Edirne Sarayı (Sarayiçi)

Het paleis van Edirne, gelegen in Sarayiçi, in het noordwesten van de stad, waar de rivier Tuna zich in twee takken splitst, is de plek waar ooit een van de grootste paleizen van de Ottomaanse sultans stond. In bronnen wordt het genoemd als Saray-ı Cedid-i Amire, oftewel het Nieuwe Paleis, en ook als het Tuna Paleis en het Hünkar Bahçesi Paleis. Wikipedia vermeldt dat het het op één na grootste paleis van het Ottomaanse Rijk was, na het Topkapı Paleis in Istanbul. Volgens het Cultureel Portaal besloeg het paleis een oppervlakte van meer dan 300.000 vierkante meter aan de oever van de Tuna. De bouw begon in 1450, tijdens de regering van II. Murad. Na de dood van de sultan werden de werken tijdelijk stopgezet, maar werden ze voortgezet tijdens de regering van zijn zoon, Fatih Sultan Mehmed, en het paleis werd in 1475 voltooid. Volgens een verhaal dat teruggaat tot Evliya Çelebi, was dit gebied voor de verovering een jachtgebied en stond het bekend als een plek waar de sultans kwamen om te ontspannen, al sinds de tijd van I. Murad. Omdat het eilandje dat door de rivier werd gevormd een natuurlijke bescherming bood, werd het paleis gebouwd zonder hoge verdedigingsmuren, en was de omgeving slechts omgeven door een eenvoudige muur. Gedurende de eeuwen groeide het paleis door toevoegingen van elke opeenvolgende sultan. Het Cultureel Portaal schrijft dat de periode van Kanuni Sultan Süleyman en Mimar Sinan de tweede belangrijke fase van de ontwikkeling van het paleis was. Sinan leidde een tak van het Taşlımüsellim-waterwerk, dat hij naar de stad had gebracht, naar het paleis, en omringde het paleisgebied met een tweede waterweg via een boogvormige kanaal dat hij had aangelegd om overstromingen tegen te gaan. In het gebied tussen de rivier en dit kanaal ontstond de Hasbahçe, de privétuin van de sultans. Kanuni liet een brug bouwen over het kanaal, in lijn met de Fatih-brug, en definieerde zo de hoofdingang van het paleis opnieuw. In het centrum van het paleis stond het Cihannüma Paleis, gebouwd door Fatih, ook bekend als het Taht-ı Hümayun (het Koninklijke Troon). Rondom het paleis bevonden zich de Has Oda (de privévertrekken), de paleisbibliotheek, de Sancak-ı Şerif-kamer (waar de heilige banier werd bewaard), de Arz Oda (de ontvangstzaal) en de vertrekken van de sultan, de sultane en de prinsen. Voor de Arz Oda bevond zich de Babüssaade, ook bekend als de Ak Ağalar Kapısı (de Poort van de Witte Aartsen). Turkish Archaeological News meldt dat het paleis in zijn meest welvarende periode bestond uit 72 gebouwen, waaronder 18 hammams. Het paleis kende vooral tijdens de regering van IV. Mehmed een bloeiperiode; de sultan, die bekend stond om zijn passie voor de jacht, bracht een groot deel van zijn tijd door in Edirne. Archiefdocumenten tonen aan dat er in Het Adalet Kasrı is een toren, gebouwd in 1561 door Sultan Süleyman (Kanuni) en ontworpen door Mimar Sinan. Het is gemaakt van natuursteen, heeft een piramidale torenspits en een vierkant grondplan. De toren is in grote mate bewaard gebleven. Op de bovenste verdieping bevindt zich een marmeren waterfontein. De Matbah-ı Amire is een rechthoekig gebouw met drie delen, bedekt met koepels, en bevat vier ovens van baksteen. Het Kum Kasrı Hamamı is een van de weinige overblijfselen uit de tijd van Fatih, gebouwd met ruw gehouwen steen en baksteen. Het eerste wetenschappelijke onderzoek op het gebied vond plaats in 1956, en de opgravingen werden daarna in verschillende periodes voortgezet. Tijdens dit proces zijn de restauraties van Babüssaade, Matbah-ı Amire en Adalet Kasrı voltooid. Omdat de opgravingen en restauratiewerkzaamheden nog steeds gaande zijn, kunnen sommige delen mogelijk niet toegankelijk zijn voor bezoekers. Controleer de actuele situatie bij officiële bronnen voordat u gaat. Het gebied ten noorden van het complex, bekend als Tavuk Ormanı, is een park dat als jachtgebied voor het paleis werd gebruikt en herbergt, volgens een brochure van het Ministerie van Cultuur en Toerisme, een jachtpaviljoen uit de tijd van Mehmed IV. In Sarayiçi bevindt zich ook een trainingsveld waar de Kırkpınar worstelwedstrijden worden gehouden. Het paleis is te bereiken via de stad via de Kanuni-brug, en via de noordelijke oever via de Fatih-brug, een brug met drie bogen uit 1452. U kunt het gebied ook bereiken door te voet naar het noorden te lopen in de richting van de rivier Tunca, of met een korte autorit. Omdat het gebied groot en open is, is het aan te raden om comfortabele schoenen te dragen en in de zomer bescherming tegen de zon te zoeken. De ruïnes van het Cihannüma Kasrı, samen met het omliggende gras en de bomen, is de meest gefotografeerde plek.