Van Hasankale naar Oltu: de route naar het oosten en noorden van Erzurum.

Begin uw tocht in Pasinler, ten oosten van Erzurum, en klim naar Hasankale, een fort dat hoog boven het dorp ligt. Volgens de gids bevindt het fort zich 36 kilometer ten oosten van het stadscentrum, op een steile heuvel voor de berg Hasan Dede. Het fort heeft het district zijn naam gegeven; de plaats Pasinler werd in Ottomaanse documenten en in de volksmond lange tijd Hasankale genoemd. Benader het fort vanuit het westen, want de onverharde weg die naar de poort van het fort leidt, bevindt zich aan deze kant. Volgens de gids was het vroeger onmogelijk om met paarden of andere dieren naar het fort te komen, vanwege de steile rotsen. De huidige weg is aangelegd toen het fort later als steengroeve werd gebruikt; dus de helling waar u op loopt, is onderdeel van de weg die ooit door het fort liep. Neem de tijd om de helling te beklimmen, want de ondergrond is rotsachtig en op sommige plaatsen los. Boven kunt u proberen het plattegrond van het fort te bestuderen. Volgens de Engelse Wikipedia zijn er drie ringen van muren op de heuvel, en de buitenste twee muren vormen geen complete cirkel, maar eindigen op de steile rotswand. De poort bevindt zich aan de westkant. De gids merkt op dat de zuilen, bogen en inscripties van de poort van het binnenste fort, die ooit van gladde en versierde stenen waren, tegenwoordig niet meer aanwezig zijn, en dat de poorten van het buitenste fort ook zijn verdwenen. Castles.nl schrijft dat er binnen het fort geen gebouwen meer staan; wat u hier ziet, is dus geen verzameling gebouwen, maar een verdedigingslinie die op de rots is gebouwd. De geschiedenis van het fort kan niet tot één periode worden beperkt. Er zijn overblijfselen gevonden die dateren uit de tijd van de Urartiaanse koning Minua, en het wordt aangenomen dat de heuvel al sinds de ijzertijd een verdedigingsplaats is. Castles.nl meldt dat tijdens de strijd tussen de Seltsjoeken en de Byzantijnen in 1048, het fort werd ingenomen door de Seltsjoekse commandant Ibrahim Yınal. Er zijn verschillende verhalen over wie het fort daadwerkelijk heeft gebouwd. De historicus Naima verbindt het fort met de Akkoyunlu-heerser Uzun Hasan; Ibrahim Hakkı Konyalı wijst op Hasan Bey, de zoon van Emir Hacı Togay, afkomstig uit de Ilkhanid-dynastie, en plaatst de bouw in de jaren 1336 tot 1339. Tijdens de Ottomaanse periode is bekend dat sultan Süleyman het fort heeft gerepareerd en versterkt. Ga vervolgens naar een plek met een stevige ondergrond en kijk uit over de vlakte. Dit is een uitkijkpunt met uitzicht over de hele Pasinler-vlakte, en het was eeuwenlang een belangrijk militair bolwerk dat de route vanuit het oosten naar Erzurum in de gaten hield. De uitgestrekte vlakte die zich beneden uitstrekt, is het bovenste deel van de Aras-rivier, en de weg naar de tweede bestemming van uw route loopt ook over deze vlak Bron: Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme van Erzurum, Reisgids; Castles.nl, Kasteel van Hasankale; Wikipedia, Kasteel van Pasinler.

Het tweede punt is de Çobandede-brug, direct ten oosten van het centrum van het district Köprüköy, gelegen over de rivier Aras. De brug is tegenwoordig niet toegankelijk voor verkeer; de snelweg loopt langs een parallelle brug die ongeveer vijfhonderd meter verderop ligt. Hierdoor kunt u de historische constructie te voet bezoeken en genieten van een rustige omgeving. Bekijk eerst de brug vanaf de oever, van opzij, omdat de details alleen van dichtbij goed te zien zijn. Volgens de Culturele Portal is de brug 128 meter lang en 8,5 meter breed, met een maximale boogbreedte van 13 meter en een hoogte van 30 meter. De brug heeft zeven bogen, maar door een restauratie is de eerste boog afgesloten, waardoor u er nu zes ziet. De TDV Islam Encyclopedie meldt dat deze boog waarschijnlijk tijdens een overstroming is ingestort en tijdens de restauratie in 1872 is opgemetseld. Ga vervolgens dichter bij de brug en let op de kleuren van de stenen. De bogen zijn gebouwd met zwarte, rode en grijze natuursteen, en de kleuren veranderen gedurende de dag afhankelijk van het licht. Volgens een lokale legende zijn deze stenen van een dorp op ongeveer zes kilometer afstand gehaald. De Culturele Portal vermeldt dat er ceders onder de funderingen zijn aangebracht om te voorkomen dat de brug wegspoelt, en dat er openingen tussen de muren zijn gelaten om het gewicht te verminderen. De scherpe waterafvoerkanalen aan de voorkant en de halfronde pijlers aan de achterkant zijn de meest opvallende details van de brug. Op deze uitsteeksels zijn hoekige halve torentjes gebouwd, bedekt met halve piramidevormige koepels. Het doel van deze constructies is onduidelijk; sommige onderzoekers denken dat het wachtposten waren, terwijl anderen beweren dat het puur decoratieve elementen zijn. Zoek aan de oostkant, bovenop de funderingen, naar reliëfs van geometrische patronen en kettingen. Er wordt ook gezegd dat er stenen markeringen op de leuningen zijn aangebracht; als u goed kijkt, kunt u een markering in de vorm van een boog met een pijl zien. De exacte oorsprong van de brug is onzeker. De Culturele Portal en de lokale gids vermelden dat de brug in 1298 is gebouwd door Çoban Noyan, een emir van de Ilkhanid-heerser Gazan Han. De TDV Islam Encyclopedie stelt echter dat de inscriptie van de restauratie zwaar beschadigd is, dat er slechts geruchten zijn over de bouwer, en dat op basis van de architectuur en decoratie de brug waarschijnlijk in de 14e eeuw is gebouwd. De naam van de brug is afgeleid van deze emir, Çoban, en het district heeft zijn naam van de brug. Gedurende eeuwen was de brug een belangrijk punt voor de routes van Erzurum naar Muş, Erciş en Van. Evliya Çelebi zag de brug tijdens zijn reis in 1647 en vergelijkt hem met een regenboog; in het reisboek van Matrakçı Nasuh uit de 16e eeuw is ook een miniatuurafbeelding van de brug te zien. De brug bevindt zich op het punt waar de rivieren Kargap Vanaf hier kunt u terugkeren naar Pasinler en vervolgens richting het noorden, de weg naar Narman op. Bronnen: Cultureel Portaal, Çobandede Brug; TDV Islam Encyclopedie, Çoban Brug; Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme van Erzurum, Reisgids; Wikipedia, Çobandede Brug.

De derde stop bevindt zich zeven kilometer ten zuiden van het centrum van Narman, langs de weg Narman-Pasinler, en omvat de "peri-pilaren" (rotsformaties). Volgens Culture Portaal bevindt deze locatie zich op de zevende kilometer van de weg; als u de weg volgt die noordwaarts vertrekt vanaf Pasinler, bereikt u de stop voordat u het centrum van de gemeente bereikt. Stop eerst bij het uitkijkpunt aan de kant van de weg en bekijk de vallei van bovenaf. Een aankondiging van de provincie Erzurum uit 2020 meldt dat er een tweelaags gebouw voor bezoekers aan de kant van de weg is gebouwd en dat de locatie bereikbaar is via een weg van ongeveer drieënhalf kilometer. Vanaf hier ziet u rode kliffen, puntige heuvels en smalle valleien die samenkomen in een prachtig landschap. Het is anders om dit landschap te bekijken als u weet waar de kleuren en vormen vandaan komen. De rode tinten zijn het resultaat van de oxidatie van ijzer in de sedimentgesteenten. De vormen zijn ontstaan doordat wind en water gedurende lange tijd zandig materiaal hebben weggeërodereerd; eerst heeft het water groeven uitgesleten, en vervolgens heeft de wind deze groeven met verschillende patronen bewerkt. Bronnen geven verschillende schattingen over de leeftijd van de formaties. Culture Portaal en de lokale gids vermelden dat de peri-pilaren zijn ontstaan door de erosie van sedimenten die zich ongeveer 2,5 tot 3 miljoen jaar geleden in een sedimentatiebekken zijn afgezet, terwijl de aankondiging van de provincie een veel oudere datum noemt. In de volksmond wordt dit gebied de "Stad van de Rode Feeën" genoemd, en Culture Portaal vergelijkt de vallei met de Grand Canyon, gevormd door de rivier Colorado. Het pad dat naar beneden leidt in de vallei is de beste manier om het gebied van dichtbij te bekijken, en het grootste deel van de tijd die u hier doorbrengt, zult u besteden aan deze wandeling. Volgens de aankondiging van de provincie is er sprake van een wandelpad van ongeveer een uur. Tijdens de afdaling is de grond zanderig en glad, en zelfs bij droog weer kan de grip zwak zijn; draag stevige schoenen. Na regen verandert de zanderige grond in modder, dus bekijk de weersvoorspelling voordat u het pad betreedt. Tijdens de wandeling mag u niet op de toppen van de peri-pilaren of langs de randen van de kliffen klimmen, omdat de erosie het land gemakkelijk los kan maken. De terugweg is steil; pas uw energie dienovereenkomstig aan en neem voldoende water mee. Dit gebied is beschermd. Volgens Culture Portaal zijn de peri-pilaren in 2018 uitgeroepen tot natuurmonument en worden ze beschermd volgens de principes van een nationaal park. Volgens de aankondiging van de provincie is het gebied ook opgenomen in de voorlopige lijst van het Werelderfgoed van de UNESCO door de Turkse Nationale Commissie. Dezelfde aankondiging meldt dat er twaalf verschillende valleien in de omgeving zijn; het landschap dat u vanaf de weg ziet, is dus slechts een klein deel van het hele gebied. Er is weinig schaduw in dit gebied Bron: Cultuurportaal, Narman Peri Bacaları; Gouverneurschap van Erzurum, Erzurum wordt een geologisch park, "Het Land van de Rode Feeën"; Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme van Erzurum, Reisgids; Wikipedia, Narman Peri Bacaları.

De laatste bestemming van de route is het kasteel in het centrum van de wijk Oltu. Het kasteel bevindt zich op een rotsachtige uitloper, niet erg hoog, op de plek waar het water van Narman en de rivier Sivri samenkomen en de rivier Oltu vormen. Volgens de lokale gids staat het kasteel binnen de loop van de rivier Oltu en vanaf de stad zie je het op de top van de rots. De ingang van het binnenste kasteel bevindt zich aan de zuidkant en je bereikt de poort via trappen. Neem de trappen langzaam en zodra je boven bent, loop je eerst een rondje om het kasteel.

Het gedeelte dat vandaag nog zichtbaar is, is het binnenste kasteel; de buitenmuren die de wijken van de stad omringen, zijn niet bewaard gebleven. Het binnenste kasteel heeft een architectuur die is aangepast aan de vorm van de onderliggende rots en is omringd door hoge, dikke muren en torens. Volgens het Cultureel Portaal is het kasteel gebouwd op een oppervlakte van drieduizend vierkante meter en is het gemaakt van natuursteen. Let op de torens en de grensmuren in het noordwesten; bronnen vermelden dat dit gedeelte in het verleden veel indrukwekkender was. Binnen het kasteel kun je zoeken naar de resten van reservoirs en de ruimtes die werden gebruikt door de kasteelwachters.

De bouwjaren van het kasteel zijn omstreden. Sommige bronnen beweren dat de architectonische kenmerken van het kasteel teruggaan tot de Urartische periode; Wikipedia vermeldt verschillende verhalen en noteert dat er in de 19e eeuw Georgische inscripties op het kasteel werden gezien. Volgens het Cultureel Portaal is het kasteel in de Byzantijnse, Seltsjoekse, Aq Qoyunlu, Kara Qoyunlu en Ottomaanse periodes gerestaureerd en werd het in de Ottomaanse periode een tijdlang gebruikt als een caravanserai. Volgens Wikipedia kwam het kasteel in de midden van de 16e eeuw in Ottomaanse handen en werd het vervolgens het administratieve centrum van het district Oltu. Na de oorlog van 1877-1878 stond Oltu een tijd onder Russisch bestuur. Het kasteel werd voor het laatst gerestaureerd en versterkt in 1998 en 1999.

Een van de meest interessante aspecten van het kasteel is de verbinding met het water. De lokale gids schrijft dat de poort en de tunnel van het kasteel uitkijken op de rivier Oltu; het Cultureel Portaal spreekt ook van een verborgen waterweg die van de rots naar de rivier leidt. Aan de oostkant van het binnenste kasteel bevindt zich een badhuis, dat teruggaat tot de Seltsjoekse periode en via gangen verbonden is met het binnenste kasteel; bekijk dit ook van buitenaf tijdens je bezoek. Vanaf de rand van de muren kun je uitkijken over de vallei van de rivier Oltu en de twee oevers van de stad; Wikipedia vermeldt dat de stad zich uitstrekt langs beide oevers van de rivier. Blijf uit de buurt van de hoge, onbesch