Varda Köprüsü

De Varda-brug is een stenen, boogvormige spoorwegbrug in de buurt van de wijk Hacıkırı (Kıralan) in het district Karaisalı. De brug overbrugt een diepe vallei in de Torosgebergte. De lokale bevolking noemt de brug "Koca Köprü" (Grote Brug), maar hij staat ook bekend als de "Duitse Brug" omdat hij door Duitsers is gebouwd. Volgens het Cultureel Inventaris wordt de brug ook wel aangeduid als de "Karaisalı Brug" en de "Gavurdere Viaduct". De brug ligt ongeveer 64 kilometer van Adana via de snelweg en 63 kilometer via de spoorlijn. De brug maakt deel uit van een spoorwegproject dat bedoeld was om Istanbul met Bagdad en de Hejaz te verbinden. Het moeilijkste deel van de lijn, die door Duitse bedrijven werd aangelegd in overeenstemming met overeenkomsten tussen het Ottomaanse Rijk en Duitsland, was het traject dat de Torosgebergte overbrugde tussen Konya en Adana. Op dit steile traject tussen Pozantı, Belemedik en Hacıkırı moesten veel tunnels en bruggen worden aangelegd. De bouw van de viaduct werd gegund aan het bedrijf Philipp Holzmann, gefinancierd door de Deutsche Bank. Volgens Wikipedia in het Engels werden de ontwerpplannen en technische berekeningen uitgevoerd door de Duitse ingenieur Winkler en de Griekse ingenieur Nicholas Mavrogordato, die een Ottomaanse nationaliteit had. Na de dood van Winkler nam Mavrogordato de functie van hoofdingenieur over. De bouwdata verschillen enigszins in verschillende bronnen. Het Ministerie van Cultuur en Toerisme meldt dat de brug tussen 1907 en 1912 is gebouwd, terwijl het Cultureel Inventaris stelt dat de bouw in 1905 begon en de brug in 1912 werd voltooid. Wikipedia in het Engels meldt dat de belangrijkste werkzaamheden in 1907 werden voltooid, maar dat de lijn over de viaduct pas in 1916 in gebruik werd genomen. Materialen zoals staal en cement werden per schip naar Mersin gebracht en vervolgens via Tarsus met behulp van ezels naar de bouwplaats getransporteerd. Voordat de daadwerkelijke brug werd gebouwd, werd een tijdelijke, smalspoorviaduct gebouwd om materialen naar de andere kant van de vallei te transporteren. De funderingen van deze hulpbrug zijn nog steeds zichtbaar. De brug is ongeveer 172 meter lang en de afstand tot de bodem van de vallei is volgens Turkse bronnen 99 meter. De brug is een massieve constructie die rust op vier hoofdsteunen; de buitenkant van de steunen is bekleed met natuursteen. Volgens Wikipedia heeft de brug in totaal elf bogen; de drie middelste, grote bogen hebben een overspanning van 30 meter, en bovenop de steunen bevinden zich kleinere, decoratieve bogen. De bogen werden gebouwd op tijdelijke stalen steigeringsconstructies die bovenop de steunen werden geplaatst. Binnenin de steunen bevinden zich trappen voor onderhoud. Een bijzonder kenmerk van de brug is dat deze niet recht is, maar een bocht maakt; de lijn beschrijft een cirkel met een straal van 1.200 meter. Volgens het Cultureel Inventaris De tunnels zijn uitgehouwen in hard gesteente en hebben daarom geen bovenbalken. De Kapıkaya-kloof, die is ontstaan door de Çakıt-beek die onder de brug stroomt, ligt ongeveer 2 kilometer van de brug. Van de totale lengte van de 20 kilometer lange kloof is 7,25 kilometer ingericht als wandelpad, en er bevindt zich een waterval in het Bahçecik-gebied langs het pad. De brug is gebruikt als filmlocatie voor verschillende binnen- en buitenlandse producties, waaronder een internationale spionagefilm. De brug is het beste te zien vanaf de uitkijkpunten aan de rand van de vallei en vanaf de noordelijke helling; vanaf deze hoek zijn de contouren van de boog en de diepte van de constructie duidelijk zichtbaar. In de ochtend- en avonduren brengt het licht dat van opzij komt de textuur van de stenen tot leven. Omdat de brug deel uitmaakt van een actief spoorwegnet, is het niet toegestaan om op de rails te lopen of in de tunnels. Maak uw foto's vanaf een veilige plek. De lente en de herfst zijn de beste seizoenen voor zowel wandelen in de kloof als voor het maken van foto's. Volgens het Provinciaal Ministerie van Cultuur en Toerisme is de brug bereikbaar met voertuigen vanaf het centrum van de stad naar Karaisalı; het is echter comfortabeler om met uw eigen auto te gaan, zodat u de vallei in kunt rijden en de uitkijkpunten kunt bezoeken.