Kale-den, een blik op het Seltsjoekse Alanya.

Begin uw bezoek aan de westkust van het schiereiland, bij de ingang van de grot aan de Damlataş Caddesi. Voor de grot ligt het strand, en rond de ingang is een klein marktje gevestigd. Blijf hier even staan en kijk omhoog: u bevindt zich aan de voet van de rotsformatie waarop de Seltsjoekse muren staan. Over een paar uur zult u vanaf de top naar dit kustgebied kijken.

Het verhaal van de grot is verbonden met de rest van de route. In 1948 werd hier een steengroeve geopend voor de bouw van de haven, en een explosie onthulde een holte in de rots. Het is dus logisch om met een grot die tijdens de zoektocht naar steen voor de haven is ontdekt, te beginnen met een route die uiteindelijk naar de Seltsjoekse haven leidt. Damlataş staat bekend als de eerste grot in Turkije die voor toerisme is geopend. De Culturele Portaal meldt dat de toegang betaald is; controleer de actuele prijzen en openingstijden op de officiële website van de gemeente Alanya.

Zodra u de grot binnenstapt, loopt u eerst door een gang van ongeveer vijftig meter. Deze gang leidt u naar een hoge, cilindervormige ruimte van ongeveer vijftien meter hoog. De grot dankt haar naam aan de druppels water die voortdurend van het plafond vallen. Blijf even stil staan en observeer hoe de druppels zich ophopen aan de uiteinden van de stalactieten. Men denkt dat de stalactieten en stalagmieten tussen 20.000 en 15.000 voor Christus zijn ontstaan. Let vooral op de plekken waar de van het plafond hangende stalactieten en de van de grond oprijzende stalagmieten elkaar naderen. Raak de formaties niet aan en klim niet op hekken of stenen om foto's te maken.

Het klimaat in de grot is het hele jaar door hetzelfde; de temperatuur is 22 graden Celsius en de luchtvochtigheid is ongeveer 95%. In de zomer voelt de lucht koel aan na de hitte buiten, terwijl het in de winter als aangenaam warm ervaren wordt. Door de hoge luchtvochtigheid kunnen uw bril en de lens van uw camera direct beslaan zodra u de grot binnenstapt; wacht een paar minuten om ze te laten opwarmen. Door het water dat druppelt, kan de vloer op sommige plaatsen nat zijn, dus draag schoenen met een antislipzool in plaats van slippers. Natte stenen oppervlakken reflecteren het flitslicht, dus probeer indien mogelijk zonder flits te fotograferen en zoek een stabiele plek om uw camera te plaatsen. De grot is niet erg groot; als er veel bezoekers zijn, moet u mogelijk wachten in de smalle doorgang. Het is handig om vroeg te komen.

Nadat u de grot verlaat, loopt u langs de kust naar het kabelbaanstation naast het Kleopatra-strand. De kabelbaan is ongeveer 900 meter lang en eindigt in het fort, in het gedeelte genaamd Ehmedek. Kijk tijdens de rit naar beneden, want de kabelbaan loopt over de grot die u zojuist heeft bezocht en over het Kleopatra-strand. U kunt ook te voet naar het fort lopen, maar het is verstandiger om uw energie te bewaren

Wanneer u met de kabelbaan in Ehmedek aankomt, bevindt u zich in een van de kasteelgedeeltes, gescheiden door muren. Het kasteel van Alanya wordt beschouwd als een van de best bewaarde middeleeuwse kastelen in Anatolië en staat op de voorlopige lijst van het UNESCO Werelderfgoed. De bewoning op het schiereiland dateert al uit de 3e eeuw voor Christus; het monumentale kasteel dat u vandaag ziet, werd door de Seltsjoeken gebouwd na 1221, op de fundamenten van oudere Byzantijnse en Romeinse muren. De muren strekken zich uit over 6,5 kilometer en zijn versterkt met 140 torens. Probeer niet de hele lengte te voet af te leggen; verdeel de ongeveer tweeënhalf uur in drie delen: de gebouwen in het centrale kasteel, de Binnenvesting en de afdaling via de oostelijke helling. Voordat u de Binnenvesting bezoekt, stop bij de Süleymaniye-moskee, ook bekend als de Orta Hisar-moskee. Volgens de gemeente Alanya werd dit gebouw oorspronkelijk gebouwd in de eerste helft van de 13e eeuw door Alaeddin Keykubad I. De moskee, die werd verwoest door een aardbeving, werd herbouwd in de tijd van Sultan Süleyman I, met behulp van oude materialen; het huidige ontwerp en de koepel dateren uit de 16e eeuw. Bekijk eerst de koepels van buitenaf: de centrale ruimte heeft een vierkant grondplan en is bedekt met een enkele halve koepel, terwijl de ruimte voor de gelovigen wordt afgesloten met drie kleine koepels. De koepels zijn gemaakt van baksteen, de muren zijn gedeeltelijk van baksteen en gedeeltelijk van natuursteen, en het gebruik van beide materialen is duidelijk zichtbaar op het oppervlak van de muren. Een minaret is aan de noordwestelijke hoek van de centrale ruimte aangebouwd, en aan de overkant van de noordoostelijke hoek bevindt zich een cistern met een tongewelf en een overdekte wasplaats. Als u naar binnen gaat, trek dan uw schoenen uit, draag kleding die uw schouders en knieën bedekt, wees stil en bekijk tijdens de gebedstijden alleen vanaf de buitenkant. In het centrale kasteel kunt u ook de bedesten (een handelsgebouw) en de Akşebe Sultan-moskee met zijn graf uit 1230 zien. De ongeveer 400 cisternen die verspreid zijn over het hele kasteel, laten zien hoe waardevol water was op deze rotsachtige landtong. Wees voorzichtig als u een opening van een cistern tegenkomt langs de weg; leun er niet overheen. Ga vervolgens naar de Binnenvesting. De Binnenvesting is gevestigd op de westelijke punt van het schiereiland, op het hoogste punt, en bevindt zich op een hoogte van 250 meter boven de zeespiegel. Dit is een openluchtmuseum waar overblijfselen uit de Byzantijnse, Seltsjoekse en Ottomaanse periodes te zien zijn. Ook de overblijfselen van het paleis van Alaeddin Keykubad bevinden zich in de Binnenvesting. Voor actuele informatie over de Binnen de muren bevinden zich verschillende gebouwen, waaronder een vuurtoren uit 1720, een overblijfsel uit die periode. Het gebied binnen de muren, Hisariçi, is tegenwoordig een woonwijk; de huizen achter de tuinmuren zijn geen musea, maar woningen waar mensen wonen. Bij het afdalen kunt u vanaf het kasteelpad naar de oostelijke helling van het schiereiland lopen; als u moe bent, kunt u gebruikmaken van de dolmusjes die langs de route rijden. Het pad leidt u naar de bazaar en de haven, en voorbij de Rode Toren, waar de muren beginnen. Bronnen: Cultuurportaal; Museumkaart (muze.gov.tr); Gemeente Alanya; TDV Islam Encyclopedie.

Wanneer u aankomt in Kaleiçi en het haventje bereikt, ga dan niet direct het fort in, maar bekijk het eerst vanuit de haven. De Rode Toren is een achthoekig gebouw, 33 meter hoog en 29 meter in diameter. Het onderste deel is van steen, terwijl het bovenste deel is gebouwd van rode bakstenen, de materialen waaruit de toren is opgebouwd. De grens waar deze twee materialen samenkomen, is gemakkelijk te zien vanaf de haven. Vanaf hier beginnen de muren van het fort, dus u bevindt zich voor het eerste deel van de lijn die u 's ochtends op de top volgde. De toren wordt beschouwd als een symbool van Alanya en stond van 1992 tot 2005 op de achterkant van een bankbiljet van 250.000 lira.

Bekijk de inscriptie op de gevel. De inscriptie vermeldt dat de toren in 1226 werd gebouwd door Sultan Alaeddin Keykubad van de Seltsjoeken, voor Halepli Ebu Ali. De toren diende zowel als verdedigingswerk als als uitkijkpost: hij werd gebouwd om de haven te beschermen, waar de handel plaatsvond, en om aanvallen op het fort vanaf het land te voorkomen. Tegenwoordig zijn de begane grond en de eerste verdieping ingericht als het Etnografisch Museum, en de toren is sinds 1979 open voor bezoekers. Neem de tijd om het museumgedeelte te bekijken en bereid u dan voor om naar boven te gaan. Raadpleeg muze.gov.tr voor de actuele informatie over toegangsvoorwaarden en openingstijden.

Binnenin de toren zijn er vijf verdiepingen, inclusief de begane grond, en de indeling van de verdiepingen is verschillend. In het midden van de toren bevindt zich een reservoir; het zonlicht dat van boven komt, bereikt de eerste verdieping. Blijf even staan bij het reservoir om te zien hoe het licht door deze verticale ruimte schijnt. U kunt de bovenste verdiepingen bereiken via een stenen trap met 85 treden; de treden zijn breed, dus ga rustig en tel uw stappen. Onderweg loopt u door gewelfde gangen en komt u verdedigingsgaten in de muren tegen. Kijk door een van de gaten en stel u voor hoe een wacht hier de schepen kon observeren die de haven binnenkwamen.

Op de bovenste verdiepingen vindt u open terrassen en verdedigingsgaten. Vanaf hier kunt u de haven beneden zien, en achter u strekt zich de oostelijke helling van het fort uit waar u 's ochtends bent afgedaald. Vanaf hier kunt u zien hoe de muren zich van de kust naar het zuiden uitstrekken, richting de scheepswerf; u zult langs die lijn lopen naar uw volgende bestemming. Ga niet op de bovenkant van de verdedigingsgaten staan om foto's te maken en houd uw telefoon goed vast. De toren is af en toe ook de locatie van evenementen, zoals tentoonstellingen en klassieke muziekconcerten; u kunt informatie over evenementen op uw bezoekdag vinden in officiële aankondigingen.

Wanneer u naar beneden gaat, ga dan over naar het pad dat begint naast de toren en langs de m

Terwijl u langs de muren loopt richting het zuiden, vanaf de Rode Toren, bekijk dan het Tophane-gebouw, dat zich bevindt op een rots ongeveer 10 meter boven de zeespiegel. Dit gebouw, gemaakt van natuursteen en met een rechthoekige plattegrond, werd gebouwd om de haven te beschermen. Een stukje verder lopen de muren naar de zee en de haven heeft vijf bogen die direct in het water uitkomen. Voordat u naar binnen gaat, bekijk dit gedeelte vanaf de kust: de gevel die op de zee gericht is, is 56,5 meter lang en het gebouw is 44 meter diep.

Volgens verschillende bronnen werd de haven gebouwd in 1227 of 1228. Volgens de Wikipedia-pagina begon de bouw in 1228, in de buurt van de Rode Toren, en werd het gebouw in één jaar voltooid. Het Cultureel Portaal beschrijft de Alanya-haven als de enige Seltsjoekse haven die tot op de dag van vandaag in goede staat is bewaard. Vergeet niet dat Alaeddin Keykubad ook een haven liet bouwen in Sinop, aan de Zwarte Zee, en dat er een handelsroute werd gecreëerd die de twee havens met elkaar verbond, met herbergen langs de route. Alanya was het zuidelijke punt van deze route, en een van de twee constructies die de sultan de titel "Sultan van de Twee Zeeën" opleverden, staat nu voor u. De TDV Islam Encyclopedie meldt dat de haven van Alaiye in de Ottomaanse periode plaats bood aan twee duizend schepen.

Let goed op de inscriptie bij de ingang; deze draagt het wapen van de sultan en is versierd met rozetten. Binnenin bevinden zich vijf aaneengesloten ruimtes met een gewelfde bovenkant. Kijk vanaf de opening van elke ruimte, die uitkomt op de zee, hoe het licht dieper en dieper in de ruimte valt. Aan de ene kant van de haven bevindt zich een kleine moskee, aan de andere kant een wachthuis; zoek ze op aan de randen van de ruimtes. In een van de ruimtes bevindt zich tegenwoordig een oude put waarvan de opening is afgesloten. Tegenwoordig dient het gebouw als Scheepvaart- en Zeevaartmuseum, dus neem de tijd om de tentoongestelde objecten te bekijken terwijl u door de ruimtes loopt. Voor de actuele informatie over de toegangsvoorwaarden, raadpleeg muze.gov.tr.

Maak de laatste foto van de route vanaf de waterkant, terwijl u terugloopt richting de Rode Toren. Vanaf hier kunt u de muren zien die zich uitstrekken van de zee naar de Rode Toren, allemaal op één foto. De laatste delen van de muren die u 's ochtends hebt gevolgd, bevinden zich nu direct voor u, en u heeft een stuk van het schiereiland afgelegd, van de ene kant naar de andere. De stenen dichtbij de kust kunnen glad zijn door de golven, dus kom niet te dicht bij het water.

Om terug te keren, loop dezelfde route terug naar de Rode Toren en de haven, of kies ervoor om met de boot terug te gaan. De omgeving van de haven is verbonden met het stadscentrum, waar u gemakkelijk met lokale bussen en minibusjes naar uw verblijfplaats kunt reizen. Vergeet niet