Kızıl Kule

De rode toren, die aan de rand van de haven van Alanya staat, is een symbool van de stad en een van de best bewaarde voorbeelden van 13e-eeuwse mediterrane verdedigingsarchitectuur. Sultan I. Alaeddin Keykubad van het Seltsjoekse sultanaat liet de toren bouwen om de haven, de scheepswerf en het kasteel van Alanya te beschermen tegen aanvallen vanaf zee. Volgens een inscriptie die door de gemeente is verstrekt, werd de toren in april 1226 voltooid. De bouwer van de toren, Halepli Ebu Ali Reha el-Kettani, wordt genoemd in een inscriptie aan de rechterkant van de ingang. De toren staat op een hellend terrein, direct op de hoofdfels. Daarom is de hoogte aan de oostzijde 33 meter, terwijl deze aan de westzijde ongeveer drie meter lager is. De diameter aan de basis is 29 meter, en elke van de acht zijden is ongeveer 12,5 meter breed. In het onderste deel zijn zorgvuldig gezaagde rechthoekige kalkstenen blokken geplaatst, tussen welke de stammen van kolommen zijn geplaatst die uit oudere gebouwen zijn verwijderd. De bovenste delen zijn gebouwd van rode baksteen, en de naam van de toren is afgeleid van de kleur van deze bakstenen. Het verdedigingssysteem van de toren is duidelijk zichtbaar aan de buitenkant. De gevels bevatten in totaal 56 schietgaten, 22 openingen om kokend teer en water op de vijand te gooien, en 6 goten om water ver weg te spuiten. Aan de noordelijke gevel, ongeveer 10 meter boven de grond, bevindt zich een inscriptie van vier regels die gewijd is aan Alaeddin Keykubad. De tweede inscriptie aan de zuidelijke gevel prijst de sultan met lovende woorden. De beste manier om de inscripties te bekijken is door naar de toren te kijken vanaf de haven en de kustweg. Achter het eenvoudige uiterlijk schuilt een verrassend complex interieur. De toren bestaat uit vijf verdiepingen: een begane grond, een eerste verdieping, een tussenvloer, een open verdieping en een open terras, en elke verdieping heeft een ander ontwerp. De ingang is bewust klein en onopvallend, en leidt naar een smalle gang. Op de begane grond loopt een gewelfde gang rond de centrale achthoekige structuur. Volgens onderzoeker İbrahim Hakkı Konyalı bevonden zich in deze gangen ooit houten kamers waar bewakers sliepen en rustten, maar tegenwoordig zijn er slechts sporen van te zien. Een steile stenen trap leidt naar de eerste verdieping. Boven de centrale structuur bevindt zich een grote wateropslag, en volgens de gemeente is deze opslag nog steeds in bedrijf. In de buurt van de opslag, aan de voet van de gang, bevinden zich ventilatieopeningen die zich in het midden van de zijden van de achthoek bevinden. Een deur in het noordwesten van deze verdieping leidt naar de buitenmuren; op de muur aan de rechterkant is een grote tekening van een schip te zien. Op de tussenvloer, die de vorm heeft van een sm Het gebouw werd gerestaureerd tussen 1951 en 1953, en in 1979 werd er een etnografisch museum geopend op de begane grond. Het museum toont tapijten en kilims die het leven van de nomaden in Alanya en de Taurusgebergten illustreren, evenals kleding, keukengerei, wapens, weegschalen, verlichtingsinstrumenten, een weefgetouw en een nomadentent. De toren wordt af en toe ook gebruikt voor tentoonstellingen van kunst en klassieke muziekconcerten. De Rode Toren stond ook op de achterkant van de bankbiljet van 250.000 lira, die tussen 1992 en 2005 in omloop was. Het gebouw staat op de lijst van historische plaatsen van de gemeente Alanya. Voor actuele informatie over openingstijden en toegangsprijzen, kunt u de website van de gemeente raadplegen. De toren is gemakkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer of te voet langs de kust. Draag comfortabele schoenen, aangezien de trappen hoog en steil zijn, en houd rekening met de hitte op het terras tijdens de hete middagen in de zomer. Na een bezoek aan de toren kunt u direct ernaast naar de scheepswerf gaan, en bij zonsondergang kunt u vanaf de haven de rode bakstenen van de toren bewonderen.