Van Adana naar de Torosbergen, van het FabrieksMuseum naar de Bergspoorlijn.

Begin uw bezoek aan het museumcomplex bij de ingang in de wijk Döşeme Mahallesi en besteed de eerste paar minuten in de binnenplaats. De baksteenfabrieksgebouwen, de hoge ramen en de brede loodsen vormen hier een even belangrijke tentoonstelling als het museum zelf. Het gebouw werd in 1907 opgericht door de familie Simyonoğlu als een garenfabriek en begon in 1927 te functioneren onder de naam Milli Mensucat Fabrikası. De fabriek sloot in de jaren 1980, in 2013 begon de restauratie en in 2017 werd hier het archeologiemuseum geopend. Als u weet dat de schrijver Orhan Kemal enige tijd in de boekhouding van deze fabriek werkte en dat zijn observaties hier inspiratie boden voor zijn roman "Murtaza", krijgt u een ander perspectief op de gebouwen. Omdat het complex erg groot is, probeer niet alles te zien; het is het beste om twee uur in te delen in drie delen voor deze route. Besteed het eerste uur aan de acht zalen van het Archeologiemuseum. De zalen zijn chronologisch geordend, van prehistorie tot de Ottomaanse periode, dus het is voldoende om in een rechte lijn vanaf de ingang te lopen. Zoek zeker het stenen beeld van de Hittitse stormgod Tarhunda; het figuur, dat op een door stieren getrokken wagen staat, is ongeveer tweeënhalf meter hoog en werd in 1998 in een veld begraven. In dezelfde zalen worden ook een stele met Anatolische hiërogliefen en een Babylonische stele tentoongesteld. In het Romeinse gedeelte kunt u de reliëfs op de lange zijde van de sarcofaag van Achilles, die in 1958 in Tarsus werd gevonden, van dichtbij bekijken. De scène waarin Hector in ruil voor losgeld wordt teruggegeven, is gedetailleerd weergegeven op de steen. Het bronzen mannenbeeld dat aan de kust van Karataş werd gevonden, is ook een van de meest gefotografeerde objecten in dit gedeelte. Besteed de tweede helft van het uur aan de mozaïekloodsen. De mozaïeken zijn afkomstig van opgravingen in het centrum en de omliggende districten van Adana en zijn op de vloer geplaatst, passend bij hun oorspronkelijke locatie. Het mozaïek dat in 1956 in Misis werd gevonden en als het eerste geredde mozaïek in de stad wordt beschouwd, is ook hier te zien en komt uit de antieke stad waar u op een andere dag de Misis-brug zult bezoeken. Bestudeer de kleurveranderingen in het mozaïek dat in Aigeai, bij Yumurtalık, werd gevonden en dat Eros toont die op zeepaardjes rijdt. Het hoge plafond en de veel ruimte voor licht in de loodsen maken het gemakkelijk om de mozaïeken van bovenaf te bekijken; een groothoeklens is hier handig. Besteed de laatste helft van het uur aan de secties Landbouw en Industrie, omdat de rest van de dag in het omliggende gebied zal worden doorgebracht. In het landbouwgedeelte worden katoen, watermeloenen, zonnebloemen, citrusvruchten en harde tarwe geïllustreerd met behulp van maquettes Bron: KTB, Provinciaal Bureau voor Cultuur en Toerisme van Adana, Museum van Adana; İstiklal (AA), mozaïekzaal; ABB, "100 bezienswaardigheden in Adana", pagina 36; Wikipedia, Archeologisch Museum van Adana.

Wanneer u het museum verlaat en naar het noorden rijdt, eindigt de stad plotseling en komt u terecht bij een uitgestrekte wateroppervlakte. Volgens de informatie van de gemeente ligt het meer ongeveer tien kilometer van het stadscentrum. U kunt dus met een korte rit hier komen. Parkeer de auto op een van de vlakke plekken aan de oever en loop vervolgens een paar honderd meter richting het water. Het belangrijkste hier is om de schaal te begrijpen: het meer dat u ziet, is het water dat ooit een rivier was die jaarlijks de vlakte overstroomde, maar nu is opgestuwd. De dam is gebouwd als een aarden dam om Adana te beschermen tegen overstromingen van de rivier Seyhan en werd op 8 april 1956 in gebruik genomen. Volgens bronnen werd de constructie in 974 dagen voltooid. Volgens de verklaring van de Staatsdienst voor Waterwerken (DSİ) heeft de dam de taak om ongeveer 850.000 hectare land en het stadscentrum te beschermen tegen overstromingen. Volgens de informatie van de gemeente kan dankzij de dam ongeveer 174.000 hectare land worden geïrrigeerd. Dit betekent dat het water voor de katoen- en watermeloenvelden die u in het landbouwgedeelte van het museum zag, grotendeels van hier komt. Het elektriciteitscentralestation van de dam draagt al jaren bij aan de elektriciteitsvoorziening van de stad. Terwijl u langs de oever loopt, let op het wateroppervlak en de elektriciteitspalen in de verte. Het meer en het omliggende gebied werden in 2006 uitgeroepen tot een gebied voor de bescherming van de wilde dieren en dienen als een rustplaats voor trekvogels. Tijdens een telling in de winter zijn meer dan 25.000 vogels van 13 verschillende soorten waargenomen. De nesten van ooievaars op de elektriciteitspalen zijn ook een bekend gezicht in dit gebied. Een verrekijker maakt dit een heel andere ervaring; vertrouw niet op de zoomfunctie van uw telefoon, het is het beste om de vogels van een afstand te observeren zonder ze te verstoren. Het waterpeil varieert aanzienlijk, afhankelijk van het seizoen en de droogte. Tijdens de aanleg van de dam werd in 1955 een Romeinse stad genaamd Augusta ontdekt. Na gedeeltelijke opgraving werd deze onder water gebracht door het meer. Het is bekend dat sommige overblijfselen van de stad zichtbaar zijn wanneer het waterpeil laag is, maar beschouw dit niet als een doel op zich, maar eerder als een gelukkige toevalligheid. In de vroege ochtenduren reflecteert het water het licht prachtig, terwijl in de late namiddag de heuvels aan de overkant in zacht licht baden. Er kan weinig schaduw zijn aan de oever, dus een hoed en water zullen hier van pas komen. Ga niet de nesten of rustplaatsen van de vogels betreden en laat geen afval achter aan de oever. Na een uur kunt u terugkeren naar de auto. De volgende route brengt u weg van de vlakte en richting de voet van de Toros-bergen, in de richting van Karaisalı.

De Varda-brug ligt ongeveer zeventig kilometer van de stad, in de wijk Hacıkırı van Karaisalı, en de lokale bevolking noemt hem de "Koca Köprü" (Grote Brug). U kunt er komen via de weg naar Karaisalı; volgens Wikipedia is de afstand vanaf Adana via Karaisalı per auto ongeveer zestig kilometer. Het laatste stuk van de weg is smal en kronkelend, dus wees voorzichtig. Parkeer de auto op een vlak stuk langs de vallei en bekijk de brug vanaf een punt waar u de hele lengte kunt zien. De brug is ongeveer 172 meter lang en de centrale pijler is 99 meter hoog; sommige bronnen geven een hoogte van 98 meter. Het eerste wat opvalt is dat de brug niet recht is, maar een boog vormt, met een curve van ongeveer 1200 meter over de spoorlijn. Bekijk de drie grote bogen boven de vier hoofdsteunen, en daarna de kleinere bogen aan de zijkanten. Volgens Wikipedia is de brug een viaduct bestaande uit in totaal elf boogsegmenten. De brug werd gebouwd als onderdeel van de spoorlijn die Istanbul met Bagdad en de Hejaz verbond, en was een van de moeilijkste passages door de Taurusgebergte. De bouwdata verschillen per bron: het Cultureel Inventaris geeft aan dat de bouw in 1905 begon, terwijl het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme zegt dat het in 1907 begon, maar beide geven aan dat het in 1912 werd voltooid. Volgens de ministeriële website zijn er tijdens de vijf jaar van de bouw 21 arbeiders en een Duitse ingenieur omgekomen; het is een moment van stilte om deze inspanning te herdenken terwijl u naar de brug kijkt. Het Cultureel Inventaris vermeldt dat de brug de eerder gebruikte, "U"-vormige lijn, die een risico vormde voor treinen, buiten gebruik heeft gesteld. Het water dat in de vallei stroomt, is de Çakıt-rivier; dezelfde rivier vormt een stuk verderop de Kapıkaya-kloof, en volgens reisgidsen ligt de kloof ongeveer twee kilometer van de brug. Als u tijd heeft, kunt u naar het begin van het aangelegde wandelpad naar de kloof gaan en de kalkstenen wanden van de vallei bekijken. De brug is ook bekend omdat deze werd gebruikt in de openingsscène van de film "Skyfall" uit de James Bond-serie. De beste plek om een foto te maken is langs de rand van de vallei, waar de brug met zijn bogen te zien is; in de namiddag valt het zonlicht op de stenen pijlers. Als er een trein passeert, krijgt u direct een idee van de schaal van de brug, maar u hoeft niet te wachten tot dat gebeurt. De lijn wordt nog steeds gebruikt, dus loop absoluut niet over de brug, op de rails of in de tunnels. De hellingen van de vallei zijn steil; als u met kinderen reist, houd ze dan dicht bij u. Het is gemakkelijk om hier schaduw en een vlak stuk om te zitten te vinden, dus het is een goede plek voor een lunchpauze. Eet uw meegebrachte eten hier en neem uw afval mee. Er is geen directe bergweg van hier naar Belemedik; u moet terug naar de snelweg en naar het noorden rijden, richting Pozantı.

Vanuit het noorden, via Pozantı, daalt u af naar Belemedik; de Engelse Wikipedia vermeldt dat dit de enige manier is om er te komen. Bronnen geven aan dat het dorp zich op een afstand van negen tot twaalf kilometer van het centrum van Pozantı ligt. Het dorp bevindt zich in de Taurusgebergten, aan de westelijke oever van de Çakıt-rivier, op ongeveer zevenhonderd meter boven zeeniveau. Zodra u uit de auto stapt, zult u het verschil in de lucht opmerken; het is aanzienlijk koeler en vochtiger dan in de vlakte waar u 's ochtends vertrok. U heeft hier ongeveer anderhalf uur de tijd, en de beste manier om dit te besteden is met een rustige wandeling door de vallei. Begin uw wandeling bij het treinstation. Belemedik was in 1907 het centrum van de bouw van de Bagdad-spoorlijn, en het station is een overblijfsel uit die tijd. Volgens de Engelse Wikipedia bevatte het kamp dat was opgericht voor de bouwvakkers en het technische personeel faciliteiten zoals een ziekenhuis, een school en een bioscoop. De stenen constructies en tunnelmondingen die u vandaag in de vallei ziet, zijn overblijfselen uit die tijd. De Taurus-tunnels bevinden zich hier in het meest dichte gedeelte; met andere woorden, de Varda-lijn die u 's ochtends zag, en deze locatie, zijn beide eindpunten van dezelfde uitdagende route. Vergeet ook het verhaal achter de naam van het dorp niet: het wordt gezegd dat de naam "Belemedik" afkomstig is van een Duitse uitdrukking die de teams die aan de tunnels werkten gebruikten wanneer ze elkaar niet konden vinden. Dit is een volksverhaal, en zo wordt het in de bronnen vermeld. Het is ook bekend dat 41 Duitse werknemers die om natuurlijke redenen overleden, in Belemedik begraven zijn. Na het station, wandel langs de Çakıt-rivier en bekijk de platanenbomen. Volgens TRT Haber staan sommige van deze platanenbomen al meer dan tweehonderd jaar in de vallei. In de herfst verkleuren de bladeren geel en rood, en dit is de favoriete tijd van het jaar voor natuurliefhebbers en wandelaars. De traditionele vakantiehuisjes, gemaakt van steen en hout, zijn ook een onderdeel van het landschap; beschouw ze als privé-eigendom en maak foto's van op afstand. De gemeente meldt dat er in het gebied bungalows, een camping en een caravanpark zijn geopend die passen bij de lokale omgeving; als u hier een nacht wilt doorbrengen, kunt u de actuele status opvragen bij de betreffende instantie. Tijdens uw wandeling, houd afstand van de spoorlijn; de tunnels zijn geen wandelpaden. Er kunnen gladde stenen op de paden zijn, dus draag gesloten, stevige schoenen. Respecteer de wilde dieren, laat geen afval achter en maak geen vuur aan de rivieroever. Voor het maken van foto's is het beste licht in de vroege avond, vanwege de smalle vallei; maak de foto's van onder de platanenbomen voordat de zon achter de helling verdwijnt. Bij terugkomst gaat u weer richting Pozantı en via de snelweg naar