Paleis en ziekenhuis aan de oever van de Tunca.

Begin uw bezoek aan de Üç Şerefeli Moskee bij de westelijke ingang, omdat de relatie tussen het gebouw en de bazaar hier het beste te zien is. Vanwege het hellende terrein moet u een trap beklimmen om bij deze ingang te komen, en het massieve gebouw lijkt vanaf de voorkant naar voren te steken. Let goed op de zuilen aan de hoeken van de nis die de ingang omringt; ze zijn versierd met motieven van zandlopers en vlechtwerk. De rode en witte palmetmotieven die de boog van de nis sieren, zijn ook een detail dat deze ingang onderscheidt van de andere ingangen naar het binnenhof. Zodra u het binnenhof betreedt, stop dan even en kijk om u heen, want de overdekte binnenplaats is hier voor het eerst in de Ottomaanse architectuur toegepast. De zuilen die de overkapping dragen, zijn gemaakt van verschillende soorten steen; de meeste zijn van marmer, maar aan de noordelijke vleugel zijn er ook zuilen van graniet en groene Eğriboz-steen. Kijk omhoog naar de versieringen in de koepels van de overkapping. Deze decoraties zijn in de 18e eeuw vernieuwd, waarbij de oude patronen zijn behouden. In de boog boven twee van de ramen van het binnenhof bevinden zich blauw-witte tegels, en volgens het Cultureel Portaal vermeldt een van deze tegels de naam van II. Murad. Probeer vervolgens de vier minaretten die de hoeken van het binnenhof markeren, één voor één te onderscheiden, omdat elk van hen een andere versiering heeft. De Üç Şerefeli-minaret, die de naam van de moskee draagt, is bekleed met rode steen en versierd met zigzagpatronen. Met een hoogte van bijna zeventig meter was het het hoogste minaret van zijn tijd. Een aparte trap leidt naar elk van de drie niveaus van deze minaret, wat een van de meest opvallende technische details van het gebouw is. De minaret met de ruitvormige bekleding van rode en witte stenen wordt door de TDV Islam Encyclopedie toegeschreven aan de periode van Fatih Sultan Mehmed. De minaret met de dikke, spiraalvormige banden die zich als een spiraal om het lichaam wikkelen, werd gebouwd na de aardbeving van 1762. Als u de gebedsruimte wilt bezoeken, zorg er dan voor dat uw schouders en knieën bedekt zijn, en dat vrouwelijke bezoekers hun hoofd bedekken. Binnenin wordt u begroet door een rechthoekige ruimte die zich in de lengte uitstrekt. De grote koepel in het midden heeft een diameter van ongeveer twintig meter, en aan weerszijden bevinden zich twee kleinere koepels. Bronnen benadrukken dat dit plan in de volgende eeuw door Mimar Sinan in zijn moskeeën in Istanbul op een meer geavanceerde manier werd toegepast. Let op de kleine, versierde koepels die in de driehoekige ruimtes tussen de hoofdkoepel en de zijkoepels zijn geplaatst. Voor een goede foto is het aan te raden om vanaf de noordwestelijke hoek van het binnenhof de Üç Şerefeli-minaret in beeld te brengen, samen met de bogen van de overkapping. Bij het

Wanneer u de Kanuni-brug bereikt, ga dan niet meteen over de brug. Bekijk eerst de brug vanuit de kustkant van de stad, om een volledig beeld te krijgen. Deze brug wordt ook wel de Paleisbrug genoemd, omdat dit eeuwenlang de belangrijkste verbinding was tussen de stad en Sarayiçi. De brug, gebouwd van gehouwen steen, heeft vier bogen die een tak van de rivier Tunca overspannen. Op rustige dagen weerspiegelen de bogen in het wateroppervlak. De geschiedenis van de brug wordt in verschillende bronnen op verschillende manieren beschreven. Sommige bronnen noemen de jaren 1553-1554, terwijl het Cultureel Portaal stelt dat de brug waarschijnlijk in 1560 is gebouwd, samen met de gebouwen van Adalet en Terazi. De toeschrijving aan Mimar Sinan is een interessant detail, omdat volgens Turkish Archaeological News de brug niet voorkomt in Ottomaanse lijsten van Sinans werken. De verwijzing komt uit het werk "Riyaz-ı Belde-i Edirne" van Ahmet Badi Efendi. Ook de lengte van de brug wordt verschillend vermeld, metingen variërend van zestig tot tachtig meter. De breedte wordt aangegeven als vier en een halve meter, wat een smalle doorgang is waar twee personen comfortabel naast elkaar kunnen lopen. Volgens Wikipedia is de brug tegenwoordig een historisch monument dat onder het beheer van de Algemene Directie van Wegen valt. Turkish Archaeological News benadrukt dat, hoewel het paleis zelf verdwenen is, drie historische stenen bruggen die het schiereiland met het vasteland verbonden, bewaard zijn gebleven en nog steeds in gebruik zijn. Ga nu naar de top van de brug en loop naar het midden. Vanaf hier kunt u zien hoe de rivier het schiereiland omringt, omdat de Tunca iets verderop in twee takken splitst, waardoor Sarayiçi een eiland wordt. De lange brug die u in zuidwestelijke richting ziet, is de brug die in 1451 werd gebouwd door vizier Şahabeddin Paşa en die ook bekend staat als de Saraçhane-brug. Deze brug werd in 1706, tijdens het bewind van II. Mustafa, gerepareerd, en de inscriptie van die reparatie is nog steeds aanwezig. De Fatih-brug met drie bogen, aan de noordelijke tak, kunt u later zien vanaf het gebied van het paleis. Volgens het Cultureel Portaal plaatste Kanuni deze brug op dezelfde as als de Fatih-brug, waardoor de hoofdingang van het paleis opnieuw werd gedefinieerd. De route waarover u loopt, is dus onderdeel van de ceremoniële weg die sultans en ambassadeurs volgden bij het betreden van het paleis. Het water dat naar het paleis werd geleid, werd ook via deze brug getransporteerd, via beklede leidingen. Een tak van het Taşlımüsellim-water, dat door Mimar Sinan naar de stad was gebracht, werd op deze manier verbonden met het paleis. De brug raakte zwaar beschadigd tijdens de grote overstroming van 1902 en werd voor het laatst gerepareerd in 1990. Voor een goede foto is het licht in de namiddag zachter; als u de bogen met het water wilt vastleggen, ga dan terug naar de kust. Wanneer u naar de over

Wanneer u Sarayiçi bereikt, stop dan eerst in het midden van de uitgestrekte weide en probeer de omvang van het gebied te overzien. Volgens het Cultureel Portaal is het paleis gevestigd op een oppervlakte van meer dan driehonderdduizend vierkante meter en wordt het beschouwd als het op één na grootste paleis van het Ottomaanse Rijk, na Topkapı. De bouw begon in 1450, tijdens het bewind van II. Murad, en werd voltooid in 1475 door Fatih Sultan Mehmed. Omdat het omringd was door een rivier, was er geen behoefte aan een verdedigingsmuur; een eenvoudige, lage muur was voldoende. Begin uw wandeling bij het Adalet Kasrı (Paleis van Rechtvaardigheid); deze toren, met een vierkant grondplan, opgetrokken uit natuursteen en bedekt met een piramidevormige koepel, is van veraf goed te zien. Volgens informatie op Wikipedia liet Sultan Süleyman I het in 1561 laten bouwen door Mimar Sinan, en op de bovenste verdieping bevindt zich een marmeren drinkplaats. Bronnen vermelden dat het paleis in die tijd werd gebruikt voor vergaderingen van de Divan en voor rechtspraak. Vlak naast het paleis loopt u naar de Fatih Köprüsü (Fatih-brug), die met drie bogen de noordelijke tak van de Tunca overbrugt. Deze brug dateert uit 1452, dus een jaar voor de verovering van Istanbul, en verbond de Hasbahçe met het Kum Meydanı (Zandplein) van het paleis. Wanneer u vanaf de brug naar het paleis loopt, ziet u aan de westkant een lang gebouw met koepels: dit is de Matbah-ı Amire, de keukens van het paleis. Let op de stenen schoorstenen op het dak, want deze geven van buitenaf aan waar de ovens zich bevinden. Het Kum Kasrı Hamamı (Zandpaleis-badhuis), gelegen in het noordoosten van het Kum Meydanı, is een van de weinige gebouwen die nog steeds staan uit het midden van de vijftiende eeuw. Van het Cihannüma Kasrı (Paleis van de Wereld), het belangrijkste gebouw van het paleis, zijn tegenwoordig slechts de stenen muren overgebleven. Wanneer u naar de ruïnes kijkt, is het belangrijk om te weten hoe het paleis in deze staat is gekomen. In de negentiende eeuw werd het paleis gebruikt als munitiedepot, en tijdens de oorlog van 1877-1878 werd het grotendeels vernietigd door explosies die drie dagen duurden, veroorzaakt door munitie die was opgestapeld in de omgeving van Babüssaade. De overgebleven delen werden later gebruikt in andere gebouwen. Tegenwoordig vinden er op het gebied archeologische opgravingen en restauratiewerkzaamheden plaats; volg de aangegeven paden, aangezien sommige delen mogelijk achter hekken liggen. Sarayiçi is ook de locatie van het Kırkpınar worsteltoernooi, en de worstelwedstrijden worden sinds 1924 op dit gebied georganiseerd. Zelfs op dagen dat de tribunes leeg zijn, laat dit open veld zien hoe het eiland vandaag de dag leeft. Het beboste

Bij aankomst bij het complex, neem eerst even de tijd om op het buitenplein te staan en de indeling te bestuderen, want dit is geen enkel gebouw, maar een verzameling gebouwen die zich uitstrekt langs de oevers van de rivier de Tuna. Volgens de Islamitische Encyclopedie (TDV) bevindt zich aan de ene kant van de binnenplaats het ziekenhuis (darüşşifa) en de theologische school (medrese), aan de andere kant de keuken en de verblijven, en aan het uiteinde richting de rivier de moskee. Sultan II. Bayezid legde in 1484 de eerste stenen tijdens zijn veldtocht naar Akkerman, en het complex werd in 1488 voltooid. Het museum zelf vermeldt dat de architect waarschijnlijk Mimar Hayreddin was, maar dat er geen document is dat dit met zekerheid bevestigt. Vergeet niet om de fontein met vier gevels en een piramidale koepel, buiten de poort van de binnenplaats, te bekijken; volgens de inscriptie werd deze in 1669-1670 toegevoegd. Na het betreden van het museum komt u in het ziekenhuis (darüşşifa) en ziet u in de eerste binnenplaats een rij van kleine, koepelvormige kamers achter een zuilengalerij. Het museum heeft dit gedeelte ingericht als een polikliniek en hier bevindt zich ook een tentoonstelling van muziekinstrumenten. Let goed op de muren, want het museum meldt dat er twintig acht tekeningen in de stenen zijn gevonden. Er zijn afbeeldingen van schepen, een kasteel, herten en vogels, die waarschijnlijk door de patiënten die hier verbleven zijn gemaakt. Ga via een boogdoorgang naar de tweede binnenplaats; de koepelvormige kamers in de hoeken en de twee open galerijen aan de zijkanten waren het administratieve gedeelte van het ziekenhuis. Het meest opmerkelijke deel is het derde gedeelte, het genezingscentrum (şifahanedir), bewaar dit voor het einde en betreed het langzaam. U wordt begroet door een reeks galerijen en kamers rond een zeshoekige ruimte, met een hoge koepel in het midden en een lantaarn bovenop de koepel. Sta even bij het fontein in het midden en luister. Evliya Çelebi schreef dat hier drie dagen per week muziek werd gespeeld voor de patiënten, en het museum probeert deze traditie te eren door het geluid van het water en de muziek onder dezelfde koepel te brengen. Het uitsteeksel met vijf ramen tegenover de ingang wordt verondersteld de plek te zijn waar de muzikanten stonden, maar de TDV merkt op dat er andere meningen over dit gedeelte bestaan. Let op dat de ramen van de kamers uitzicht bieden op zowel de tuin als het water; hier is licht, lucht en geluid zorgvuldig gecombineerd. Het museum toont de theologische school (medrese) naast het ziekenhuis als een afdeling die de geneeskunde van de 15e eeuw illustreert, met behulp van poppen. Er is een tegenstrijdigheid in de bronnen: de TDV schrijft dat er geen solide bewijs is voor de bewering dat dit een medische theologische school was. Het ziekenhuis was in gebruik tot het einde van de 19