Güvercinlik Vadisi

De Güvercinlik-vallei is een wandelroute van ongeveer vier kilometer, die begint bij de voet van het kasteel van Uçhisar en zich uitstrekt tot in Göreme. De naam is afgeleid van de talloze duivenhuisjes die in de hellingen en in de "feeën schoorstenen" zijn uitgehouwen. De vallei wordt beschouwd als een van de beste wandelgebieden in Cappadocië, zoals aanbevolen door het Cultureel Portaal, en is een van de routes die vaak worden gebruikt door luchtballonnen in de ochtend. Om te begrijpen waarom er zoveel duivenhuisjes in de vallei zijn, moet men kijken naar de bodem van Cappadocië. De vulkanische, droge grond was op zichzelf niet voldoende vruchtbaar voor wijngaarden en tuinen. De lokale bevolking voedde de duiven en verzamelde de uitwerpselen die zich in de rotsen ophoopten, om dit als mest te gebruiken in hun wijngaarden en velden. De gemeente Uçhisar benadrukt dat deze mest, dankzij het hoge gehalte aan stikstof en fosfor, bijzonder effectief is, vooral in de wijnbouw. Bronnen geven verschillende data over de geschiedenis van de duivenhuisjes. De gemeente Uçhisar stelt dat het houden van duiven in dit gebied teruggaat tot de negende eeuw, terwijl de Küre Encyclopedie stelt dat de duivenhuisjes in de vallei vooral vanaf de negentiende eeuw werden gebruikt voor landbouwdoeleinden. Beide gegevens laten zien dat de duivenhuisjes al lange tijd in gebruik zijn. Volgens de gemeente is duivenmelk ook gebruikt als bindmiddel in de muurschilderingen en pleisterwerk van de in de rotsen uitgehouwen structuren. De nesten in de hellingen zijn geen willekeurig uitgehakte gaten. Ze zijn uitgehouwen in steile rotswanden op een hoogte waar roofdieren zoals vossen en bunzing niet bij kunnen. Bij de ingang van veel duivenhuisjes zijn strepen en motieven te zien, gemaakt met rode kalkverf. Volgens de gemeente hielpen deze verfstrepen de duiven om hun nesten van veraf te herkennen en terug te keren. Door de vallei stroomt de Vasıl-beek, die seizoensgebonden kan opdrogen. Deze kleine waterloop vormt een groene strook aan de voet van de hellingen. In de lente kleuren de vallei en de omgeving met de kleuren van de moerbeibomen, abrikozenbomen, pruimendennen en appelbomen, evenals wilde bloemen. Tijdens de wandeling passeert men korte tunnels die in de rotsen zijn uitgehouwen en de gevels van oude, verlaten grotwoningen. De gemakkelijkste manier om de wandeling te beginnen is in Uçhisar. Omdat Uçhisar hoger ligt dan Göreme, loopt het pad voornamelijk naar beneden in die richting. De gemeente beschrijft het pad als van gemiddelde moeilijkheidsgraad en geeft aan dat de wandeling gemiddeld anderhalf tot twee uur duurt. Na het bereiken van Göreme is het nodig om transport te regelen om terug te keren naar Uçhisar. Het uitkijkpunt bij de ingang van de vallei in Uçhisar is de beste plek om, met het kasteel op de achtergrond, uit te kijken in de richting van Göreme. Vanaf In de middag blijven de gevels van de duiventillen in de schaduw, waardoor een ochtendwandeling een beter uitzicht op de hellingen biedt. De vallei bevindt zich binnen het gebied van het Göreme Historische Nationaal Park, dat deel uitmaakt van het UNESCO-werelderfgoed, namelijk het Göreme Nationaal Park en de rotsformaties van Cappadocië. Het beschermen van de vegetatie, het niet schrijven op de rotsen en het niet achterlaten van afval in de vallei zijn onderdeel van de beschermingsprincipes. Er zijn regelmatige busverbindingen tussen Uçhisar en Nevşehir; controleer de actuele dienstregeling op de website van de gemeente Uçhisar voordat u vertrekt.