Kızıl Kule

Czerwona Wieża, wznosząca się nad portem w Alanyi, jest symbolem miasta i jednym z najlepiej zachowanych przykładów architektury obronnej regionu Morza Śródziemnego z XIII wieku. Zbudowana przez sułtana Anatolijskiego Sułtanatu, I. Alaedina Keykubada, miała chronić port, stocznię i zamek Alanyi przed atakami z morza. Według inskrypcji budowlanej, którą przekazała gmina, wieża została ukończona w kwietniu 1226 roku. Mistrz budowlany, Halepli Ebu Ali Reha el-Kettani, którego imię można odczytać na inskrypcji przy wejściu, był odpowiedzialny za budowę. Wieża stoi na nachylonym terenie, bezpośrednio na skale. Z tego powodu jej wysokość wynosi 33 metry od strony wschodniej, a od strony zachodniej jest o około trzy metry niższa. Średnica wieży u podstawy wynosi 29 metrów, a każdy z jej ośmiu boków ma około 12,5 metra szerokości. W dolnej części znajdują się starannie rzeźbione prostokątne bloki wapienia, pomiędzy którymi umieszczono fragmenty kolumn z antycznych budowli. Górne partie są zbudowane z czerwonej cegły, od której wieża wzięła swoją nazwę. Na zewnątrz łatwo dostrzec układ obronny wieży. Na fasadach znajduje się łącznie 56 okienek, 22 otwory przeznaczone do wylewania gorącego smoły i wody na wroga oraz 6 rur, które miały wyrzucać wodę na odległość. Na północnej fasadzie, na wysokości około 10 metrów od ziemi, znajduje się czterowierszowa inskrypcja budowlana poświęcona Alaeddinowi Keykubadowi. Druga inskrypcja, znajdująca się na południowej fasadzie, zawiera pochlebne epitety na cześć sułtana. Najłatwiej obejrzeć inskrypcje, podchodząc do wieży od strony portu i nabrzeża. Za skromnym wyglądem zewnętrznym kryje się zaskakująco skomplikowany układ wnętrza. Wieża składa się z pięciu kondygnacji: parteru, pierwszego piętra, antresoli, otwartej kondygnacji i otwartego tarasu, a układ każdej z nich jest inny. Wejście do wnętrza prowadzi przez niewielkie, pozbawione ozdób drzwi i wąski korytarz. Na parterze, wokół centralnej, ośmiobocznej kolumny, znajduje się sklepiony korytarz. Według badacza İbrahima Hakkı Konyalı, w tych korytarzach znajdowały się niegdyś drewniane pomieszczenia, w których odpoczywali strażnicy, a obecnie można dostrzec jedynie ich ślady. Na pierwsze piętro prowadzą wysokie, kamienne schody. W górnej części centralnej kolumny znajduje się duży zbiornik na wodę. Według informacji gminy, zbiornik ten jest nadal sprawny. W pobliżu zbiornika, wzdłuż korytarza, w osi każdego z boków ośmioboku, znajdują się otwory wentylacyjne. Drzwi w północno-zach Budynek został odrestaurowany w latach 1951-1953, a w 1979 roku na parterze otwarto muzeum etnograficzne. W muzeum znajdują się dywany i kilimy przedstawiające życie ludu Jörük zamieszkującego Alanyę i okolicznych gór Toros, a także odzież, naczynia kuchenne, broń, wagi, urządzenia oświetleniowe, tkalnia i namiot Jörków. Wieża czasami gości wystawy malarskie i koncerty muzyki klasycznej. Wieża Czerwona (Kızıl Kule) znalazła się również na awersie banknotu o wartości 250 000 lir, który był w obiegu w latach 1992-2005. Budynek znajduje się na liście zabytków prowadzonej przez Wydział Zabytków i Przedsiębiorstw Urzędu Gminy Alanya; aktualne informacje dotyczące godzin otwarcia i cen biletów można znaleźć na stronie internetowej urzędu. Ze względu na położenie wieży, tuż przy porcie w centrum miasta, można do niej łatwo dotrzeć komunikacją miejską lub spacerując wzdłuż wybrzeża. Ze względu na wysokie i strome schody, warto założyć wygodne buty. W letnich popołudniach na tarasie może być bardzo gorąco. Po zwiedzeniu wieży, można przejść do znajdującej się obok stoczni i podziwiać, jak zachodzące słońce barwi czerwienią cegły wieży, widoczne z portu.