Op de route van de zijderoute: De caravanserais en de bazaar van Bursa.

Begin uw route bij de Irgandı-brug, gelegen boven de Gökdere-vallei, omdat dit gebouw een van de meest persoonlijke sporen is die de zijderoute in de stad heeft achtergelaten. De brug werd in 1442 gebouwd door een handelaar genaamd Hoca Muslihiddin. Volgens het Bursa Regionaal Bestuur verdiende hij zijn fortuin door zijde uit Azerbeidzjan te verkopen aan Italiaanse handelaren. Bronnen vermelden dat Abdullah, zoon van Timurtaş, de meester was die de brug bouwde. Dus, in de allereerste fase van uw route, bevindt u zich op een plek waar een schakel in de keten stond, tussen de zijde die vanuit de route naar Tabriz kwam en de zijde die naar de haven van de Middellandse Zee ging, en waar een investering werd gedaan die door deze schakel werd mogelijk gemaakt. Wat de Irgandı-brug onderscheidt van een gewone stenen brug, is het feit dat het een overdekte markt is, met winkels aan beide zijden. Bronnen noemen het de enige overdekte markt die door de Ottomanen is gebouwd. Ook de gemeente Osmangazi presenteert de brug als een van de weinige voorbeelden van zijn soort ter wereld. Volgens het Regionaal Bestuur bevonden zich in totaal 32 winkels op de brug, en de inkomsten van vijf winkels aan de noordoostelijke kant waren bestemd voor de functionarissen van het stichtingsfonds. De TDV Islamitische Encyclopedie meldt dat Ahmed Çelebi, de kleinzoon van Muslihiddin, in een stichtingsakte uit 1559, een van deze vijf winkels ombouwde tot een moskee. De reiziger Evliya Çelebi schreef in de 17e eeuw dat er ongeveer tweehonderd wolwinningswinkels op de brug waren, maar een stadsplan uit 1861-62 toonde tussen de 32 en 35 winkels. Wikipedia in het Engels vermeldt dat de brug tijdens de Ottomaanse periode 's nachts gesloten werd om het verkeer tussen de twee wijken te controleren. Het is ook belangrijk om te weten hoe recent de winkels zijn. De aardbeving van 1855 veroorzaakte aanzienlijke schade aan de brug. Tijdens de Griekse bezetting van Bursa in de jaren van de Nationale Beweging, werd de brug in 1922 vernield toen de Griekse troepen de stad verlieten. De gemeente restaureerde de brug in 1949, maar de winkels werden niet opnieuw opgebouwd, waardoor de brug zijn functie als markt verloor. De huidige winkels zijn het resultaat van een renovatie en restauratie die door de gemeente Osmangazi in 2004 werd voltooid. Na deze renovatie werd de brug omgetoverd tot een kunstenaarsbrug, en de winkels werden omgebouwd tot ateliers. Begin met het bekijken van het uitzicht vanaf een van de uiteinden van de brug, tussen de rijen winkels, naar de overkant. Dit straatbeeld, dat u bijna doet vergeten dat u op een brug staat, is het essentiële idee van het gebouw. Loop vervolgens langzaam langs de winkels en bekijk de handwerkproducten die in de open ateliers worden gemaakt. Het is vooral belangrijk om toestemming te vragen voordat u de ambachtslieden fotografeert in Vanaf hier kunt u naar het westen lopen, richting Heykel. De tweede halte is het Stadsmuseum van Bursa, gelegen ten zuiden van het Atatürk-monument, naast het gebouw van het provinciebestuur. Bronnen: Bursa Regio-afdeling; TDV Islam Encyclopedie, Irgandı-brug; Cultuurportaal.

Het Stadsmuseum is een goede plek om te beginnen met het verkennen van de geschiedenis van de stad, voordat u de caravanserais bezoekt. Het museum is gevestigd in een gebouw met een symmetrische gevel en brede overhangen, dat in 1926 werd gebouwd als rechtbank. Volgens bronnen is het ontwerp van het gebouw toegeschreven aan architect Kemalettin Bey, en de bouw aan Ekrem Hakkı Ayverdi. Na de verhuizing van de rechtbank in 1999, werd het gebouw tussen 2001 en 2004 gerestaureerd en het museum opende op 14 februari 2004 voor het publiek. Neem even de tijd om de gevel te bekijken voordat u naar binnen gaat; de nadruk op de centrale as van de ingang en het gebruik van zowel boogvensters als rechthoekige ramen laten zien dat het gebouw de bouwstijl van de jaren 1920 weerspiegelt. Begin uw bezoek aan het museum op de begane grond, omdat deze verdieping een chronologische volgorde volgt. De eerste galerij omvat informatie over de prehistorie, de Ottomaanse periode en de bevrijdingsoorlog. In dezelfde galerij vindt u ook informatie over de rampen die de stad in de 18e en 20e eeuw troffen. Besteed hier aandacht aan, omdat de huidige staat van de caravanserais en de bazaar grotendeels het resultaat is van herstelwerkzaamheden na aardbevingen en branden. De tweede galerij is gewijd aan de periode van de Republiek, de groei van de stad, migratie en de berg Uludağ. In het museum bevindt zich ook een topografisch model van de stad; neem hier een paar minuten de tijd om de relatieve ligging van de caravanserais, de vallei van Gökdere en de berg te bekijken. De eerste verdieping is thematisch ingedeeld en toont het dagelijks leven van de stad, van de warmwaterbronnen tot de culinaire tradities en de traditie van Karagöz en Hacivat. Volgens Wikipedia worden er op deze verdieping regelmatig wisselende tentoonstellingen georganiseerd, dus de inhoud die u ziet kan afhankelijk zijn van het tijdstip van uw bezoek. In het museum bevinden zich ook zes wassenbeeldjes van Ottomaanse sultans. Het belangrijkste onderdeel van deze route is de ambachtelijke bazaar in de kelder. De bazaar is ingericht om een 18e-eeuwse bazaar in Bursa na te bootsen en bestaat volgens Wikipedia uit zestien winkels. Volgens de eigen promotie van het museum is de inrichting gebaseerd op oude foto's van de bazaar, gemaakt door Europese reizigers die Bursa bezochten. De winkels omvatten ambachten zoals handdoeken, leerbewerking, zadelmaak, schoenmaak, messen, koperbewerking, wolbewerking, manden en porselein. Het zijdedeel is apart ontworpen en wordt door het museum gepromoot als een van de meest opvallende onderdelen. Stop hier voordat u de caravanserais bezoekt, omdat de zijdehandel een centrale rol speelde in de caravanserais die u zult zien. Het belang van de zijde voor de stad nam niet af in de tijd van de caravanserais. De TDV Islam Encyclopedia vermeldt dat in 1837 stoomkracht werd gebruikt in de lokale zij Voor groepen geldt een reserveringsvoorwaarde, en voor actuele informatie over de bezoekdagen en -tijden kunt u de officiële website raadplegen. Nadat u het museum hebt verlaten, loopt u in westelijke richting langs de Atatürk Caddesi. Het derde gebouw dat u tegenkomt is Koza Han, gelegen ten noorden van de Orhan Moskee, tussen de Ulu Cami en de Orhan Moskee. Bronnen: Musea van de gemeente Bursa; Bursa Regio-afdeling, Gerechtsgebouw; Wikipedia, Bursa Stadsmuseum.

Betreed Koza Han via de poort aan de kant van de Orhan-moskee. Volgens het Cultureel Portaal leidt een van de ingangen op de begane grond naar de Orhan-moskee, terwijl de andere naar het noorden uitkomt op de bazaar; dus de han fungeerde als een doorgang tussen de twee handelswerelden van de stad. De han werd gebouwd in opdracht van Sultan Bayezid II; volgens de Islamitische Encyclopedie van de Turkse Geschiedkundige Stichting begon de bouw in maart 1490 en de han werd op 29 september 1491 geopend. De architect was Abdülula bin Pulad Şah, en Şuca bin Karaca was verantwoordelijk voor de bouwwerkzaamheden. De meeste bronnen vermelden dat de han werd gebouwd om inkomsten te genereren voor het complex van Sultan Bayezid II in Istanbul; de Islamitische Encyclopedie van de Turkse Geschiedkundige Stichting merkt echter op dat deze relatie omstreden is. In documenten wordt de han ook vermeld onder andere namen, zoals Yeni Han, Beylik Han en Simkeş Han, maar de huidige naam is afgeleid van de zijderups, die een belangrijke rol speelde in de handel. Beschouw deze plek niet als een architectonisch monument, maar als een handelsmachine. Volgens het Bestuurskantoor van Bursa is de binnenplaats ongeveer 46 meter breed en 38 meter diep, en wordt deze omringd door een galerij van ongeveer 3,5 meter breed op twee verdiepingen. De meeste bronnen vermelden dat er vijftig kamers op de begane grond en vijftig kamers op de bovenverdieping zijn; deze aantallen variëren enigszins per bron. Volgens Wikipedia huurden handelaren kamers op de bovenverdieping in paren; de bovenste kamer werd gebruikt voor werk en verblijf, terwijl de onderste kamer diende als opslagruimte. Elke kamer op de bovenverdieping heeft twee ramen naar buiten, wat suggereert dat deze kamers bedoeld waren om in te wonen en te werken. Wat de han tot het centrum van de zijderoute maakte, waren de mensen die er woonden. De Islamitische Encyclopedie van de Turkse Geschiedkundige Stichting vermeldt dat de han onderdak bood aan handelaren uit Azerbeidzjan en Iran, en dat de "ipek emin", die belastingen incasseerde van de zijdehandelaren, hier zijn kantoor had. Dus de controle over de handel, waar de ruwe zijde van de route van Tabriz de koper ontmoette, werd hier op de binnenplaats uitgevoerd. Volgens de Engelse Wikipedia had de Florentijnse familie Medici in de 16e eeuw ook een kantoor in de han. Begin met een wandeling rond de binnenplaats, eerst langs de galerijen op de begane grond, en let op de frequentie van de deuropeningen. Ga vervolgens naar de bovenverdieping en bekijk de binnenplaats vanaf de galerij; in het midden staat een achthoekige kiosk die als moskee dient en op acht pilaren rust, en vormt samen met de fontein eronder het middelpunt van de binnenplaats. Aan de oostkant van de han bevindt zich de İç Kozahan, die vroeger als stallen werd gebruikt en via een grote opening in de oostmuur met de hoofdhan verbonden is. Dieren en zware ladingen die met een kar aank Als u zijde wilt kopen, neem dan de tijd; het bezoeken van verschillende winkels en het vergelijken van de stoffen en patronen is vergelijkbaar met het herbeleven van de eeuwenlange traditie van dit gebouw in uw eigen tempo. Voor een foto is een brede opname vanaf een hoek van de bovenverdieping, die zowel de binnenplaats als de moskee omvat, een goede keuze. Verlaat de noordelijke ingang van het gebouw en ga de bazaar in; de volgende halte, de Bedesten, is dichtbij. Bron: TDV Islam Encyclopedie, Koza Hanı; Bursa Regiobestuur; Cultureel Portaal; Gemeente Osmangazi.

De Bedesten is een stevig gebouw, gelegen te midden van de overdekte markten en koopmanshuizen, met de mogelijkheid om de deuren te sluiten; het werd beschouwd als de "schatkamer" van de regio. Volgens de Bursa Regio-afdeling vormde het gebouw in die tijd de kern van de bank- en beursactiviteiten, en hier werden de meest waardevolle goederen van het land opgeslagen, gekocht en verkocht. Sultan Yıldırım Bayezid liet het gebouw eind van de 14e eeuw bouwen, en volgens de encyclopedie van de Turkse Geschiedenis (TDV), gebaseerd op stichtingsdocumenten, werd het voltooid in 1400. Bronnen beschrijven het als de eerste bedesten van de Ottomaanse periode. Omdat Orhan Bey's emir Han eerder deze functie vervulde, kreeg het gebouw ook de naam "Bezzazistan-ı Cedid", wat "Nieuwe Bedesten" betekent. Let bij het betreden op de deur. Volgens de TDV beschrijft Evliya Çelebi het in de 17e eeuw als een groot gebouw met vier ijzeren deuren. Het Cultureel Portaal meldt dat er boven de hoofdingang een inscriptie is met een mengeling van Kufi- en Naskh-schrift, terwijl de inscriptie bij de westelijke deur vermeldt dat de naam van het gebouw "Bazestan" is. Binnenin bevindt zich een rechthoekige ruimte, verdeeld in veertien delen door zes dikke pilaren. Volgens de TDV is elk deel bedekt met een koepel. Om de volgorde van de koepels te zien, loop langzaam langs de lange as van het interieur en kijk omhoog; je zult het beste begrijpen hoe de pilaren de koepels ondersteunen tijdens deze wandeling. De winkels aan de binnenkant zijn tegen de muren geplaatst, waardoor het centrale gangpad open blijft. Volgens bronnen zijn er binnen 32 en buiten 68 winkels. Volgens de gemeente Bursa werden de inkomsten van twaalf van de buitenste winkels bestemd voor het stichtingsfonds van Orhan Gazi, terwijl de rest bestemd was voor het stichtingsfonds van Yıldırım. Met andere woorden, de stichtingsfondsen van twee verschillende periodes verzamelden inkomsten naast elkaar in dezelfde markt. De titel van het artikel van Özer Ergenç over dit gebouw beschrijft de bedesten als een plek die het Oosten en het Westen verbindt. Deze beschrijving vat samen waarom een gebouw dat waardevolle goederen veilig kon opslaan zo belangrijk was in een tijd waarin een Perzische zijdehandelaar en een Italiaanse koper elkaar in dezelfde stad ontmoetten. Achter het gebouw dat u vandaag ziet, is een grote brand geweest. Volgens het werk van Salih Budakoğlu was de brand die op 24 augustus 1958 uitbrak in de Kapalıçarşı (Overdekte Markt) de grootste ramp die de stad trof sinds de grote aardbeving in de tweede helft van de 19e eeuw. De brand had een ernstige impact op de bedesten, evenals op de overdekte markten en koopmanshuizen. De bedesten werd in 1960 in zijn oorspronkelijke vorm gerestaureerd; volgens de TDV werden tijdens deze restauratie de buitenste winkels Verlaat de Bedesten (overdekte bazaar) en loop in de richting van de Ulu Camii (Grote Moskee). De laatste halte, Emir Han, bevindt zich in de noordoostelijke hoek van de moskee. Bron: TDV Islam Encyclopedie, Bedesten en Grote Bazaar; Bursa Regiobestuur; Cultureel Portaal; Gemeente Bursa.

De laatste bestemming van de route is Emir Han, de eerste Ottomaanse herberg die in Bursa werd gebouwd. Orhan Bey liet de herberg bouwen na de verovering van Bursa, om inkomsten te genereren voor zijn complex. Een inscriptie in de moskee van hetzelfde complex geeft de datum 1339-40. Dus, u bevindt zich in een binnenplaats waar een handelsstructuur bestaat die meer dan een eeuw eerder is opgericht dan Koza Han. Volgens bronnen heette het aanvankelijk Bezzaz-ı Atik, Eski Bezzazistan, Bey Hanı en Sultan Hanı; volgens het Cultureel Portaal werd de naam Emir Bey Han pas na 1522 gebruikt. Toen Yıldırım Bayezid een nieuwe bedesten (overdekte markt) liet bouwen, werd dit tijdelijk "Eski Bedesten" genoemd; het is dus duidelijk dat het gebouw dat u zojuist heeft gezien, een deel van de activiteiten van deze herberg overnam.

Wanneer u de herberg binnenkomt, let dan eerst op de grootte van de binnenplaats; volgens het Bursa Area Bestuur is de binnenplaats 46 meter breed en 50 meter lang. Het Area Bestuur telt 36 eenheden op de begane grond en 38 op de bovenverdieping, terwijl het Cultureel Portaal 37 kamers op de bovenverdieping vermeldt. De kamers op de begane grond werden gebruikt als opslag, terwijl de kamers op de bovenverdieping, met ramen en een haard, werden gebruikt door handelaren om te verblijven en te werken. Volgens het Area Bestuur diende de herberg de handel in zijde en zijden stoffen, en er was ook een stalgedeelte voor de dieren van de handelaren.

Vergelijk deze indeling met wat u in Koza Han heeft gezien: in beide gevallen is de indeling vergelijkbaar, met een tweelaags portaal rond de binnenplaats, en een onderscheid tussen de opslagruimtes op de begane grond en de verblijfskamers op de bovenverdieping. Zoek naar verschillen in materialen en details. Emir Han is gebouwd van natuursteen en baksteen, en de gewelfde plafonds rusten op dikke stenen en bakstenen pilaren. Let op dat de vier hoeken van de begane grondportalen bedekt zijn met koepels.

De geschiedenis van Emir Han is een opeenvolging van branden en restauraties. Volgens Wikipedia heeft het gebouw in 1544, 1788 en 1958 te maken gehad met branden, en in 1674 en 1855 met schade door aardbevingen. Dezelfde bron geeft de jaren 1634 en 1963 als de jaren van restauraties. Het Bursa Area Bestuur benadrukt ook dat de herberg vele malen in brand is gestoken of vernietigd, en telkens met grote kosten is hersteld. Daarom moet u niet aannemen dat elke muur die u ziet uit de 14e eeuw dateert; het huidige gebouw is een herberg die in de loop van de eeuwen is vernieuwd, terwijl de oorspronkelijke indeling is behouden.

De herberg is vandaag de dag nog steeds in gebruik als winkelcentrum; wees voorzichtig en probeer de werkzaamheden van de winkeliers niet te verstoren terwijl u door de portieken loopt. Neem even