Van Karagöl naar Karabel, van de heuvel naar de Hettitische reliëfs: het oosten van İzmir.

Begin uw bezoek aan Karagöl met een bezoek aan de top van de Yamanlarberg. Dit is het koelste en rustigste moment van de dag om te genieten van de natuur. Het meer ligt op een vlakte nabij de top van de berg, op ongeveer 850 meter boven zeeniveau. De omgeving is in de zomer van 2011 uitgeroepen tot natuurpark en beslaat een oppervlakte van ongeveer negentien hectare. Omdat er geen openbaar vervoer is, moet u met de auto reizen, via de bergweg vanaf Karşıyaka. Houd er rekening mee dat er een toegangsprijs wordt gevraagd; controleer de actuele prijs en openingstijden op de officiële website voordat u vertrekt.

Nadat u uw auto heeft geparkeerd, is het eerste wat u kunt doen, een wandeling maken rond het kleine, ronde meer. De oever wordt omringd door wilgen, en op sommige van deze bomen groeit klimop. Vanaf het punt waar de wilgen ophouden, begint de dennen-, sparren- en cipressenbos; u kunt deze overgang gemakkelijk zien tijdens uw wandeling. Als u goed kijkt, kunt u planten zien die in het water groeien, zoals waterpest en waterlelies. In het meer leven karpers, en het wateroppervlak is 's ochtends het rustigst. In het omliggende bos zijn verschillende vogelsoorten waargenomen, zoals spechten, vinken, roodborsten en merels, dus het is een goed idee om een verrekijker mee te nemen.

De oorsprong van het meer wordt op verschillende manieren beschreven. Sommige bronnen noemen het een kratermeer, terwijl andere spreken van een stuwmeer dat is ontstaan door een aardverschuiving. U kunt zelf de vulkanische gesteenten zien waaruit de berg grotendeels bestaat, in de donkere stenen langs het pad. In de oude mythologie wordt Karagöl geassocieerd met Tantalos en zijn verhaal, en dit is het meest vertelde verhaal over het meer. Deze route is bedoeld om u de tijd te geven om de mythe te ervaren, en u kunt de betekenis die de mythe aan het meer geeft, vergelijken met de echte archeologische sporen die u zult zien.

Het park beschikt over picknicktafels, fonteinen, een speeltuin en een camping, maar voor deze route raden we aan om geen picknick te houden, maar een korte wandeling te maken. In het weekend kan het druk zijn; als u een rustige oever wilt, kom dan vroeg in de ochtend. Het beste moment voor foto's is ook in de vroege ochtend, omdat de reflectie van de bomen dan het duidelijkst is in het rustige water. In de zomer is het hier aanzienlijk koeler dan in de stad, maar vergeet niet een vest mee te nemen, omdat het weer in de bergen snel kan veranderen. Gebruik alleen de aangewezen gebieden in het bos en neem uw afval mee, omdat het natuurpark een beschermd gebied is.

Nadat u de wandeling rond het meer heeft voltooid, kunt u even pauzeren en uw water aanvullen, want de volgende bestemming is in de hitte van de vlakte. Vanaf hier is het een korte autorit via de bergweg en vervolgens via een weg door de stad, naar de vlakte van Bornova. De plek waar u aankomt, is een overblijfsel van een dorp dat

Het Yeşilova-tumulus, gelegen in het midden van de Bornova-vlakte, is de oudste bekende nederzetting van İzmir en hier begint de historische route. Het bezoekerscentrum bevindt zich in de wijk Karacaoğlan, direct naast het archeologisch gebied. Het gebouw is gebouwd volgens een ontwerp dat in 2010 de nationale architectuurprijs won en werd begin 2015 geopend voor het publiek. Omdat de openingstijden van het centrum kunnen variëren, is het raadzaam om vooraf contact op te nemen met de gemeente Bornova, die het centrum beheert, voor de meest actuele informatie. Let bij binnenkomst op de twee verschillende gevels van het lange, lage gebouw. De zuidwestelijke gevel, die de bezoekers verwelkomt, is ondoorzichtig, terwijl de noordoostelijke gevel, die uitkijkt op het archeologische gebied, deels transparant is en een glimp van het omliggende landschap biedt. Na de ontvangstruimte leidt een lange helling u naar de tentoonstellingszaal op de eerste verdieping, waar het belangrijkste deel van de rondleiding plaatsvindt. De tentoonstelling toont replica's van vondsten die tijdens de opgravingen zijn gedaan, en secties die het dagelijks leven van de gemeenschap die op het tumulus woonde, illustreren. Zoek in de vitrines naar werktuigen van vuursteen, pijlpuntjes en voorwerpen van obsidiaan. Volgens de hoofdopgraver Zafer Derin is de obsidiaan niet afkomstig uit deze regio, maar is deze geïmporteerd vanuit het eiland Melos en Cappadocië. Onder de vondsten bevinden zich ook stempels die de zon symboliseren en gewichten voor weefgetouwen, wat wijst op een georganiseerde productie. Op keramische fragmenten zijn kinder- en vrouwenvingerafdrukken gevonden, die ongeveer 8.500 jaar oud zijn. Het opgravingsteam vertelt dat de bewoners van het tumulus dol waren op schelpen en vis, en dat ze vis ving met netten die voornamelijk van steen waren gemaakt. Het terras, dat een uitbreiding is van de tentoonstellingszaal, loopt uit op het archeologische gebied en brengt u aan het einde van de rondleiding in contact met de daadwerkelijke overblijfselen. Vanuit het terras kunt u zien waarom het tumulus niet als een heuvel zichtbaar is vanaf de buitenkant: de nederzetting ligt begraven onder de alluviale afzettingen van de vlakte, op enkele meters onder het huidige oppervlak. Het tumulus werd in 2003 ontdekt, toevallig, toen tijdens de aanleg van een park resten werden gevonden in de verplaatste aarde. Tijdens de opgravingen zijn drie culturele lagen geïdentificeerd: de Neolithische periode is de oudste, gevolgd door de Chalcolitische periode, en bovenop bevinden zich sporen uit de Bronstijd, IJzertijd en Romeinse periode. In de laatste fase van de Neolithische periode woonden mensen in huizen die gebouwd waren op stenen funderingen, met een binnenplaats en afzonderlijke woningen. Buiten het centrum, naast de binnenplaats, bevindt zich een kleine reconstructie van een Neolithisch dorp. Hier kunnen deelnemers, vooral schoolgroepen, deelnemen aan een "tijdmachine"- Bron: Wikipedia, Yeşilova-tumulus; Studio Evren Başbuğ, Bezoekerscentrum van het Yeşilova-tumulus; VOA Turks, Yeşilova-tumulus.

Vanaf Yeşilova kunt u de weg naar Ankara inslaan en na het passeren van de Belkahve-pas komt u in de Kemalpaşa-vlakte. Bij het betreden van het district wordt u begroet door een opvallende, gestreepte muur die langs de weg staat. Visit İzmir presenteert dit overblijfsel als een symbool van het district, dat bezoekers direct verwelkomt bij aankomst in Kemalpaşa. Het gebouw, bekend bij de lokale bevolking als de "Kız Kulesi" (Maagdentoren), is in feite het belangrijkste overgebleven deel van een paleis dat door de Byzantijnse keizers hier werd gebouwd. Volgens een studie van kunsthistoricus Semavi Eyice, gepubliceerd in Belleten in 1961, heette Kemalpaşa vroeger Nymphaion. Het stadje ligt ongeveer 30 kilometer ten oosten van İzmir en bevond zich langs de oude weg die İzmir met Sardes verbond. Parkeer uw auto op een geschikte plek in het district en loop naar het overblijfsel, aangezien het zich direct naast de hoofdweg bevindt. Het verhaal van het paleis begint in 1204. Het leger van de Vierde Kruistocht veroverde dat jaar Istanbul, en er werden verschillende kleine staten opgericht op Byzantijns grondgebied. De machtigste van deze was de staat, geregeerd door de Laskaris-dynastie, met als hoofdstad İznik; deze bestond tot 1261, toen Istanbul werd heroverd. Volgens de website Byzantine World woonden de keizers in die tijd niet in één paleis, maar verplaatste het paleishof zich afhankelijk van het seizoen tussen verschillende steden, en Nymphaion was een van de meest geliefde winterverblijven. Het is niet precies bekend wie het paleis heeft gebouwd; Eyice schrijft dat de algemene opinie is dat het werd gebouwd door de eerste heerser van de staat, Theodoros Laskaris I, terwijl een artikel gepubliceerd door de Universiteit van Midden-Europa stelt dat de meeste onderzoekers het aan Ioannes Vatatzes III toeschrijven. Ioannes III stierf op 3 november 1254 in een tent in de tuin van het paleis. Op 13 maart 1261 werd het Verdrag van Nymphaion hier getekend met Genua, wat de Byzantijnen diezelfde jaar de nodige maritieme steun gaf om Istanbul terug te veroveren. De stad kwam in 1315 in Turkse handen. Begin uw bezoek vanaf een punt waar u het hele gebouw kunt overzien. Het is een rechthoekig blok, ongeveer 25 meter lang en 11,5 meter breed, dat zich in noord-zuid richting uitstrekt, en volgens Eyice bevatte het oorspronkelijk nog drie verdiepingen boven de kelder. Bekijk eerst de kelder: de buitenmuren zijn gemaakt van grote, licht afgeronde blokken, zonder gebruik van mortel. Eyice denkt dat deze techniek kenmerkend is voor de Romeinse periode, en dat de stenen waarschijnlijk afkomstig waren van oudere gebouwen en hergebruikt werden. De muren van de kelder zijn ongeveer 2 meter dik en geven het onderste deel van het gebouw een kasteelachtig uiterlijk. Op elke lange zijde bevinden zich vier smalle, roosterachtige openingen die de kelder verlicht Volgens Eyice is deze versiering beperkt tot dat kleine gebied. De vakmensen waren begonnen met het aanbrengen van de gevelversiering van die periode, maar stopten ermee, mogelijk omdat ze geen materialen meer konden vinden, of omdat ze het werk snel moesten afronden. U kunt nog steeds de sporen van een interne trap zien, die de verschillende verdiepingen met elkaar verbindt en bedekt is met een boog van baksteen. Onderzoekers vergelijken dit plan met dat van het Tekfur Paleis in Istanbul, omdat beide gebouwen meerdere verdiepingen hebben, een massief souterrain en kleurrijke gevels. Voor een foto is het tijdstip belangrijk: in de namiddag schijnt de zon op de westelijke gevel, waardoor het verschil in kleur tussen de baksteen en de stenen op dat moment het meest opvalt. Er bevindt zich een stalen afdekking boven de ruïne om deze te beschermen tegen regen. Positioneer uw camera iets van achteren om deze in het beeld op te nemen. Volgens de Turkse Wikipedia zijn er in december 2011 restauratiewerkzaamheden begonnen aan het gebouw. Vanwege de beschermingsmaatregelen kan de omgeving omheind zijn en de binnenkant mogelijk niet toegankelijk. Informeer naar de actuele situatie bij de gemeente Kemalpaşa. Klim niet op de muren en raak losse stenen niet aan. U kunt eventueel ook een blik werpen op de ruïnes van het Byzantijnse kasteel op de heuvel ten zuiden van het dorp; volgens Jedamski bevinden zich daar overblijfselen van een toren, muren en een poort. Er is een klein historisch detail dat deze locatie verbindt met de volgende. Volgens Eyice had Edwin Freshfield in de jaren 1880, toen hij in İzmir verbleef, van plan om de Hititse reliëfs in Karabel te bekijken. Tijdens zijn reis passeerde hij langs Nif en raakte hij geïnteresseerd in deze ruïne, die hij beschreef als het paleis van de keizers van İznik. Volg in zijn voetsporen: volg na het paleis de weg van Kemalpaşa naar Torbalı. Na een korte autorit komt u langs de voet van de Nifberg en bereikt u de Karabelpas.

Bronnen: Belleten, Semavi Eyice, Laskarisler Sarayı; Central European University, Jedamski, Nymphaion; Byzantine World, Palace of Nymphaion; Visit İzmir, Kemalpaşa.

De Karabel-pas is een smalle doorgang langs de weg tussen Kemalpaşa en Torbalı, gelegen tussen de berg Nif en de Bozdağ-bergen. De reliëf op de helling van de pas is een van de oudste historische overblijfselen van de Egeïsche regio en vormt de laatste, meest intrigerende bestemming van deze route. Het reliëf bevindt zich in een nis, bereikbaar via trappen die vanaf de weg leiden. Het is belangrijk om voorzichtig te zijn bij het stoppen langs de weg vanwege het verkeer, dus parkeer uw auto op een veilige plek en loop naar de trappen. De figuur die in de nis is uitgehouwen, is ongeveer 2,5 meter hoog en 1,5 meter breed. Het toont een krijger die naar rechts loopt, met een boog in de ene hand en een speer in de andere. Tussen het hoofd van de krijger en de speer bevindt zich een Luwische hiërogliefen-inscriptie van drie regels. De inscriptie is sterk verweerd en moeilijk te lezen met het blote oog. Afhankelijk van de invalshoek van het licht, kunnen de verweerde lijnen anders worden geïnterpreteerd, dus bekijk het vanuit verschillende hoeken gedurende een paar minuten. Volgens een interpretatie van David Hawkins in 1998, identificeert de inscriptie de figuur als Tarkasnawa, de koning van het land Mira. Mira was een West-Anatolische koninkrijk dat in de 13e eeuw voor Christus onder het bestuur stond van het Hittitse Rijk. De inscriptie noemt Alantalli als de vader van Tarkasnawa; de naam van de grootvader is onleesbaar, maar andere documenten suggereren dat het Kupanta-Kurunta zou kunnen zijn. De Griekse historicus Herodotus had vergelijkbare rotstekeningen in Ionië toegeschreven aan de Egyptische farao Sesostris, en het wordt verondersteld dat de Karabel-reliëf een van de monumenten uit dat verhaal zou kunnen zijn. De Franse reiziger Charles Texier zag het reliëf in 1839, en latere reizigers beschouwden het lange tijd als een Egyptisch kunstwerk. In 1843 vergeleek Heinrich Kiepert het reliëf met de rotstekeningen van Yazılıkaya, en toonde zo de link met de Hittitse wereld aan. De lokale bevolking noemt het reliëf "Eti Baba". Ongeveer honderd meter ten noorden van het reliëf bevonden zich twee andere rotstekeningen met inscripties, maar deze verdwenen tijdens wegwerkzaamheden tussen 1977 en 1982. Het reliëf dat u vandaag ziet, is ook niet in goede staat, omdat het door schattenzoekers in de loop der jaren meerdere malen is beschadigd. Volgens berichten in de pers werd het in 2016 besmeurd met zuur, en in 2019 werd het beschadigd met breekwerktuigen. Het cultureel erfgoedregister vermeldt dat het onderste deel van de figuur bijna volledig is verdwenen. Daarom kijkt u niet alleen naar een kunstwerk, maar ook naar een waarschuwing over het belang van bescherming. Raak de rots niet aan, probeer niet in de nis te klimmen of het oppervlak schoon te maken. Om terug te keren, kunt u afslaan richting Torbalı en de snelweg oprijden, of u kunt via Kemalpaşa terugkeren naar İzmir via dezelfde route die u bent gekomen. Bronnen: Cultureel Inventaris, Karabel Monument; Wikipedia, Karabel Pas; Hürriyet, Karabel Reliëf; Visit İzmir, Karabel Recreatiegebied.