Wandeling van Taşköprü naar Tepebağ: Een historische wandeling door oud Adana.

Om bij Taşköprü te komen, nader dan de Seyhan-oever, vanaf de westelijke kant van de brug. Loop eerst een stukje langs de oever voordat u de voetpaden betreedt. De brug is tegenwoordig gesloten voor autoverkeer; na een renovatie in de jaren 2000 is deze uitsluitend voor voetgangers. U kunt er comfortabel over lopen. Loop eerst naar de overkant, richting Yüreğir, om een idee te krijgen van de omvang; de lengte van de brug wordt in bronnen vermeld als iets meer dan driehonderd meter. Let tijdens het lopen op de stenen bestrating. Wikipedia in het Engels vermeldt dat deze bestrating tussen 1899 en 1908 is aangelegd in de tijd van gouverneur Süleyman Bahri Paşa, en dat het onderwerp van volksliederen is geweest.

Wanneer u het midden van de brug bereikt, zult u merken dat de weg aan beide zijden iets stijgt. Het Cultureel Portaal meldt dat het midden van de brug ongeveer tweeënhalf meter hoger ligt dan de zijden. Stop hier en kijk naar het stroomwater, in zuidelijke richting; de reden waarom de brug er vandaag de dag breed uitziet, is de latere uitbreiding. Volgens bronnen was de weg oorspronkelijk veel smaller en werd deze in het begin van de twintigste eeuw verbreden, waarbij nieuwe bogen werden toegevoegd aan de zuidelijke kant.

Daal vervolgens af naar de oever en bekijk de funderingen van de brug van onderen. U ziet honderden treden en driehoekige waterafvoerkanalen die tegen de stroom in staan; Wikipedia in het Engels meldt dat de huidige, gelijkmatige driehoekige vorm afkomstig is van een van de Ottomaanse restauraties. Aan de zuidelijke kant van de funderingen is ruw gehouwen steen te zien, en dit deel van de brug is het meest representatief voor de oorspronkelijke constructie. De afmetingen van alle bogen zijn verschillend, wat het resultaat is van de vele restauraties die de brug in de loop der eeuwen heeft ondergaan. Bronnen vermelden ook een reliëf van een leeuw aan de noordelijke kant van de elfde boog; het is de moeite waard om hier met een verrekijker of een zoomlens te zoeken.

De bronnen geven geen eenduidig antwoord op de vraag wie de brug heeft gebouwd. Het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme noemt een architect genaamd Auxentios, op basis van een inscriptie in het museum; Wikipedia in het Engels merkt op dat de volledige tekst van dezelfde inscriptie mogelijk betrekking heeft op een waterleiding in plaats van op de brug. De reiziger Victor Langlois associeerde de brug met keizer Hadrianus, en de Byzantijnse historicus Prokopios vertelde dat keizer Justinianus I de funderingen opnieuw liet bouwen. Omdat er ook restauraties hebben plaatsgevonden in de Emevi-, Abbasi- en Ottomaanse periodes, is het correcter om de brug te beschouwen als een gelaagd bouwwerk in plaats van deze aan één specifieke periode toe te schrijven.

Voor de beste foto's is het licht het beste in de vroege ochtend, wanneer de zon opkomt en op de brug schijnt. Om de hele brug in één foto te kunnen vastleggen,

Het Ramazanoğlu-huis, gelegen aan de Kızılay Caddesi, bevindt zich in het complex van de Ulu-moskee. Als u de straat inrijdt, vindt u het huis aan de zuidoostkant van de moskee. Voordat u het betreedt, bekijk de buitenkant van het gebouw goed. De begane grond is gebouwd van natuursteen, terwijl de bovenverdiepingen van baksteen zijn. De overgang tussen deze twee materialen is duidelijk zichtbaar aan de gevel. Volgens Wikipedia heeft het rechthoekige gebouw afmetingen van zestien bij anderhalve meter. Het bescheiden uiterlijk weerspiegelt de ingetogen bouwstijl van het bewind.

Ga naar de hoofdingang, want de bekende geschiedenis van het huis is afkomstig van een inscriptie daar. Volgens de inscriptie is het haremlik gedeelte voltooid in de maand Shaban van het jaar 900 van de Islamitische kalender, wat overeenkomt met april 1495, door Ramazanoğlu Halil Bey. Bronnen benadrukken echter dat deze datum niet betrekking heeft op het hele gebouw. De KÜRE-encyclopedie stelt dat het gebouw oorspronkelijk tussen 1360 en 1400 is gebouwd en dat de inscriptie van 1495 een verwijzing is naar een renovatie. Informatie van de voormalige beheerder, verstrekt aan de Hürriyet Daily News, wijst ook op een bouwperiode die teruggaat tot de tweede helft van de veertiende eeuw. Daarom kunt u het beschouwen als een van de oudste nog bestaande civiele gebouwen in Anatolië.

Tegenwoordig wordt het huis gebruikt als cultureel centrum van de Çukurova Universiteit en is het een locatie voor conferenties, vergaderingen en concerten. Als u het kunt betreden, begin dan op de begane grond, in het gedeelte met de stenen vloer. De trappen leiden u naar de bovenverdiepingen. Bekijk vervolgens de gewelfde kamers in het noordelijke deel; bronnen suggereren dat dit gedeelte als ontvangstruimte werd gebruikt. Op de eerste verdieping bevinden zich een keuken en twee kamers, en op de bovenste verdieping een grote kamer en een wasruimte. De Hürriyet Daily News meldt dat het hebben van een hamam (Turks bad) op de bovenste verdieping een zeldzame eigenschap is in oudere gebouwen.

Stel uzelf voor dat u de gasten uit de geschiedenis van het huis ontmoet. Volgens bronnen verbleef Yavuz Sultan Selim hier tijdens zijn Egyptische campagne, en Kanuni Sultan Süleyman was gast van Ramazanoğlu Piri Bey toen hij in 1535 naar Adana kwam. De KÜRE-encyclopedie vermeldt ook dat de dichter en gouverneur Ziya Paşa de salon op de begane grond gebruikte als ontvangstruimte tijdens zijn ambtsperiode. Het gebouw raakte beschadigd tijdens de aardbeving van Adana-Ceyhan in 1998, maar werd later gerestaureerd door de Vakıflar Genel Müdürlüğü (Directoraat-Generaal voor Stichtingen) en in 2009 heropend als cultureel centrum.

Het huis kan gesloten zijn, afhankelijk van het evenementenrooster. Als

De Grote Klokkentoren staat middenin de Ali Münif Caddesi, en u kunt er in een paar minuten lopen vanuit het hotel. Bekijk de toren voor het eerst van een stukje verderop in de straat; pas vanaf daar is het hele, prisma-vormige lichaam van de toren zichtbaar. Bronnen geven aan dat de toren 32 meter hoog is, en dat het in die tijd de hoogste klokkentoren was in het Ottomaanse rijk, met de klokkentoren van Dolmabahçe in Istanbul op de tweede plaats. Kom dichterbij en bekijk de constructie; de toren is gebouwd met kleine, gehakte stenen die moeilijk te verwerken zijn.

De bouwdatum van de toren wordt in verschillende bronnen anders beschreven, dus het is goed om beide versies te kennen. De provincie Cultuur en Toerisme en het Cultureel Portaal vermelden dat de bouw in 1881 begon, tijdens het bewind van gouverneur Ziya Paşa, en dat de toren in 1882 werd voltooid, tijdens het bewind van gouverneur Abidin Paşa. Wikipedia in het Engels geeft aan dat de bouw in 1879 begon, en noemt de namen van Krikor Ağa Bezdikyan en Kaspar Ağa als de ontwerpers; het Cultureel Inventaris vermeldt ook deze twee vaklieden. Beide bronnen vermelden dat burgemeester Hacı Yunus een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de bouw.

De encyclopedie KÜRE vermeldt dat de toren oorspronkelijk "Saathane" werd genoemd, en dat de naam "Grote Klok" werd gebruikt om hem te onderscheiden van de kleinere klok, de "Küçüksaat", die zich op het drukke stadsplein bevond. De toren heeft vier wijzerplaten, en het huidige uurwerk werd in 1925 vanuit Duitsland geïmporteerd. Dezelfde bron geeft aan dat de toren 8 meter breed is, en dat er in de loop der jaren toevoegingen zijn gedaan, zoals een antenne en een alarm. Let bij het bekijken van de bovenkant van de toren op deze latere toevoegingen en probeer ze te onderscheiden van de oorspronkelijke constructie. Volgens de bronnen was het geluid van de klok, die elk uur luidde, in een groot deel van de stad te horen, en de werktijden van de overheidsinstellingen werden hierop afgestemd. De provincie Cultuur en Toerisme benadrukt dat de toren zo stevig is gebouwd dat hij de aardbeving van 1998 in Adana heeft overleefd.

De omgeving van de toren biedt een extra dimensie aan uw bezoek. De encyclopedie KÜRE vermeldt dat in 2013 een project is gestart om de straat te verbeteren, waardoor de gevels van de winkels aan de Ali Münif Caddesi een uniforme uitstraling hebben gekregen. Loop vanaf hier naar de Kazancılar Çarşısı (Koper Markt); het Cultureel Inventaris vermeldt dat de markt ook bekend staat als de Adana Arastası en de Ramazanoğlu Çarşısı, en dat deze dateert uit de zestiende eeuw. U kunt ronddwalen tussen de winkels waar koperwaren, lokale producten en snoep worden verkocht, maar de keuze van de winkels is aan u. De to

Het Adana Film Museum bevindt zich in de wijk Kayalıbağ, op de hoek van de Seyhan Caddesi en de 26025 Sokak, aan de westelijke oever van de rivier de Seyhan. Voordat u het museum bezoekt, is het de moeite waard om een wandeling te maken door de omliggende straten, omdat dit gebied bestaat uit oude huizen van Adana, gelegen op en rond de Tepebağ-heuvel. Volgens Wikipedia zijn de meeste van deze huizen twee of drie verdiepingen hoog, met dikke muren en weinig ramen op de begane grond, terwijl de bovenverdiepingen rijen ramen en uitbouwen hebben. De gids van de gemeente meldt dat de meeste van deze huizen in de 18e eeuw zijn gebouwd; hoewel bronnen verschillende datums geven, is het voldoende om de huizen in het algemeen te beschouwen als onderdeel van de historische woonwijk van de stad. De gids merkt ook op dat er archeologische opgravingen plaatsvinden op de heuvel.

Het museumgebouw is ontstaan door het samenvoegen van twee percelen met aaneengesloten herenhuizen aan de rivieroever. Volgens de KÜRE Encyclopedie is het museum gerestaureerd door de gemeente Adana en werd het op 23 september 2011 geopend. Wikipedia beschrijft het museum als het tweede filmmuseum van Turkije. Bij binnenkomst kunt u eerst de posters op de begane grond bekijken. Elke poster toont minstens één persoon uit Adana als regisseur, acteur of scenarioschrijver; het zoeken naar die naam terwijl u de posters bekijkt, kan een leuke en kleine uitdaging zijn.

Wanneer u een verdieping hoger gaat, zult u zien dat de kamers zijn onderverdeeld in verschillende thema's. Bronnen noemen onder meer een Nostalgiekamer, een Kamer voor Adana-kunstenaars, een Kamer voor de nieuwe generatie kunstenaars, een Kamer voor Adana-producenten, een Kamer voor de collectie van Mehmet Baltacı en een Gouden Kokervleugel-kamer. Een kamer is uitsluitend gewijd aan foto's, persoonlijke bezittingen en filmposters van de acteur en regisseur Yılmaz Güney. De schilder en filmmaker Abidin Dino, en de schrijvers Yaşar Kemal en Orhan Kemal, wiens romans vaak zijn verfilmd, zijn ook in het museum vertegenwoordigd. In de kamers vindt u ook foto's van acteurs die een band met de stad hebben, zoals Şener Şen en zijn vader Ali Şen.

Besteed vooral aandacht aan de Gouden Kokervleugel-kamer. Hier wordt de geschiedenis van het Gouden Kokervleugel Filmfestival, georganiseerd door de gemeente Adana, verteld; Wikipedia meldt dat het festival in 1969 is opgericht. De wassen beelden in het museum zijn gemaakt door Jale Kuşan en Tülay Aktaş. Als u interesse heeft in de filmgeschiedenis, kunt u ook de bibliotheek bezoeken. De collectie, bestaande uit ongeveer 3.500 boeken, geschonken door de filmhistoricus Alberto Modiano, bevat het oudste exemplaar uit 1891.

Volgens Wikipedia is het museum toegankelijk voor mensen met een handicap, met begeleidingsdiensten, audiodescripties en tastbare oppervlakken; deze informatie kan u helpen bij het plannen

Het Atatürk Huis Museum bevindt zich aan de Seyhan Caddesi, in de noordwestelijke hoek van een rij herenhuizen met uitzicht op de rivier. Voordat u het gebouw betreedt, bekijk het van buitenaf. Volgens de Turkse Wikipedia is het een twee verdiepingen hoog gebouw met een uitbouw, een schilddak en stenen muren. Het wordt beschreven als een klassiek Adana-huis uit de negentiende eeuw. De provinciale dienst voor Cultuur en Toerisme benadrukt dat het een beschermd cultureel monument is en een van de beste voorbeelden van burgerarchitectuur uit die tijd.

Bezoek het huis met kennis van de geschiedenis. Volgens de provinciale dienst voor Cultuur en Toerisme werden Atatürk en zijn vrouw Latife Hanım op 15 maart 1923, tijdens hun bezoek aan Adana, gastvrij onthaald in dit herenhuis, dat eigendom was van Suphi Bey van de Ramazanoğlu-familie; de Turkse Wikipedia noemt deze persoon Suphi Paşa. Het gebouw is door een vereniging onteigend en gerestaureerd, en in 1981 als onderdeel van het Museumdirectoraat geopend. Elk jaar, op 15 maart, wordt er een herdenkingsceremonie in dit gebouw gehouden; houd rekening met de drukte als u op die dag een bezoek brengt.

Binnenin kunt u uw bezoek indelen per verdieping. Op de begane grond bevinden zich werkruimtes en een bibliotheek; volgens de Turkse Wikipedia bevat de bibliotheek ongeveer tweeduizend boeken in Ottomaans en Turks, die zijn verzameld door middel van donaties. In de werkruimte worden lokale kranten uit de periode van de bevrijdingsoorlog en daarna tentoongesteld. Wanneer u een verdieping hoger gaat, ziet u de "sofa", een ruime hal die het centrum van het leven in een traditioneel Adana-huis vormt en de toegang biedt tot de verschillende kamers. Rondom de sofa bevinden zich onder andere kamers zoals de slaapkamer, de perskamer, de kamer voor vrijwilligers, de wapenkamer, de kamer voor assistenten en de kamer van de Kuvayi Milliye.

Let tijdens uw bezoek meer op de indeling van het huis dan op de objecten. Volgens de Engelse Wikipedia zijn de bovenste verdiepingen in traditionele huizen in Tepebağ de belangrijkste leefruimtes, en zijn de kamers zo geplaatst dat ze uitkomen op de hal. Kijk uit de ramen naar de rivier en de straat; bronnen vermelden dat deze herenhuizen zo zijn geplaatst om te profiteren van de koele wind van de rivier. Objecten zoals het koperen bed en de stoelen met Maraş-motieven in de slaapkamer geven een beeld van de inrichting uit die tijd. In het museum worden naast foto's en documenten over Atatürks bezoek aan Adana ook etnografische objecten tentoongesteld.

Controleer voordat u vertrekt de openingstijden van het museum op de officiële website. Na uw bezoek kunt u de route vervolgen door de Seyhan Caddesi af te dalen richting de rivier. Als u langs de rivier naar het zuiden loopt, bereikt u na een paar honderd meter weer de Taşköprü. Als u 's avonds terugkeert naar de brug, kunt