare materiały; obecny plan i forma kopuły datują go na XVI wiek. Najpierw przyjrzyjcie się kopułom z zewnątrz: zamknięta kwadratem sala modlitewna jest przykryta pojedynczą półkopułą, a miejsce dla zgromadzonych jest zamykane trzema małymi kopułami. Kopuły są zbudowane z cegły, a ściany są częściowo z cegły, a częściowo z kamienia; łatwo zauważyć połączenie tych dwóch materiałów na powierzchni ścian. Minaret jest dobudowany do północno-zachodniego rogu sali modlitewnej, a po przeciwnej stronie, w północno-wschodnim rogu, znajduje się zbiornik na wodę z sklepieniem beczkowym oraz zadaszone miejsce do obmywania. Jeśli wejdziecie do środka, zdejmijcie buty, ubierzcie się w ubrania zakrywające ramiona i kolana, zachowujcie ciszę i podczas modlitw ograniczcie się do oglądania z zewnątrz. W centralnej części twierdzy znajduje się również budynek handlowy, zwany bedesten, oraz meczet Akşebe Sultan z grobowcem, datowany na rok 1230. Około 400 zbiorników na wodę, rozmieszczonych w różnych miejscach twierdzy, świadczy o tym, jak cenna była woda na tym skalistym półwyspie. Jeśli natkniecie się na otwór zbiornika na wodzie, nie pochylajcie się nad nim i nie wpadajcie do środka. Następnie udajcie się do cytadeli wewnętrznej. Cytadela wewnętrzna znajduje się na zachodnim krańcu półwyspu, w najwyższym punkcie, na wysokości 250 metrów nad poziomem morza. Można ją zwiedzać jako skansen, gdzie znajdują się pozostałości z okresów bizantyjskiego, seldżuckiego i osmańskiego. W cytadeli wewnętrznej znajdują się również ruiny pał W obrębie twierdzy znajduje się latarnia morska, której historia sięga 1720 roku, będąca jednym z zabytków tego okresu. Hisariçi, znajdujący się wewnątrz murów, to obecnie dzielnica zamieszkana przez ludzi; domy za murami ogrodzeniowymi to nie muzea, ale miejsca, w których ludzie mieszkają. Podczas zejścia ze wzgórza, podążaj ścieżką prowadzącą do wschodniej strony półwyspu; jeśli się zmęczysz, możesz skorzystać z minibusów kursujących wzdłuż drogi. Droga doprowadzi Cię do targu i portu, a także do podnóża Czerwonej Wieży, gdzie zaczynają się mury. Źródła: Portal Kultury; Karta Muzealna (muze.gov.tr); Gmina Alanya; Encyklopedia Islamu TDV.

Po zejściu z autobusu i dotarciu do portu, zanim wejdziecie do wieży, poświęćcie chwilę, aby obejrzeć ją z nabrzeża. Czerwona Wieża ma kształt ośmioboku, mierzy 33 metry wysokości i 29 metrów średnicy. Jej dolna część jest zbudowana z kamienia, a górna z czerwonej cegły, nadając jej charakterystyczny kolor. Granicę, w której te dwa materiały się spotykają, można łatwo dostrzec z nabrzeża. Mury twierdzy rozpoczynają się tutaj, co oznacza, że znajdujecie się na początku trasy, którą podążaliście rano, wspinając się na wzgórze. Wieża jest symbolem Alanyi i w latach 1992-2005 znajdowała się na odwrocie banknotu o wartości 250 000 lir.

Przyjrzyjcie się inskrypcji na fasadzie wejścia. Inskrypcja informuje, że wieżę w 1226 roku zbudował sułtan Seldżuków, Alaeddin Keykubad, dla mieszkańca Aleppu, Abu Aliego. Wieża pełniła funkcję zarówno obronną, jak i obserwacyjną: miała chronić port, w którym odbywał się handel, oraz zabezpieczać dostęp do twierdzy od strony lądu. Obecnie parter i pierwsze piętro są zaaranżowane jako Muzeum Etnograficzne, a wieża jest otwarta dla zwiedzających od 1979 roku. Przejdźcie się spokojnie po ekspozycji muzeum, a następnie przygotujcie się do wspinaczki. Aktualne informacje na temat warunków wejścia i godzin otwarcia znajdziecie na stronie muze.gov.tr.

Wewnątrz wieży znajduje się pięć kondygnacji, w tym parter, a układ poszczególnych pięter jest różny. W centrum wieży znajduje się cysterna; światło słoneczne docierające z góry sięga aż do pierwszego piętra. Zatrzymajcie się na chwilę w pobliżu cysterny, aby zobaczyć, jak światło przenika przez tę pionową przestrzeń. Na wyższe piętra prowadzą kamienne schody liczące 85 stopni; stopnie są szeroko rozstawione, więc wspinajcie się powoli i licząc kroki. Po drodze przejdziecie przez sklepione korytarze i natkniecie się na otwory w murach, służące do obrony. Spójrzcie przez jeden z tych otworów i wyobraźcie sobie, jak strażnik obserwował z tego miejsca statki wchodzące do portu.

Na wyższych piętrach znajdują się odkryte tarasy i blanki. Z tarasów roztacza się widok na port, a za wami wznosi się wschodnia ściana twierdzy, którą widzieliście rano. Z tego miejsca można obserwować, jak mury biegną wzdłuż wybrzeża, w kierunku stoczni. Do następnego punktu na trasie dotrzecie, idąc wzdłuż tej linii. Podczas robienia zdjęć na tarasie, uważajcie, aby nie wspinać się na blanki i trzymajcie mocno telefony. Wieża czasami organizuje wydarzenia, takie jak wystawy obrazów i koncerty muzyki

Podczas spaceru wzdłuż murów, w kierunku południowym, od wieży Kızıl Kule, zwróćcie uwagę na budynek Tophane, znajdujący się nieco wyżej, około 10 metrów nad poziomem morza, na skalnym wzniesieniu. Ta budowla, wzniesiona z kamienia, o prostokątnym planie, została zbudowana w celu ochrony stoczni. Nieco dalej mury opadają do morza, a pięć arkad stoczni bezpośrednio wychodzi na wodę. Zanim wejdziecie do środka, obejrzyjcie tę fasadę z brzegu: fasada skierowana na morze ma 56,5 metra długości, a głębokość budynku wynosi 44 metry.

Źródła podają, że budowa stoczni rozpoczęła się w 1227 lub 1228 roku; według Wikipedii, prace rozpoczęły się w 1228 roku, w pobliżu wieży Kızıl Kule, a budowa została ukończona w ciągu roku. Portal Kultury określa stocznię w Alanyi jako jedyną zachowaną do dziś stocznię z okresu Seldżuków. Pamiętajcie, że Alajeddin Keykubad zlecił również budowę stoczni w Sinopie, nad Morzem Czarnym, a między dwoma portami utworzono szlak handlowy, uzupełniony karawanserajami. Alanya była końcem tego szlaku nad Morzem Śródziemnym, a ta budowla jest jednym z dwóch obiektów, które przyniosły sułtanowi tytuł "Sułtana Dwóch Mórz". Encyklopedia Islamska TDV informuje, że w okresie osmańskim port w Alanyi mógł pomieścić dwa tysiące statków.

Przyjrzyjcie się uważnie inskrypcji przy wejściu; zawiera ona herb sułtana i jest ozdobiona rozetami. Wewnątrz znajdują się pięć arkad, sklepionych łukiem, ułożonych obok siebie. Z każdego końca arkady, wychodzącej na morze, obserwujcie, jak światło padające na kamień stopniowo słabnie w głębi. Po jednej stronie stoczni znajduje się mała meczet, a po drugiej – pokój strażników; poszukajcie ich na obrzeżach arkad. W jednej z arkad znajduje się stara studnia, której otwór jest obecnie zamknięty. Obecnie budynek pełni funkcję Muzeum Statków i Żeglugi, dlatego, spacerując po arkadach, poświęćcie czas na obejrzenie eksponatów. Aktualne informacje na temat warunków wejścia można znaleźć na stronie muze.gov.tr.

Na ostatnim zdjęciu z trasy, zróbcie ujęcie z brzegu, w kierunku wieży Kızıl Kule. Z tego miejsca w jednym kadrze można uchwycić linię murów, biegnącą od brzegu morza w kierunku wieży. Ostatnie fragmenty murów, które śledziliście rano na szczycie, znajdują się teraz bezpośrednio przed wami, a od punktu, w którym rozpoczęliście dzień, przeszliście niemal całą półwysep. Kamienie blisko brzegu mogą być śliskie z powodu fal, więc nie zbliżajcie się zbyt mocno do wody.