Een dag in Selçuk, buiten de stad Ephese.

Begin uw bezoek aan het Efes Museum, dat op korte loopafstand van het treinstation van Selçuk ligt. Het museum bevindt zich in de wijk Atatürk, aan de Uğur Mumcu Sevgi Yolu, en is het hele jaar door geopend. Een bezoek in de vroege ochtend heeft twee voordelen: de zalen zijn dan rustiger dan wanneer er groepen aanwezig zijn, en u kunt de buitenlocaties bezoeken zonder de drukte van de middag. Het museum is ontstaan als een opslagruimte in 1929; het werd in 1964 officieel geopend als museum, uitgebreid in 1976, en na een grondige renovatie in 2014 heropend. Tegenwoordig zijn de objecten gerangschikt in thematische zalen: Informatiezaal, Vondsten van Fontana, Vondsten van de Huizen op de Heuvel, Munten, Efes door de Eeuwen, Centrale Tuin, Kybele Cultuur, Vondsten van het Artemistempel en Keizerlijke Cultuur. De andere route in Selçuk eindigt hier; plan uw bezoek zodanig dat u de objecten ziet die relevant zijn voor de andere locaties op die route, en bewaar de bekendste zaal voor het einde. Begin met de Centrale Tuin: hier staan kolommen, reliëfs, beelden, sarcofagen en stèles uit de Arcaïsche periode tot de Oost-Romeinse periode. Zoek in de tuin naar architectonische fragmenten die afkomstig zijn van het Belevi Grafmonument; u kunt de marmerbewerking van het monument, dat u later op de dag zult zien, hier van dichtbij bekijken. De sarcofaag van het monument werd in 1963 naar deze tuin verplaatst en daar zes decennia tentoongesteld; volgens Actuele Archeologie is deze in 2023 naar de İzmir Cultuur- en Kunstfabriek verplaatst, dus zoek in de tuin naar fragmenten van de cassette, kolommen en reliëfs, niet naar de sarcofaag. Volgens Wikipedia bevinden zich in het museum ook voorbeelden van de leeuw-grifoon beelden die zich aan de rand van het dak van het monument stonden; vraag het personeel waar u deze kunt vinden. Ga vervolgens naar de zaal "Efes door de Eeuwen". Deze zaal vertelt het hele verhaal van de stad in één ruimte, met vondsten van 7000 voor Christus tot de 7e eeuw na Christus; de Neolithische fragmenten van de Çukuriçi Heuvel vormen het begin van deze reeks. Het meest opvallende object in deze zaal is het "Rustende Strijder" beeld, gevonden tijdens de opgravingen van de Polio Fontein, dat een halfnaakte krijger met schild en zwaard toont. Deze vroege lagen helpen u te begrijpen waarom de Ayasuluk Heuvel wordt beschouwd als de eerste nederzetting van de stad, die u later op de dag zult bezoeken. In de zaal "Vondsten van Fontana" staan de sculpturale programma's van twee monumentale fonteinen naast elkaar: de Fontein van Laecanius Bassus toont Aphrodite, Hera, drie Tritons en een satyr; de Twee-Gelaagde Fontein van Trajanus toont Dionysos, Aphrodite en Androklos, de stichter van de stad, samen met zijn hond. In de zaal "Hu Het standbeeld van Artemis, dat dateert uit de oudheid, staat met zijn tempelvormige hoofd en symbolen van vruchtbaarheid. Dit is het bekendste kunstwerk van het museum. Neem even de tijd om het te bewonderen, maar ga dan verder. In de zaal voor de keizercultuur bevinden zich fragmenten van een beeld, afkomstig van het Domitianus-tempel, die de omvang van de keizercultus in de stad illustreren. Het museum biedt een audiotour; vraag de medewerkers naar de voorwaarden. De centrale tuin is ideaal om foto's te maken in het ochtendlicht; gebruik geen flits in de zalen. Neem even pauze in de tuin en vul uw waterfles bij, want de volgende bestemming vereist een klim. Wanneer u het museum verlaat, kijk dan naar het noorden: u ziet de Ayasuluk-heuvel en de muren die boven de stad uitsteken. De toegang tot het kasteel bevindt zich via de poort van de archeologische site van St. Jean. U kunt deze ingang bereiken met een wandeling van ongeveer tien minuten vanuit het museum. Onderweg ziet u de silhouet van de Isa Bey-moskee met zijn twee minaretten; dit gebouw is een bestemming van een andere route. Ga nu voorbij en ga verder naar de heuvel.

Bron: Ministerie van Cultuur en Toerisme, Turkse Musea; KVMGM Google Arts & Culture verhaal; Aktüel Arkeoloji; Wikipedia, Ephesus Archaeological Museum.

De toegang tot de citadel bevindt zich bij de ingang van de archeologische site, waar ook de kassa zich bevindt. Omdat de openingstijden voor de citadel beperkter zijn dan die van de archeologische site, controleer de actuele tijden op muze.gov.tr en plan dit onderdeel van uw bezoek niet voor de late namiddag. Na de ingang, neem de ruïnes van de basiliek mee en volg het stenen pad dat omhoog leidt. De binnenste citadel bevindt zich ten noorden van de basiliek, op het hoogste punt van de heuvel. Volgens de gemeente Selçuk, bevindt de binnenste citadel zich direct boven het gebied dat, na recente onderzoeken, als de eerste nederzetting van Efeze is geïdentificeerd. De muren die u vandaag ziet, zijn het resultaat van drie periodes: een Byzantijnse basis, gevolgd door restauraties in de Aydınoğulları- en Ottomaanse periodes. De muren zijn gebouwd van steen, baksteen en mortel en worden ondersteund door vijftien torens. Het tellen van de torens is de gemakkelijkste manier om te bepalen welke delen van de muur in welke periode zijn gerestaureerd. De binnenste citadel is te bereiken via twee poorten aan de oost- en westzijde. Deze poorten leiden direct naar buiten, zonder verbinding met de buitenste citadel. Het pad brengt u naar een van deze poorten. Zodra u de poort bent gepasseerd, ziet u smalle trappen die naar de kantoren en schietgaten in de muren leiden. Ga niet omhoog op plaatsen zonder leuning. Binnen de citadel vindt u geplaveide straten, waterreservoirs van verschillende groottes, een moskee en de ruïnes van een kerk op het hoogste punt. Volg de straten en ga eerst naar de Kale Moskee in het midden. Dit gebouw herinnert aan de periode waarin de Aydınoğulları deze plek van 1348 tot 1390 als hoofdstad gebruikten en er veel moskeeën, badhuizen en kloosters bouwden. Op deze route wordt het echter alleen beschouwd als een historisch gebouw. Volgens bronnen werd de restauratie, die in 2008 begon, eerst gericht op de westelijke ingang van de citadel en de minaret van deze moskee. Ten westen van de moskee zijn de ruïnes van een gebouw gevonden dat mogelijk een badhuis was. Museumarchieven vermelden hier een citadelpaviljoen en een badhuis. Beklim de ruïnes van de kerk op het hoogste punt van de heuvel: de apsis is tijdens de Aydınoğulları-periode uitgebreid en omgevormd tot een waterreservoir, waardoor u op dezelfde muur het werk van twee periodes kunt zien. De lijst met gebouwen in de museumarchieven kan dienen als een checklist voor uw bezoek: Byzantijnse en Turkse waterreservoirs, Byzantijnse aquaducten, huizen op de zuidelijke terras en de basiliek-waterreservoir. Blijf uit de buurt van de openingen en randen van de waterreservoirs; sommige zijn diep en hebben geen leuning. De archeologische opgraving in de binnenste citadel wordt sinds 2007 uitgevoerd door de afdeling Archeologie van de Pamukkale Universiteit. Een artikel gepubliceerd door Mustafa Büyükkolancı in 2023 identificeerde twee extra moskeeën met kloosters aan Tijdens de wandeling langs de oever kunt u het overzicht krijgen van de rest van de route: direct beneden ligt de 1375 gebouwde Isa Bey-moskee, in de vlakte bevindt zich de plek waar ooit de tempel van Artemis stond, en in het zuiden strekt zich een vallei uit die naar Efeze leidt. Als u 's ochtends aankomt, blijft de zon achter u, waardoor de kant van de moskee die naar u is gericht verlicht wordt. Voor een algemeen overzicht, kies een plek voor uw foto's voor de westelijke uitkijktorens van de heuvel. Binnen de muren is er weinig schaduw, dus neem water mee en draag op winderige dagen een hoed. De Ayasuluk-heuvel is een van de vier componenten van Efeze, die op de Werelderfgoedlijst van UNESCO staat, samen met de Sint-Jan-basiliek, de Isa Bey-moskee en het Artemision. Verplaats dus geen enkele steen en schrijf geen teksten op de muren. Neem bij de afdaling dezelfde route en verlaat het archeologisch park van Sint-Jan. Vanaf hier kunt u teruglopen naar het treinstation; het centrum van de stad is het startpunt voor de minibusjes of uw eigen vervoer naar Çamlık. Çamlık ligt ongeveer 7 kilometer ten zuiden van Selçuk, en de weg leidt u door een vallei waar de oude spoorlijn İzmir-Aydın loopt. Het is het meest praktisch om een lunchpauze in het centrum van de stad te nemen; in Çamlık is het licht in de middag voldoende voor foto's van de locomotieven. Bronnen: Selçuk Belediyesi, Selçuk (Ayasuluk) Kalesi; Ministerie van Cultuur en Toerisme, Turkische Musea, Ayasuluk Kalesi; Cultuurportaal; TDV Islam Encyclopedie, Ayasuluk; DergiPark, Büyükkolancı 2023.

U kunt Çamlık bereiken met een minibus of auto vanuit het centrum van Selçuk. Het museum is gelegen in de wijk en bevindt zich op de oude spoorlijn. De toegang is tegen betaling. Voor actuele openingstijden en prijzen kunt u de website van het Ministerie van Toerisme (Turkije Musea) of het museum zelf raadplegen. Dit is het grootste openluchtspoorwegmuseum van Turkije. De geschiedenis begint in 1866 met de opening van de İzmir-Aydın-lijn, de eerste spoorlijn van het land. Çamlık was een station en een werkplaats langs die lijn. Het station, oorspronkelijk "Aziziye" genoemd, werd gesloten toen de lijn in 1991 werd herlegd. Het museum werd in hetzelfde jaar gestart en opende in 1997 voor bezoekers. Het terrein, de gebouwen en de locomotieven zijn eigendom van TCDD (Turkse Spoorwegen), maar het beheer is verpacht aan de zoon van de voormalige rangeerder van het station voor een periode van 99 jaar.

Bij aankomst kunt u eerst het oude stationsgebouw bekijken. De rails van de lijn uit 1866 zijn nog steeds aanwezig, en de locomotieven staan op deze originele rails. Het centrale deel van het terrein is een draaitafel. Rondom deze achttienarmige draaitafel staan ongeveer de helft van de locomotieven, gerangschikt als een waaier. Dit is de beste plek om een foto van het museum te maken. Ga naar het midden van de draaitafel en draai een volledige cirkel. Aan het einde van elke arm staat een machine uit een ander land. Het aantal machines varieert, tussen de dertig en dertig-zeven. Wat zeker is, is dat dit een van de grootste collecties van Europa is, met machines uit de periode van de jaren 1890 tot de jaren 1950. De locomotieven zijn van Duitse, Zweedse, Engelse, Amerikaanse, Franse en Tsjechoslowaakse makelij. Het is een leuke activiteit, vooral met kinderen, om de machines te bekijken en te sorteren op basis van het land van herkomst, door de fabricageplaatjes naast de ketels te lezen. De oudste machine is een houtgestookte locomotief van het Engelse merk Stephenson, waarvan er volgens de Turkse Encyclopedie van Toerisme nog maar twee ter wereld bestaan. Een ander interessant stuk is locomotief nummer 45501, betrokken bij het treinongeluk van Yarımburgaz in 1957. De tijd lijkt hier stil te staan. U kunt de cabines van sommige locomotieven beklimmen. De trappen zijn steil en van metaal, dus wees voorzichtig, vooral op natte dagen, en raak de hendels niet aan. Ga vervolgens naar de wagons: het museum heeft negen passagierswagons en zeven goederenwagons, waarvan er twee van hout zijn. Een van de meest bijzondere wagons is de salonwagen die door Atatürk is gebruikt. U kunt deze wagon bezoeken, en de originele inrichting met slaapkamer, keuken en badkamer is bewaard gebleven. Raak de objecten in de wagon niet aan en loop in de smalle gangen in een rustig tempo. Rondom het terrein staan ook andere objecten, zoals een watertoren, kranen en Op de terugweg, ga via het centrum van Selçuk en volg de weg richting İzmir-Aydın. Het museum bevindt zich ongeveer 16 kilometer ten noordoosten van het centrum van Belevi, direct aan de weg. De reis vanaf Çamlık duurt ongeveer een half uur. Er vertrekken ook minibusjes naar Belevi vanaf het dorpscentrum; als u zonder auto reist, kunt u bij Çamlık overstappen. Probeer het monumentale graf te bereiken aan het einde van de dag; de stenen en marmeren treden zijn dan het beste zichtbaar in het zachte licht. Bron: Wikipedia, Çamlık Stoomlocomotief Museum; Wikipedia, Çamlık Railway Museum; Turkse Musea (Ministerie van Cultuur en Toerisme); Turkse Encyclopedie van Toerisme.

In Belevi bevindt zich een monumentaal graf, gelegen in het noorden van de wijk, direct aan de weg İzmir-Aydın, aan de voet van de noordelijke helling van de bergen van Aydın. De lokale bevolking noemt het "Yatık Kale" (liggend fort). U kunt de afslag vanaf de snelweg volgen; als u met een minibus reist, stapt u af in het centrum van Belevi en loopt u ongeveer een kilometer naar het noorden. Dit is een open archeologische site; controleer de actuele bezoekvoorwaarden op de website van het Ministerie van Turkse Musea en kom vroeg in de namiddag, voordat het te laat wordt. Voor u staat het tweede grootste grafmonument van Anatolië, na Halikarnassos, en het is gebaseerd op het Mausoleum, een van de Zeven Wereldwonderen. Bekijk eerst het monument van veraf, vanaf de voet van de heuvel: een vierkant platform, erboven een verdieping met zuilen, en dit alles is gemaakt van een kern van natuursteen, bekleed met marmer. De rand van het platform is ongeveer 30 meter breed, de hoogte overschrijdt tien meter en het staat op een fundering van drie treden. Op de bovenste verdieping stonden aan elke kant acht zuilen; de meeste bronnen beschrijven deze in Korinthische stijl. Volgens "Aktüel Arkeoloji" was de totale hoogte 23 meter; sommige onderzoekers denken dat het monument nooit voltooid is en dat het in zijn afgewerkte staat hoger zou zijn geweest. Lange tijd werd aangenomen dat het dak een piramidevorm had, maar onderzoek tussen 1998 en 2000 vond geen bewijs hiervoor, en afvoerkanaal suggereerden dat de bovenste verdieping open kon zijn. Terwijl u rond de rotsachtige kern loopt, bekijk dan de marmeren blokken op de grond: dit zijn fragmenten van de bekleding, zuilen en plafondtegels; ga er niet op zitten en verplaats geen van deze. Zoek naar de grafkamer die in de rots is uitgehouwen aan de zuidelijke kant; de kamer was van buitenaf afgesloten, en aan de noordelijke kant bevindt zich een onvoltooide, valse deur. In de sarcofaag die in de kamer werd gevonden, bevond zich een beeld van een man, liggend op een klin, zonder baard, met een krans en een kom in zijn hand; naast hem stond een beeld van een oosterse dienaar. De sarcofaag werd in de jaren 1930 gevonden, in 1963 verplaatst naar de tuin van het Efes Museum, en in 2023, volgens "Aktüel Arkeoloji", naar de İzmir Culture and Arts Factory; de architectonische fragmenten die u 's ochtends in het museum ziet, zijn stukken van deze bekleding. Er waren beelden van leeuwen-grifons die naar stenen vazen keken aan de rand van het dak, paarden aan de hoeken, en beschilderde panelen in de plafondtegels; de noordelijke kant van de reliëfs toonde begrafenisrituelen, de andere kant de oorlog tussen centauren. Een deel van deze fragmenten wordt tentoongesteld in het Efes Museum, een ander deel in musea in İzmir; op de locatie zelf zijn alleen de kern en losse blokken overgeble Sinds het begin van de eeuw heeft dit monument de aandacht getrokken van Oostenrijkse onderzoekers; de eerste uitgebreide publicatie is van Praschniker en Theuer. Overweeg ook de locatie van het monument: het staat op een helling, in de buurt van de oude weg van Efeze naar Sardes, en is van veraf zichtbaar voor passanten. Op foto's accentueert de ondergaande zon de in de rots gebeitelde treden en de marmerbekleding. Vanuit de richting van de weg lijkt het monument een silhouet op de top van de heuvel. Klim niet op het monument en de treden; de rots is los, het marmer is glad en het monument is een cultureel erfgoed dat beschermd moet worden. Er is weinig schaduw en geen water in de omgeving; houd uw bezoek in de zomer dus kort. De route eindigt op deze heuvel. Degenen die met de auto terugkeren naar İzmir, rijden na het verlaten van de snelweg naar het noorden. Degenen die met de IZBAN terugkeren, nemen een minibus van Belevi terug naar het centrum van het district en stappen vervolgens in de trein vanaf het station Selçuk, met een overstap in Tepeköy. Combineer nu de vier bezienswaardigheden van de dag: de marmeren beelden in het museum komen van deze helling, de oude stad, de eerste spoorlijn die door de vlakte liep, en geen van deze is te zien zonder dat u de poorten van Efeze bent gepasseerd. Bronnen: Aktüel Arkeoloji, Belevi Begrafenismonument; Wikipedia, Belevi Mausoleum; Wikipedia, Belevi Grafmonument; DergiPark, Bora 2019; Gemeente Selçuk; Visit İzmir.