De valleiën van Cappadocië, van Uçhisar naar Paşabağ.

Begin uw bezoek aan Uçhisar op het stadsplein en wandel via de smalle straatjes van het oude dorp omhoog richting het kasteel. Het oude dorp bestaat uit stenen huizen die zich aan de voet van een enorme rotsformatie bevinden. De nieuwere nederzetting ligt dichter bij de weg van Nevşehir naar Göreme. Tijdens uw klim zult u merken dat de rotsformatie niet één enkele top is. Volgens de gemeente Uçhisar bestaat het kasteel uit twee grote rotsformaties die door de lokale bevolking "Ağa's Kasteel" en "Çavuş's Kasteel" worden genoemd. Tegenwoordig kunt u via een pad naar de top van het kasteel klimmen; volgens Wikipedia zijn de interne paden die vroeger werden gebruikt, om veiligheidsredenen afgesloten. Wikipedia vermeldt ook dat de doorgangen en kamers in de rots grotendeels gesloten of onbegaanbaar zijn. Daarom is het raadzaam om niet te proberen binnenin te verdwalen, maar om via het open pad naar de top te klimmen. Onderweg kunt u de openingen in de rots bekijken; volgens de gemeente is het interieur van het kasteel uitgehouwen met proviandopslag, regenwateropvangsystemen en tunnels, ontworpen om langdurige belegeringen te weerstaan. Een deel van de uitgehouwen structuren dateert uit de Byzantijnse periode en maakt deel uit van de nederzetting. Er zijn twee versies over de oorsprong van de naam. De gemeente legt uit dat de naam verwijst naar de grensfunctie, het "grensgebied" (uç beyliği) tijdens de Seltsjoekse en Karamanoğulları-periodes. Volgens de lokale overlevering, zoals vermeld op Wikipedia, werd het gebied bewaakt door drie kastelen: Uçhisar, het meest afgelegen, Ortahisar in het midden, en Ürgüp, dat als bestuurlijk centrum fungeerde en "Başhisar" werd genoemd. Verschillende bronnen geven verschillende hoogtes voor het kasteel, maar ze zijn het er allemaal over eens dat het het hoogste punt in de regio is. Neem de tijd op de top en geniet van het uitzicht in alle richtingen. Vlak daaronder ligt de Güvercinlik-vallei, waar u zo meteen doorheen zult wandelen. Verderop kunt u de "feeën schoorstenen" van Göreme zien. Kijk ook naar de kant van Avanos en de berg Erciyes in de verte; de bulletin van MTA geeft de hoogte van deze stratovulkaan als 3916 meter. Erciyes is een van de bronnen van de tufsteen die dit landschap heeft gevormd, wat betekent dat de berg in de verte en de rots onder uw voeten deel uitmaken van hetzelfde verhaal. Uçhisar ligt aan de rand van het Göreme Nationaal Park en de Kapadokische rotsformaties, die in 1985 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO zijn geplaatst. Voor het maken van foto's is het raadzaam om de eerste licht van de ochtend en het laatste licht van de avond te gebruiken, omdat dit de kleuren van de tufsteen het beste weergeeft; het middaglicht maakt de rots vlakker. Tijdens uw afdaling kunt u nogmaals de stenen huizen rondom het kasteel bekijken. Volgens de

Vanaf de ingang van Uçhisar, loop direct naar de voet van het kasteel. Volgens de gemeente Uçhisar staat er bij de ingang een boom met honderden nazarbonen (beschermende amuletten) eraan, en dit is een van de meest gefotografeerde plekken in de vallei. Op deze plek, met het kasteel achter u, kunt u de diepte van de vallei en de sculpturale vormen van de "peri bacaları" (lollyvormige rotsformaties) in één oogopslag zien. Het pad kronkelt door de bodem van de vallei en loopt ongeveer vier kilometer naar Göreme. De gemeente beschouwt deze wandeling als van gemiddelde moeilijkheidsgraad en schat de duur op ongeveer anderhalf tot twee uur. Omdat Uçhisar hoger ligt dan Göreme, is het lopen in deze richting meestal bergaf en daardoor comfortabeler. Let tijdens uw wandeling op de kleine, regelmatig geplaatste openingen in de hellingen; de vallei dankt haar naam aan deze duivenholen die in de rotsen en de "peri bacaları" zijn uitgehouwen. Volgens de gemeente zijn deze holen uitgehouwen op moeilijk bereikbare plaatsen, hoog in de rotsen, waar roofdieren zoals vossen en bunzing geen toegang hebben. Let op de rode strepen en motieven bij de ingangen van veel van deze duiventorens. Deze decoraties zijn gemaakt met verf op basis van planten of wortels, en men denkt dat ze de duiven helpen hun nesten van veraf te herkennen. Oorspronkelijk werden deze holen gebruikt voor landbouwdoeleinden. Duivenmest bevat veel stikstof en fosfor, en volgens de gemeente was deze mest een belangrijke bron van voedingsstoffen voor de wijngaarden in de regio. Wikipedia meldt dat deze mest tot in de jaren zeventig van de vorige eeuw veel werd gebruikt. Bronnen geven aan dat de traditie van het houden van duiven teruggaat tot de 9e eeuw. De wijngaarden en tuinen die u vandaag de dag nog in de hellingen ziet, zijn een voortzetting van deze traditie. Op de bodem van de vallei vindt u pruimen-, abrikozen-, kersen- en appelbomen, en in het voorjaar ook wilde bloemen. Deze vegetatie wordt gevoed door de Vasıl-beek, die door de vallei stroomt en afhankelijk van het seizoen kan opdrogen. Het pad loopt af en toe door korte tunnels uitgehouwen in de rotsen, langs oude leefgebieden en verlaten grotwoningen. De gemeente Göreme meldt ook dat er in de vallei een waterval is van ongeveer vijftien meter hoog, maar of het water stroomt, is afhankelijk van het seizoen. De ondergrond kan stoffig, glad en oneffen zijn, dus wees voorzichtig met uw stappen, vooral bij het afdalen. Probeer de hete middagzon in de zomer te vermijden en neem voldoende water mee. Kies een schaduwrijke plek om te rusten en geniet van de stilte van de vallei en de geluiden van de vogels. Schrijf geen teksten op de rotsen, beschadig de vegetatie niet en neem uw afval mee naar Göreme. Het pad leidt u naar Göreme. Vandaar is een korte autorit nodig om naar Örencik te gaan, langs de weg tussen Göreme en Uçhisar, waar u uw volgende bestemming kunt bereiken

De officiële naam van Love Valley is Bağlıdere Vadisi en volgens de gemeente Göreme is het een van de bekendste en meest bezochte valleien in de regio. Begin uw wandeling bij Örencik, langs de weg van Göreme naar Uçhisar. De gemeente vermeldt dat de vallei begint bij dit punt en eindigt langs de weg van Göreme naar Avanos, met een lengte van 4900 meter; dezelfde pagina noemt de route ook in vage termen als ongeveer vijf kilometer. Bereid u dus voor op een wandeling van ongeveer vijf kilometer, en houd rekening met ongeveer tweeënhalf uur, inclusief fotopauzes. Naarmate u de vallei in daalt, verandert het landschap; de hellingen vol met duivenhuisjes van Güvercinlik Vadisi worden hier vervangen door de unieke vormen van de rotsen. Wat deze vallei beroemd maakt, zijn de lange, slanke "fairy chimneys" (rotsformaties) die van de grond omhoog rijzen. De gemeente Göreme meldt dat sommige van deze rotsen een hoogte van vijftig meter bereiken. Bestudeer deze formaties van dichtbij en let op het verschil tussen de basis en de top. Bronnen die het Göreme Nationaal Park beschrijven, verklaren dat een zachte tufsteenlaag bedekt is door een hardere rotslaag, en dat de onderliggende rots langzaam erodeert onder deze beschermende laag. De kleurverschillen in de rotsen komen voort uit verschillende minerallagen. Wikipedia geeft twee verklaringen voor de naam van de vallei: een oud volksverhaal over de liefde tussen de kinderen van twee vijandige families, en een modernere interpretatie gebaseerd op de vorm van sommige rotsen. Ken het verhaal, maar let vooral op de rotsen zelf. De gemeente Göreme beschouwt de vegetatie in de vallei ook als een bezienswaardigheid. Het gebied heeft een lage jaarlijkse neerslag, en volgens Wikipedia is de vegetatie schaars, behalve langs de rivierbeddingen; de groene strook aan de bodem van de vallei is daarom opvallend. U zult af en toe langs wijngaarden en fruitbomen lopen, en op sommige plaatsen zal het pad smaller worden. De gemeente vermeldt ook dat de vallei een van de populairste plekken in Cappadocië is om de zonsopgang en zonsondergang te bekijken. Bij mooi weer vliegen er 's ochtends ballonnen over de vallei vanwege het prachtige uitzicht. Om de lengte van de "fairy chimneys" goed vast te leggen, fotografeer ze vanuit een lage hoek, tegen de lucht. Omdat het een lange wandeling is, verdeel uw water en snacks, en zoek een rots in de schaduw om even uit te rusten. Klim niet op de "fairy chimneys" en krabbel geen namen in de rotsen; deze formaties zijn al kwetsbaar door natuurlijke erosie. De vallei komt uit op de weg van Göreme naar Avanos, en deze weg brengt u naar uw volgende bestemming, Paşabağları. Plan een korte autorit om van de weg naar Paşabağları te komen.

Bron: Gemeente Göreme, Valleien; Wikipedia, Love Valley, Cappadocië en Göreme Historical National Park.

Paşabağları ligt aan de rechterkant van de weg tussen Göreme en Avanos, ongeveer een kilometer van de weg, volgens de museumgids van het Ministerie van Cultuur en Toerisme. Het gebied maakt deel uit van de archeologische site Zelve-Paşabağları, die onder het ministerie valt. U betaalt dus een toegangsprijs om hier te komen. De Museum Pass Cappadocia van het ministerie dekt ook dit gebied, samen met andere musea en archeologische sites. Controleer de actuele toegangsvoorwaarden en prijzen op de officiële website. Na de ingang volgt u het wandelpad en komt u tussen de "feeën schoorstenen" (peribacaları). De website van het ministerie vermeldt dat het gebied vroeger bekend stond als de "Vallei van de Monniken" en dat in sommige van de feeën schoorstenen kapellen en zitplaatsen zijn uitgehouwen. Vandaag de dag is het de rots zelf die u hiernaartoe brengt. Paşabağları is een van de plaatsen in Cappadocië waar de iconische feeën schoorstenen met twee en drie "koppen" het meest voorkomen. U zult zien dat sommige van de structuren meerdere "koppen" hebben, terwijl andere uit meerdere structuren bestaan die op een enkele basis staan. Om deze paddenstoelvormige structuren te begrijpen, let op de grens tussen de "kop" en de "stam". De "kop" van de feeën schoorsteen is gemaakt van hard en slijtvast gesteente, terwijl de "stam" is gemaakt van zacht tufsteen. De harde "kop" beschermt de onderliggende "stam" tegen regen en overstromingen. Wanneer de "kop" valt, wordt de onbeschermde "stam" snel aangetast en verdwijnt. Daarom kunt u op deze plek ook structuren vinden die hun "kop" hebben verloren en een puntige vorm hebben. De provinciegouverneur van Nevşehir benadrukt dat de feeën schoorstenen zijn gevormd door natuurlijke erosie, voornamelijk door regen en wind, en dat dit proces zich nog steeds voortzet. Het landschap dat u ziet is dus geen statisch beeld, maar een langzaam veranderend proces. Daarom beschrijft de provinciegouverneur de feeën schoorstenen als een kwetsbaar erfgoed dat gevoelig is voor klimaatverandering en menselijke activiteiten. Raak de structuren niet aan en ga niet van het pad af om de hellingen te beklimmen. Maak foto's door een paar stappen terug te zetten en probeer meerdere "koppen" in één opname te krijgen. Volgens Vatan Gazetesi heeft de Cappadocië Autoriteit hier een verlichtingssysteem geïnstalleerd dat geen schade toebrengt aan de natuur, en de feeën schoorstenen hebben na zonsondergang een ander aanzien. Informeer bij officiële bronnen of een bezoek in de avond mogelijk is en wat de openingstijden zijn. Vlak naast Paşabağları ligt de archeologische site Zelve, bestaande uit drie valleien. De bewoning van deze plek is voortgezet tot 1952, waarna het werd verlaten vanwege het risico op rotsen die naar beneden vielen. Als u tijd heeft, kunt u aan het einde van de dag ook hier een bezoek brengen. Ga zitten in de omgeving van de archeologische site en denk aan het eerste bezienswaardigheid dat u